Opinie Solenis Warszawa - 203 opinie - GoWork.pl

Solenis

Profil oficjalny - płatna współpraca

Aktualności(2)

Opinie(203)

Aktualności(2)

O nas

Kariera

Social Media

Kontakt

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

2

25.08.2025 08:27

Były pracownik

(usunięte przez administratora) był osobą formalnie obecną w strukturze, ale faktycznie trudno było wskazać jego rzeczywisty wkład w codzienną pracę zespołu. Wielu pracowników miało wrażenie, że nie uczestniczy aktywnie w działaniach operacyjnych, nie wspiera zespołu w rozwiązywaniu problemów, a kontakt z nim był sporadyczny. Mimo tytułu (usunięte przez administratora), trudno było zauważyć, by pełnił tę rolę organizacyjnie, merytorycznie czy ludzko. Jego zaangażowanie sprowadzało się do biernej obecności i schematycznych komunikatów. Z czasem stał się nawet obiektem żartów w zespole – nie złośliwych, ale wynikających z frustracji. Typowe reakcje w trudniejszych sytuacjach ograniczały się do fraz w stylu „aha”, „okej”, „będzie dobrze”, „zobaczymy”. To sprawiało, że przylgnął do niego wizerunek osoby, która mówi cokolwiek, byle tylko niczego nie rozwiązywać. W efekcie część pracowników przyznawała, że nie traktuje go poważnie, bo nie wnosi nic konkretnego i nie wiadomo, czy w ogóle śledzi to, co dzieje się w zespole. Po moim odejściu z firmy, zostałem zaproszony na spotkanie towarzyskie przez osoby z zespołu. Później dowiedziałem się, że (usunięte przez administratora) miał być niezadowolony z tego faktu i podobno skomentował, że „dobrze, że mnie tam nie było”. W połączeniu z wcześniejszymi sytuacjami, np. podczas imprezy świątecznej, kiedy według relacji innych osób miał w stanie (usunięte przez administratora) słowami w rodzaju „czy ty wiesz, z kim rozmawiasz?”, rysował się obraz osoby reagującej emocjonalnie i nie zawsze w sposób profesjonalny. Takie zachowania mogły być odbierane jako niepokojące. W pracy zdarzało się, że zachowywał się podobnie – np. w sytuacji błahostki (wynikłej z nieporozumienia) po dwóch dniach potrafił chłodnym tonem zapytać, czy „nie słyszałem, co powiedział”. Odnosiłem wrażenie, że traktował proste rzeczy jak osobisty atak – jakby urażone ego brało górę nad zdrowym rozsądkiem. Niepokój budził również sposób, w jaki reagował na krytykę. Gdy pojawiła się publiczna opinia dotycząca atmosfery i stylu zarządzania, miał stwierdzić, że „dużo z tego to kłamstwa”. Zamiast spróbować zrozumieć, dlaczego wiele osób odbierało pracę tak, a nie inaczej – jego pierwszym odruchem było zdyskredytowanie krytyki. Zasłanianie się ogólnym stwierdzeniem „to kłamstwo” bez odniesienia się do konkretów było odbierane jako bardzo słaba forma obrony. Szczególnie że wielu pracowników – obecnych i byłych – w rozmowach potwierdzało, że opisywane sytuacje dobrze oddają rzeczywistość. Problemem nie jest to, że ktoś coś napisał. Problemem jest to, że pracownicy od dłuższego czasu czuli się ignorowani i zostawieni sami sobie. Całościowo trudno mówić tu o przywództwie czy odpowiedzialności. To, że ktoś nosi tytuł(usunięte przez administratora), nie oznacza jeszcze, że sprawdza się w tej roli. W mojej ocenie – i nie tylko mojej – ten (usunięte przez administratora) nie spełniał swojej funkcji. Nie chodzi o złośliwość ani osobistą urazę, ale o realny wpływ na zespół: na motywację, komunikację i organizację pracy. A skoro zespół zamiast współpracować otwarcie śmieje się po cichu, to trudno mówić o jakimkolwiek autorytecie. I szkoda, bo mogło być inaczej.

ZPerspektywySzeregowego

15.06.2025 13:14

Były pracownik

Nie polecam pracy w tej firmie – przynajmniej w zespole, z którym miałem do czynienia. Od początku panował chaos organizacyjny, brak realnego wsparcia i poważne problemy komunikacyjne. Na starcie przeszkolono mnie powierzchownie: jedno szybkie szkolenie od menedżera nr 2 i chaotyczne omówienie planu od menedżera nr 1. Współpracownik, który przekazywał mi swoje obowiązki, zrobił co mógł, ale sam był wtedy przeciążony pracą i bez wsparcia. Tymczasem obaj menedżerowie wielokrotnie deklarowali, że poświęcą mi czas i wdrożą mnie do pracy. Ostatecznie żaden z nich tego nie zrobił. Po długim czasie menedżer nr 2 zapytał mnie, czy potrzebuję szkolenia. Jednak po dwóch miesiącach pustych obietnic z obu stron nie wierzyłem już, że coś się zmieni. Tym bardziej, że ten sam menedżer wcześniej sam przyznał, że nie zna się dobrze na tym, czym się zajmuję. Podczas rozmowy końcowej z menedżerem nr 1, gdy powiedziałem mu wprost, że nie dostałem wsparcia, usłyszałem, że „nie mogę oczekiwać, że ktoś będzie mnie niańczył”. To kompletnie nielogiczne, bo sam wcześniej deklarował, że poświęci mi czas i mnie wdroży. Zamiast wziąć odpowiedzialność, próbował przedstawić moją frustrację jako przesadzone oczekiwania. Największy problem stanowił właśnie menedżer nr 1 — wyraźnie przeciążony, zamknięty w sobie, pozbawiony kompetencji miękkich i niezdolny do zarządzania zespołem. Miał pod sobą ponad 20 osób, a mimo to nie potrafił utrzymać żadnego realnego kontaktu z ludźmi. W kontaktach interpersonalnych był chłodny, emocjonalnie sztywny, a jego styl zarządzania wywoływał napięcie i niepewność. Zdarzało się, że nie odpowiadał na prośby o pomoc przez 2–3 dni — mimo że wiadomości były pilne i dotyczyły bieżącej pracy. Można zrozumieć, że miał dużo obowiązków, ale trudno było nie zauważyć wybiórczości: ignorował ważne pytania, a jednocześnie zwracał uwagę na drobiazgi, jak np. niepotrzebnie dołączony magazyn w e-mailu. Tego typu podejście przypominało mikrozarządzanie – skupiał się na detalach zamiast wspierać zespół, co prowadziło do frustracji i braku zaufania. Co ważne, nie była to tylko moja obserwacja – inni pracownicy również opowiadali o podobnych doświadczeniach. Wielu mówiło, że nie czuło się przy nim swobodnie. Część osób, zwłaszcza tych bliżej z nim związanych, nie zgłaszała problemów oficjalnie, ale prywatnie narzekała na jego zachowanie. Problemy były zamiatane pod dywan. Był też znany z wysyłania wiadomości nacechowanych emocjami i pasywną agresją – często późnym wieczorem, około 21:00, 22:00, a nawet 23:00. Wiadomości te były bardziej pełne napięcia niż merytoryczne i nie budowały żadnego wsparcia. Z mojej perspektywy było też widoczne faworyzowanie niektórych osób przez menedżera nr 1 – szczególnie tych, z którymi był w bliższych relacjach. Przykładowo, osoby te dostawały dobre oceny, mimo niskiego zaangażowania, a inni – mimo wielomiesięcznej pracy – byli oceniani jako „nieefektywni”. Wyglądało to bardziej na uznaniowość niż obiektywną ocenę. W mojej ocenie był to przejaw kolesiostwa ze strony menedżera, który bardziej kierował się sympatią niż merytoryką. Chciałbym też zaznaczyć, że z mojej perspektywy ten menedżer był bardzo kompetentny technicznie i niezwykle pracowity. Regularnie zostawał po godzinach, prowadził projekty, ogarniał zadania i robił dużo – to było widoczne i godne uznania. Ale jednocześnie to, że ktoś jest dobrym specjalistą, nie czyni z niego dobrego lidera. W mojej ocenie kompletnie nie nadaje się do roli menedżera – brakowało mu otwartości, empatii, umiejętności komunikacyjnych i zdolności do zarządzania ludźmi. Mimo to, prawdopodobnie pozostaje na stanowisku, bo „robi swoje” i technicznie dowozi. Gdy odchodziłem, poruszyłem temat stylu zarządzania z osobą z wyższego szczebla. Inni gratulowali mi odwagi – słyszałem, że powiedziałem to, czego inni bali się wypowiedzieć. Nie byłem pierwszą osobą, która zwracała uwagę na ten problem. Wiem, że inne zespoły w tej firmie działają inaczej – niektóre osoby mówiły mi, że w ich działach atmosfera jest dobra. Dlatego nie twierdzę, że cały pracodawca to złe miejsce – ale moje doświadczenie z konkretnym zespołem i jego prowadzeniem było raczej negatywne niż pozytywne.

@pracownik

20.05.2024 12:15

Były pracownik

Wszystkim osobom, które nie dostały się do Solenisa, a zwłaszcza do zespołu GL szczerze gratuluję. Te znudzone Panie, które przeprowadzały wasze procesy rekrutacyjne były moimi managerkami. To jest grupa kobiet w wieku 40-45 lat, które pracują tam od samego początku i trzymają się razem, reszta osób albo już dawno odeszła albo jest na macierzyńskim i nie zamierza wracać. A jeśli wraca to na chwilę i znowu wraca na macierzyński. Te Pani początkowo tworzą pozornie przyjazną atmosferę, kawki, pogawędki i podkreślanie tego jak wyjątkowym jesteśmy zespołem. Jak u nas jest wspaniale i miło, a reszta zespołów jest be. Niestety to tylko pozory, bo z czasem okazuje się, że obgadywanie pracowników jest na porządku dziennym. Dziewczyny z zespołu mało się odzywają jakby się bały i atmosfera wcale nie jest przyjemna. Jeśli mają do kogoś jakieś zastrzeżenia to nie mówią tego wprost, nie organizują spotkań na których pracownik może się dowiedzieć co może poprawić, nie ma planu na rozwój pracownika ani kwartalnych podsumowań. Roczne i półroczne oceny są robione na szybko i bez przekazywania konkretnych informacji. Jeśli przyjdzie informacja z góry, że ktoś źle coś zrobił i wyszedł jakiś fakap, to Panie są tym bardzo zdziwione i zamiast poszukać przyczyny to automatycznie wina idzie na pracownika. A ja się pytam, jaka w tym rola managera, który powinien weryfikować wszystkie księgowania, które wpadają do SAP? Puszcza wszystko bez sprawdzania? W tej firmie nie ma czegoś takiego jak wdrożenie do pracy. Przez miesiąc czy dwa nie robisz nic bo wszyscy mają Cię gdzieś. Zrobią Ci jedno szkolenie czy każą oglądać jakieś nagrania i na tej podstawie masz robić. Dodam, że nikt tego nie sprawdza i uważa, że skoro sobie obejrzałeś szkolenie to nie masz prawa do błędów. Wydaje mi się, że jest to trochę dziwny sposób nauki. Najpierw pracownik powinien mieć z kimś szkolenie, potem powinien sam próbować coś robić, a potem to powinno być sprawdzane przez kogoś z większą wiedzą :) Jeśli jest ok to pracownik powinien już sam daną rzecz robić. Zapomnijcie o tym. W Solenisie nikt nic nie kontroluje, a jak coś się wysypie to zaraz do Ciebie wracają (np. dopiero po roku Twojej pracy), że co to się dzieje, że jest błąd. Jeśli informujesz, że robisz to w taki sposób bo tak Ci przekazano i nie rozumiesz czegoś to w odpowiedzi dostaniesz informacje, że ''to było na studiach". Komentarz poniżej pasa. Tak, akurat wszyscy studenci finansów uczą się o specyfice księgowań i procesach w Solenisie :) Oczywiście nikt nie podejmie z Tobą próby zrozumienia tego czego nie rozumiesz ''bo nie ma czasu''. A od czego jest manager? Nie powinien wspierać swojego zespołu merytorycznie? Jeśli próbujesz się coś zapytać mailowo lub na teamsach to albo Ci nikt nie odpisze lub zbędzie na później. Niestety mam wrażenie, że niektórych zarządzającym nie zależy aby pracownik wszystko wiedział. W sytuacjach kryzysowych łatwo zwalić wszystko na pracownika i zrobić z niego (usunięte przez administratora) Jeszcze przez jakieś 2 ostatnie lata dało się to znieść, ale to co się teraz dzieje przekracza mój system nerwowy. Zmiany personalne szefostwa w GL i walka o tron pomiędzy Paniami powoduje, że pracownicy pracują w dużym stresie. Dochodzi dużo więcej obowiązków i wymagań. Do tego jeszcze tranzycja. Ok, ja rozumiem, że tak się dzieje w korporacji, to nie pierwsza w której pracowałam, ale tutaj nie ma wsparcia z góry aby to wszystko udźwignąć. Przychodzisz do pracy i zastanawiasz się do czego się teraz ''dowalą". Zwalniają kompetentne osoby z zaskoczenia. Wyrzucają im naprawdę błahe rzeczy i ewidentnie widać, że to nie chodzi o ich kwalifikacje, a raczej o to, że komuś nie pasują. Widać, że w ostatnim czasie atmosfera dużo bardziej się pogorszyła. Odbyło się dużo nieprzyjemnych rozmów. Niektórzy dowiadują się po paru latach, że się nie nadają, nie poradzą sobie dalej, że nie są talentami w księgowości i powinni robić co innego. Namawiają wręcz do zwolnienia się bo nie chcą robić tego sami.... Ja się pytam to dlaczego wystawialiście takim osobom dobre oceny i je zachwalaliście na rozmowach końcowych? ;) Czemu nie wprowadziliście planów naprawczych jeśli ktoś nie spełniał waszych wymagań? ;) Nie odbywaliście rozmów z tymi osobami aby poinformować ich, ze coś jest nie tak i co jest do poprawy? ;) Lepszy jest (usunięte przez administratora) prawda? Likwiduje się naprawdę pozytywne i żądne wiedzy osoby. Osoby w Stanach nic nie zrobią bo są mamieni tym, że to osoby zarządzające są super, a reszta się nie nadaje. Plusy: - praca zdalna - zwrot za wczasy pod gruszą (ale jak zarabiacie więcej to nie ma sensu brać 2 tyg urlopu bo kasa z tego marna) - przyznawanie punktów Inspire i dziękowanie innym pracownikom. Może wymieniać to na rzeczy w sklepie lub zamawiać bony (nie w każdym zespole) - pakiet luxmed w wersji premium - kursy językowe Minusy: - brak szkoleń - duże pogorszenie atmosfery w GL - brak wsparcia ze strony managerów - dopłaty do multisporta (to powinno już być sponsorowane przez firme) - micromanagement - s

Solenis

24.05.2024 16:17

Pracodawca

Dziekujemy za Twoj feedback i jesteśmy wdzięczni, że przedstawiłeś/aś nam Twój widzenia. Jednocześnie jest nam przykro, że odniosłeś/aś takie wrażenie z pracy w Solenis jak w poście. Staramy się na bieżąco udoskonalać procesy, w tym onboarding/learnng & development itd i weźmiemy pod uwagę także Twoje obserwacje.Jesteśmy przy tym wdzięczni, że wskazałaś/eś także pozytywne strony pracy w Solenis.