Miejsce, które na początku zapowiadało się naprawdę dobrze. Proces rekrutacji był dość nietypowy, ale ciekawy, bo można było odnieść wrażenie, że firma rzeczywiście chce poznać człowieka, a nie tylko sprawdzić jego kompetencje. Pasowało to do wizerunku miejsca rodzinnego, z luźną atmosferą i bliskimi relacjami.
Mam wrażenie, że firma nie do końca dostosowała sposób funkcjonowania do swojego rozwoju. Kiedyś była to mała firma, pracownicy opowiadali historie, czasem zabawne, jak musieli kombinować by coś dowieźć. W małej, rodzinnej firmie, gdzie ludzie wspólnie budują coś od podstaw, są zafascynowani co mogą osiągnąć, zaangażowanie ponad standardowe obowiązki jest zrozumiałe. Problem pojawia się wtedy, gdy firma się rozrasta, a nadal oczekuje od pracowników, że będą traktowali ją jak własne dziecko. Dla wielu osób jest to po prostu praca, którą chcą dobrze wykonywać, ale jednocześnie mieć życie poza nią. Dodatkowo ci poświęcający się pracownicy też w którymś momencie mają swój limit. Nikt nie jest w stanie jechać tak cały czas. Adrenalina kiedyś spada ;)
Pracy było naprawdę dużo, często również po godzinach. Zabieranie laptopów do domu, nadgodziny nie były czymś wyjątkowym, a maile wysyłane nawet w środku nocy przez niektórych pracowników się zdarzały. Brakowało realnego rozwiązania problemu przeciążenia. Odciążenie jednej osoby często oznaczało dołożenie obowiązków komuś innemu, a efektywniejsza praca niekoniecznie pozwalała mieć mniej zadań. Towarzyszyła temu presja, kontrolowanie i poczucie ciągłego oceniania. Nawet rozmowy podsumowujące, mimo pozytywnych elementów, często pozostawiały wrażenie, że zawsze jest coś, co można zrobić lepiej lub do czego można się przyczepić.
Problematyczna była również atmosfera w zespole. Osoby z dłuższym stażem miały silną pozycję, a ich opinie potrafiły znacząco wpływać na funkcjonowanie innych. Zdarzało się, że osoby, które nie przypadły do gustu określonej grupie, czuły się odsuwane, traktowane jak outsiderzy. Nie chodzi o to, że współpracownicy nie mogą się przyjaźnić, ale takie relacje nie powinny prowadzić do wykluczania innych. Sposób komunikacji niektórych osób również pozostawiał wiele do życzenia. Wysokie wymagania nie usprawiedliwiają roszczeniowości, nieprzyjemnego traktowania ani wyładowywania własnych frustracji na współpracownikach. Zdarzało się, że pracownik był krytykowany przy wszystkich na open space. Takie sytuacje trudno uznać za konstruktywną informację zwrotną, a ich skutkiem mogło być poczucie upokorzenia i utrata pewności siebie, również w oczach pozostałych współpracowników
Oczekiwania nie zawsze uwzględniały doświadczenie i etap wdrożenia. Trudno oczekiwać od osoby, która dopiero poznaje procesy i specyfikę pracy, takiego samego tempa i samodzielności jak od kogoś, kto pracuje w firmie od lat. Zdarzało się, że zadania przekraczały możliwości pracownika na danym etapie, a zamiast odpowiedniego wsparcia pojawiała się krytyka. Błędy i niedociągnięcia potrafiły być mocno eksponowane, natomiast dobrze wykonana praca nie zawsze spotykała się z równie zauważalnym uznaniem. Łatwo w takim środowisku zacząć wątpić w siebie i mieć poczucie, że niezależnie od wysiłku robi się za mało.
W deklaracjach dużo mówiło się o wspólnej odpowiedzialności, jednak nie zawsze przekładało się to na praktykę. Gdy coś nie szło zgodnie z planem, ciężar niepowodzenia potrafił spoczywać przede wszystkim na konkretnej osobie.
Awans często oznaczał w praktyce dołożenie kolejnych obowiązków, bez odciążenia z dotychczasowych. Osoby obejmujące funkcje kierownicze miały więc pracować jeszcze więcej, zamiast zyskać realną przestrzeń na zarządzanie zespołem, wspieranie go i wykonywanie nowych obowiązków na odpowiednim poziomie. Open space, ciągłe rozmowy i przerywanie pracy także nie sprzyjały koncentracji.
Najbardziej niepokojące było to, jak długotrwałe przeciążenie wpływało na ludzi. Widziałem osoby, które po latach pracy były zwyczajnie wyczerpane, a skutki tego obciążenia odbijały się na ich samopoczuciu i zdrowiu psychicznym. Niektórzy musieli szukać profesjonalnego wsparcia. Mnie też to nie ominęło.
Najbardziej przykre jest to, że naprawdę miałem wobec tej firmy duże nadzieje. Myślałem, że trafiłem na coś wyjątkowego, miejsce, w którym będę mógł robić ciekawe rzeczy, rozwijać się,
i po prostu lubić swoją pracę. Lubię pracować, angażować się i mieć poczucie, że moja praca ma sens. Nie oczekuję, że będzie pozbawiona wyzwań, ale oczekuję szacunku i normalnego traktowania. W teorii była to dla mnie praca marzeń.
Szkoda mi tego miejsca i ludzi, którzy przez lata byli z nim związani, utożsamiali się z nim, a mimo to odchodzili z poczuciem rozczarowania czy żalu. Firma ma naprawdę duży potencjał. Tym bardziej przykro, że dla części osób doświadczenie związane z pracą w niej pozostawiło coś znacznie więcej niż zwykłe zawodowe rozczarowanie. Dobra firma nie powinna wymagać od ludzi, żeby kosztem własnego samopoczucia udowadniali, że zasługują na to, by w niej pracować.