Przebieg rekrutacji
Postanowiłam zgłosić się do pracy jako skoczek, ponieważ pracuje tam moja koleżanka (swoją drogą, określenie „skoczek” jest przez wielu pracowników odbierane negatywnie i, jak powiedziała jedna z pracownic HR jednej z firm rekrutujących pracowników, lepiej w ogóle o tym nie wspominać).
Umówiono nas na test, na którym byłam ja oraz jeszcze dwoje uczniów z mojego technikum. Aby dostać pracę, trzeba było przejść dwa testy. Pierwszy test dla chłopaków był banalnie prosty – należało znaleźć na komputerze opcję „Szukaj” i wpisać to, co zostało podyktowane. Dziewczyny natomiast miały za zadanie układać ubrania jedno na drugim prawą stroną do góry, a następnie nazwać każdy z tych elementów odzieży. Drugi test był już taki sam dla wszystkich – należało ułożyć prostą układankę przeznaczoną dla trzyletnich dzieci, co również nie stanowiło większego problemu.
Na początku chciałabym zaznaczyć, że nie jestem Polką z narodowości, jednak mieszkam tutaj od dłuższego czasu i posługuję się językiem polskim na bardzo dobrym poziomie. Nie mam problemów z komunikacją ani ze zrozumieniem tego, co ktoś do mnie mówi. Nie będę jednak ukrywać, że w języku polskim czasami mylą mnie podobne określenia ubrań, takie jak: koszula, koszulka, bluza czy bluzka. Do tego jeszcze wrócę.
Zacznę jednak od czegoś, co wydarzyło się wcześniej. Już podczas pierwszego testu z ubraniami jedna z pracownic zaczęła pytać mnie, ile mam lat, gdzie się uczę i jak zamierzam pogodzić pracę ze szkołą. Dodam, że przez cały proces rekrutacji nie zauważyłam, aby podobne pytania zostały zadane komukolwiek innemu z mojej grupy, mimo że przypominam – uczęszczamy do tej samej szkoły.
Następnie kobieta zaczęła pytać mnie o nazwy ubrań. Z powodu hałasu dochodzącego z zewnątrz połowy jej wyjaśnień zwyczajnie nie było słychać. Gdy zaczęłam mylić nazwy, wyraźnie się zirytowała. Zwracała na mnie uwagę wszystkich swoim tonem oraz komentarzami w rodzaju: „Chcesz powiedzieć, że to jest to samo co poprzednia rzecz?” (ponieważ nazwałam drugi element odzieży tak samo jak pierwszy), „No to powiedz, co masz teraz na sobie” albo „Boże, no dawaj, przecież to było przed chwilą”. W ten sposób stworzyła bardzo napiętą i nieprzyjemną atmosferę, przez co przez cały czas wykonywania zadania odczuwałam ogromny stres i wstyd.
Po zakończeniu tego zadania przeszłam do drugiego testu, który wykonałam bez żadnych problemów. Nikt jednak nawet go nie sprawdził, po prostu poproszono mnie, żebym wszystko odłożyła z powrotem na swoje miejsce.
Po teście udaliśmy się do stołówki, gdzie spotkaliśmy się z kobietą zajmującą wyższe stanowisko. Ponownie skupiła swoją uwagę wyłącznie na mnie. Pytania dotyczące szkoły kierowała tylko do mnie. Zapytała mnie dokładnie o to samo, co wcześniejsza pracownica. Kiedy odpowiedziałam, że w razie potrzeby mogłabym opuścić kilka lekcji, usłyszałam z wyraźnie pasywno-agresywnym wyrazem twarzy: „Kilka lekcji, czyli ile? Cały tydzień? Przecież ja potrzebuję pracowników, którzy będą zawsze przychodzić do pracy, a nie tylko wtedy, kiedy im pasuje”.
Nie mam pretensji o to wymaganie, ponieważ jest ono całkowicie zrozumiałe. Jednak od samego początku zaznaczyłam, że zgłaszam się do pracy jako skoczek. Co więcej, takie pytania nie zostały zadane pozostałym kandydatom.
Po około 40 minutach oczekiwania na wyniki (rotacja pracowników w Vivie jest bardzo duża i jednego dnia potrafią przetestować i zatrudnić dużą ilość osób) ta sama kobieta, wyraźnie niezadowolonym tonem, powiedziała: „Przyszły wyniki… tak… brak logicznego myślenia… kto ma taki minus… *imię i nazwisko*”.
Odpowiedziałam, że chodzi o mnie. Nie usłyszałam żadnego profesjonalnego wyjaśnienia. Pomijając już fakt, że samo postawienie komuś takiego „diagnozy” na podstawie kilkuminutowego testu uważam za całkowicie nieprofesjonalne, jedyną odpowiedzią było: „No właśnie.”
Dodam jeszcze, że moja koleżanka również myliła nazwy ubrań, podobnie jak inne osoby z jej grupy. Mimo to wszyscy zostali przyjęci do pracy i nikt nie stwierdził u nich „braku logicznego myślenia”. W moim przypadku wyciągnięto taki wniosek wyłącznie na podstawie pomyłek popełnionych pod sztucznie wytworzoną presją, mimo że na co dzień nie mam żadnych problemów z logicznym myśleniem.
Zdecydowanie nie polecam aplikowania do firmy, w której bez wyraźnego powodu zostaje się potraktowanym jak „biała wrona”.
Pytania
Nie traćcie swojego czasu dla pracy za najniższą krajową :)
Rezultat:
Nie dostałem pracy
