Nie polecam współpracy z managerką działu e-commerce. Osoba, która już podczas rekrutacji miała jedne z najgorszych opinii, ostatecznie została zatrudniona. Według relacji byłej pracownicy HR zdecydować miał przede wszystkim jej „laleczkowy wygląd”, a nie kompetencje czy predyspozycje do zarządzania ludźmi. Niestety, późniejsze doświadczenia ze współpracy pokazały, jak nietrafiony był to wybór. Już na początku pojawiały się problemy z tak podstawowymi czynnościami jak dodanie spotkania do kalendarza czy rezerwacja sali. Kiedy w końcu udawało się zorganizować zebranie, managerka przychodziła i praktycznie się nie odzywała, mimo że miała je prowadzić. Doszło nawet do tego, że prześmiewczo staraliśmy się milczeć jak najdłużej, żeby sprawdzić, czy wykaże jakąkolwiek inicjatywę. Ostatecznie ktoś nie wytrzymywał i przejmował prowadzenie spotkania. Zamiast poznawać firmę, procesy i zespół, potrafiła spędzać czas na telefonie, oglądając krótkie filmiki. Wielokrotnie zwracaliśmy uwagę, że dźwięki telefonu i ciągłe pisanie wiadomości przeszkadzają innym w pracy. Odpowiedź? Przyzwyczaiła się do home office, zawsze tak pracowała i było dobrze. Przez cały okres współpracy trudno wskazać wiedzę czy umiejętności, które przekazała zespołowi. Za to dowiedzieliśmy się, ile podobno można zarobić na sprzedaży zdjęć stóp na platformie z treściami dla dorosłych. Nie brakowało również opowieści o tym, gdzie poprzedni pracodawca zabierał ją na obiady i kolacje, ile dostawała kwiatów, drogich torebek czy biżuterii. Wielokrotnie opowiadała też, że uwielbia starszych mężczyzn prowadzących własne biznesy, ponieważ kocha wydawać ich pieniądze. Oczywiście każdy ma prawo do życia prywatnego, jednak trudno nie zauważyć kontrastu między takimi przechwałkami a brakiem merytorycznego wsparcia zespołu. Gdyby za tym wszystkim szły wyniki, doświadczenie i kompetencje, być może nie byłoby to tak irytujące. Największym problemem okazał się jednak brak samodzielności w podejmowaniu decyzji. Managerka regularnie konsultowała pracę specjalistów z osobami zajmującymi się zupełnie innymi obszarami, a następnie przedstawiała ich sugestie jako zalecenia do wdrożenia. Jakim cudem specjalista od obszaru X ma wyznaczać kierunek pracy specjalistom z obszaru Y, nie mając odpowiedniego doświadczenia? W praktyce przypadkowe rady, opinie niedoświadczonych osób i odpowiedzi wygenerowane przez ChatGPT były łączone w jedną strategię. Rekomendacje często nie uwzględniały specyfiki branży, wcześniejszych testów, danych historycznych ani rzeczywistych potrzeb biznesowych. W tym okresie obserwowaliśmy znaczące spadki wyników w różnych obszarach, a zamiast konstruktywnej analizy pojawiały się kolejne pomysły, które specjaliści musieli tłumaczyć i weryfikować. Samo korzystanie z AI nie jest problemem, ale traktowanie odpowiedzi ChatGPT jako argumentu ważniejszego od doświadczenia pracowników i rzeczywistych danych już tak. Z czasem sytuacja osiągnęła taki poziom absurdu, że zaczęliśmy się zastanawiać, kto właściwie zarządza działem. Mieliśmy wrażenie, że managerka jedynie zbiera opinie od przypadkowych osób, wspomaga się ChatGPT i przekazuje sugestie dalej. Komunikacja między zarządem a specjalistami przypominała głuchy telefon. Zero samodzielnych decyzji, konkretnej strategii, nowych pomysłów czy realnego wsparcia. Zamiast tego pojawiło się mikrozarządzanie i ciągłe podważanie decyzji doświadczonych pracowników. Niejednokrotnie kwestionowano sprawdzone rozwiązania tylko dlatego, że ktoś z innego działu powiedział inaczej albo ChatGPT wygenerował inną odpowiedź. Nie miało znaczenia, że dane rozwiązania były już testowane, dysponowaliśmy wynikami i potrafiliśmy uzasadnić swoje decyzje. Trudno opisać frustrację, kiedy specjalista z wieloletnim doświadczeniem musi tłumaczyć podstawowe zagadnienia osobie, która formalnie nim zarządza, a następnie bronić swojej pracy przed argumentem „ktoś powiedział inaczej”. Zamiast rozwijać kompetencje zespołu i budować atmosferę współpracy, managerka tworzyła środowisko ciągłego kwestionowania wiedzy i umiejętności pracowników. Ostatecznie część doświadczonych specjalistów, którzy znali swoją wartość i nie chcieli godzić się na takie traktowanie, zdecydowała się odejść. Nie dlatego, że nie radzili sobie z obowiązkami, ale dlatego, że taki sposób zarządzania stał się nie do zaakceptowania. Piszę to ku przestrodze dla osób, które rozważają współpracę z tą managerką. W mojej ocenie jest to przykład tego, jak brak kompetencji managerskich, mikrozarządzanie, przypadkowe decyzje i brak szacunku do doświadczenia specjalistów mogą zniszczyć atmosferę i doprowadzić do odejścia wartościowych ludzi. Manager nie musi znać się na wszystkim lepiej od pracowników, ale powinien umieć słuchać, podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Tutaj tego zabrakło. Zdecydowanie odradzam współpracę osobom ceniącym profesjonalizm, samodzielność i wzajemny szacunek.