Zacznijmy od początku – szkolenie w LSN to doświadczenie tak intensywne, że aż niezapomniane. Trwało całe 5 minut, w zamkniętym pomieszczeniu, gdzie człowiek bardziej zastanawiał się, jak złapać powietrze, niż jak opanować podstawy pracy. Po tym błyskotliwym wprowadzeniu brygadzista się ulotnił, a w razie pytań – pustka. Dosłownie nikt. Niby fabryka, ale chwilami człowiek czuł się jak w escape roomie bez wskazówek.
Brygadzista A – ciekawy przypadek. Na pierwszy rzut oka – sympatyczny, rozmowny, można odnieść wrażenie, że złapało się kontakt z człowiekiem na poziomie. Niestety, za plecami ten sam człowiek zmienia ton jak pogoda w kwietniu. Jak Cię polubi – będziesz królem montażówki, jak nie – witasz się z przedmontażem i nie żegnasz do emerytury. A te jego SMS-y… może gdyby to było forum randkowe,(ironia) miałoby to sens, ale tu mówimy o miejscu pracy. I, niestety, nie tylko ja miałam przyjemność z jego „kulturą osobistą na poziomie Messenger 2:00 w nocy”.
Ale trzeba być uczciwym – wiedzę ma. To nie ulega wątpliwości. Umie tłumaczyć, ogarnia temat, zna procesy i jak trzeba – wytłumaczy jak trzeba. Gdyby tylko do tej technicznej ogłady dołożył trochę ogłady społecznej – byłby idealnym brygadzistą. Szkoda, że inteligencja zawodowa nie idzie w parze z emocjonalną.
Brygadzista M – dla mnie prawdziwa perełka. Ludzie różnie o nim mówią, ale ja wspominam pracę z nim jako spokojną, efektywną i poukładaną. Zero zbędnych rozmów, konkret, szacunek do pracy i ludzi. Przestrzeń, gdzie można było się skupić i po prostu pracować – bez chaosu, bez stresu, z jasnym przekazem. Tłumaczy świetnie, rozwiązuje problemy bez dramatu, podchodzi po ludzku. Taki człowiek to wartość dla firmy.
Brygadzistka A… Ach, tutaj dopiero zaczyna się spektakl. Kiedy była pracownikiem – może nie brylowała, ale przynajmniej zachowywała jakieś pozory. Po awansie przeszła transformację – z pracowniczki w samozwańczą gwiazdę hali. Paznokcie dłuższe niż zmiany produkcyjne, makijaż na poziomie red carpet, a styl wypowiedzi? Jakby właśnie wróciła z kręcenia dramatu na TikToku. Guma do żucia non stop, ton głosu jakby komentowała finał „Top Model”, a kontakt z rzeczywistością… no, powiedzmy – umiarkowany.
Do tego dochodzi ten wyjątkowy talent do plotkowania. Dźwięk jej rozmów z „ekipą towarzyską” niesie się echem po całej hali. I najlepsze: potrafi obgadywać ludzi tak, że sama zapomina, że słychać. A potem jeszcze udaje, że „wszystko gra”. Ciężko powiedzieć, co bardziej irytuje – brak klasy czy brak świadomości, że jednak ma się wpływ na atmosferę pracy. Naprawdę ktoś powinien przypomnieć, że stanowisko kierownicze to nie jest nagroda w konkursie na najdłuższe tipsy.
Brygadzista K – prawdziwa ulga i nadzieja tego miejsca. Zorganizowany, konkretny, zaangażowany. Wszystko przygotowane, zawsze obecny, tłumaczy z pasją i cierpliwością. Praca przy nim to przyjemność, nie obowiązek. Człowiek z klasą, empatią i świetnym podejściem do zespołu. Motywuje, wspiera, a swoją postawą tworzy atmosferę zaufania. Zdecydowanie zasługuje na uznanie – nie tylko moje, ale całego zakładu. Takich ludzi się nie zapomina, takich ludzi chce się mieć obok. I oby miał przed sobą długą, dobrą drogę zawodową, bo naprawdę na to zasługuje.
A teraz kierownik.
Panie Kierowniku – powiem wprost: nie mam nic osobistego, wręcz przeciwnie. Cenię Pana za podejście – rzeczowe, konsekwentne, za znajomość schematów, za umiejętność wyjaśniania procesów. Potrafi Pan zapytać, podejść, zainteresować się – mimo że ma Pan pod sobą niemałą liczbę ludzi. To już coś. I nie mam wątpliwości, że posiada Pan kompetencje kierownicze – w końcu nie trafia się na takie stanowisko przez przypadek.
Ale mam też pytanie – czy naprawdę nie martwią Pana opinie krążące po zakładzie? Czy kamery z podsłuchem to standard, który Pan akceptuje? Proszę zweryfikować, jak wygląda to od strony prawa. Bo nawet jeśli intencje są dobre – praktyka bywa bardzo niepokojąca. Kontrola nie może być kosztem prywatności.
Proszę spojrzeć na zakład nie tylko oczami kadry, ale i ludzi na produkcji. Jest tu wielu wartościowych pracowników i kilku świetnych liderów, ale atmosfera nie stworzy się sama. A obok wiedzy, procedur i kontroli – musi być jeszcze człowiek.
Poza wszystkim, co można zarzucić zakładowi, są rzeczy, które zdecydowanie zasługują na pochwałę. Przede wszystkim – wypłata zawsze na czas. Umowy są przedłużane lub nie, ale wygląda to na decyzję zależną od realnych umiejętności i zaangażowania pracownika – wystarczy robić swoje, nie trzeba cudów.
Warunki pracy są bardzo dobre. Hala jest klimatyzowana, więc nawet latem można spokojnie pracować bez uczucia przegrzania. Dodatkowo można słuchać muzyki nie tylko z radia, ale również w słuchawkach, co w dużej mierze wpływa na komfort i skupienie w trakcie zmiany. To drobny szczegół, ale bardzo wiele mówi o poziomie zarządzania i zrozumieniu potrzeb pracownika – tutaj należy się pochwała, bo nie w każdej firmie można liczyć na taką swobodę.