Szop pracz
25.09.2025 19:20
W pewnym miasteczku, tuż przy lesie,
gdzie rzeka szemrze w porannej rosie,
żył sobie szop pracz – pan elegancik,
zawsze w fartuszku, zawsze w krawacik.
Miał łapki zwinne jak ręce krawca,
a w oczach błyski niczym u szmacy.
Nie był to byle szop zwyczajny,
lecz szop ambitny, wręcz genialny!
Codziennie rano brał się do pracy,
przy rzece miał swoje szopy-warsztaty.
Prał tam skarpety, spodnie, koszule,
choć czasem wrzucał też patelnie w mule.
Bo szop był ciekaw – eksperymenty,
to były jego małe talenty.
Raz wyprał jabłko, raz czekoladę,
innym razem sąsiadki szpadę.
Śmiali się wszyscy: „To dziwak przecież,
kto jabłka pierze, a potem je piecze?”
A szop odpowie z powagą w głosie:
„Czyste smakuje lepiej przy rosie!”
Chodził więc dumny po całej wiosce,
a w praniu był wręcz na wysokiej stopce.
Nie było plamy, której nie zmyje,
choćby z kałuży smoła i gliny.
Pewnego dnia – to ważna sprawa –
nadciągnęła burzowa wyprawa.
Wiatr się rozszalał, liście fruwały,
a w rzece fale jak smoki szalały.
Szop nie przestraszył się wichru ani,
tylko zakasał rękawy w praniu.
„Trzeba ratować pranie wieśniaków,
bo inaczej świat utonie w brudach!”
I chociaż piorun walił nad lasem,
szop skakał w wodę z ogromnym zapasem.
Wyławiał skarpety, koszule, chusty,
a każdy ręcznik był błyszczący i tłusty.
Tak ludzie patrzą – cud niesłychany,
szop ratuje odzież, garnitury, dywany!
Nie boi się burzy, nie boi gradów,
on tylko płucze i myje swój świat.
Gdy przyszła cisza, po burzy rankiem,
wszyscy dziękują szopowi z wdzięcznością.
„Jesteś bohater, nasz wybawiciel,
prawdziwy pracz i cudotwórca życia!”
Szop się zawstydził, drapie się w głowę:
„Ja tylko robię to, co jest zdrowe.
Świat musi lśnić, nie znosi brudu,
bo w czystości tkwi źródło cudu.”
Od tego czasu szop stał się sławny,
po całym świecie niósł pranie sprawnie.
Zapraszano go do miast dalekich,
gdzie brudne były nawet apteki.
On prał recepty, prał pieczątki,
prał nawet mosty, wieże i prądniki.
A kiedy w Paryżu prał wieżę Eiffla,
ludzie krzyczeli: „Oto jest siła!”
Szop pracowity, lecz i marzyciel,
lubił też tańczyć w deszczu o świcie.
Śpiewał przy pracy różne ballady,
o czystym świecie bez żadnej wady.
A w nocy, gdy księżyc zaglądał w rzekę,
szop się uśmiechał: „Ja świat urzekę.
Niech wiedzą wszyscy – mali i duzi,
że czystość w sercu ludziom się służy.”
Tak płyną lata, legenda rośnie,
dzieci o szopie wciąż piszą w wiosce.
„Ten, co wyprał nawet burzowe chmury,
to nasz bohater – szop z natury!”
Więc jeśli kiedyś spotkasz nad stawem
stworka w pasiastym, eleganckim szlafie,
pamiętaj – to może być ten szop sławny,
co całe życie bronił świat z plamy.
Nie śmiej się z niego, nie rób uwag,
bo szop wciąż wielki, to czyściutki król świat.
A gdy poprosisz – być może w gratisie
wypierze ci nawet duszę w ciszy.