Chcę podzielić się możliwie szczerą opinią, bo obraz na etapie rekrutacji jest mocno inny niż to, co dzieje się później w codziennej pracy. Na rozmowach rekrutacyjnych panuje bardzo przyjazna, wręcz lekka atmosfera – kawa, ciasto, anegdoty, dużo uśmiechu i zapewnień o realnych celach, wsparciu i work-life balance. Do tego dochodzi wyraźna presja, żeby decyzję podjąć szybko, co robi bardzo dobre pierwsze wrażenie. Niestety po rozpoczęciu pracy zderzenie z rzeczywistością jest duże. Cele są bardzo ambitne i często kompletnie oderwane od rynku, a liczba projektów jest przytłaczająca i większość z nich jest „na już”, „na wczoraj”, „priorytetowa”, co w praktyce oznacza brak realnych priorytetów i stałą presję czasu. Projekty są często wrzucane bez realnej weryfikacji tego, czy są w ogóle do zrealizowania, a kluczowe jest dowiezienie budżetu sprzedażowego, a nie realność rynku czy warunków. Jeśli pojawia się feedback z rynku, że stawka jest nierynkowa, wymagania są zbyt wysokie albo klient nie odpowiada, nie ma przestrzeni na dyskusję, a odpowiedź jest zawsze podobna: trzeba skupić się na tym, co da się zrobić, a nie na tym czego się nie da, co w praktyce oznacza ignorowanie realnych ograniczeń i przerzucanie odpowiedzialności na rekrutera. Bardzo problematyczne jest też to, że projekty są regularnie przekazywane między rekruterami, jakby zmiana osoby miała poprawić sytuację i zdarza się, że jeden projekt prowadzi już 4/5 rekruter z rzędu i nadal nie jest to traktowane jako sygnał, że problem może leżeć w samym projekcie, jego założeniach, kliencie czy budżecie, tylko dalej w osobach, które go prowadziły, co powoduje systemowe przerzucanie odpowiedzialności na konsultanta. Do tego dochodzi bardzo intensywny mikromanagement, który obejmuje praktycznie każdy aspekt pracy i nie kończy się na rozliczaniu wyników, bo rozliczana jest liczba telefonów, ich długość i częstotliwość, analizowana jest treść maili i aktywność w systemach, kontrolowany jest sposób pracy w ciągu dnia, kolejność i tempo wykonywania zadań, wymagane są szczegółowe raporty z działań często na bieżąco, pojawiają się pytania dlaczego teraz nie dzwonisz, dlaczego nie ma kontaktu, dlaczego nie ma kandydata, aktywność jest komentowana w czasie rzeczywistym, a nawet sposób prowadzenia rozmów z kandydatem i klientem jest szczegółowo oceniany, dodatkowo na sztywno kontrolowane są godziny pracy w systemach, co ogranicza realną elastyczność i autonomię. W praktyce praca jest rozliczana nie tylko z efektów, ale też z samego sposobu „bycia w systemie” i wykonywania zadań, co tworzy bardzo silne poczucie kontroli. Do tego dochodzi stała presja psychologiczna związana z komunikacją o wynikach i ich wpływie na firmę, co dodatkowo zwiększa napięcie. Kolejny problem to brak przestrzeni na normalną rozmowę o trudnościach, bo jeśli rynek nie odpowiada, stawki są nierynkowe albo wymagania są nierealne, to nie jest to traktowane jako temat do analizy, tylko jako brak odpowiedniego działania po stronie rekrutera i oczekiwanie, że trzeba robić więcej i szukać dalej bez uwzględnienia ograniczeń. Bardzo duża jest też rotacja wewnętrzna, wiele osób odchodzi po krótkim czasie, czasem całe zespoły, co można łatwo zauważyć po historii zatrudnienia na LinkedIn, gdzie okresy pracy są często bardzo krótkie i powtarzalne, co nie jest przypadkiem tylko efektem warunków pracy. Z czasem widać też, że ten system wpływa na ludzi, bo nawet osoby, które są obiektywnie dobrymi rekruterami, wychodzą z poczuciem, że nie dają rady, mimo że problemem są warunki pracy, a nie ich kompetencje. Atmosfera wewnętrzna również odbiega od tego, co jest komunikowane, bo oficjalnie jest rodzinnie i otwarcie, ale w praktyce komunikacja jest często pośrednia, zamiast rozmowy twarzą w twarz nawet w prostych sprawach idą maile albo eskalacje przez przełożonych, dochodzi też do sytuacji nadmiernej kontroli codziennych zachowań w biurze i ograniczania naturalnej komunikacji. Do tego dochodzą kwestie organizacyjne takie jak brak realnej zastępowalności, bo pracownicy bywają kontaktowani w czasie urlopu lub L4 w sprawach dostępnych w systemie, słaby przepływ informacji po nieobecnościach, ograniczone narzędzia pracy w tym współdzielone i ograniczone dostępy do LinkedIn, brak podstawowego wyposażenia jak słuchawki oraz open space bez realnych warunków do spokojnej pracy. Podsumowując jest to środowisko bardzo wysokiej presji, bardzo silnej kontroli i jednocześnie niskiego wsparcia, a największym problemem nie jest sama intensywność pracy, tylko sposób jej organizacji, poziom kontroli oraz wpływ jaki ma to na ludzi i ich codzienne funkcjonowanie, dlatego warto to dobrze zweryfikować przed podjęciem decyzji o dołączeniu.