Kompetencje są drugorzędne, najważniejsze, żeby dobrze odnaleźć się w korporacyjnym cyrku.
Zacznijmy od wynagrodzeń, które są zwyczajnie niskie w stosunku do wymaganych kwalifikacji i odpowiedzialności. Jeszcze ciekawiej robi się jednak wtedy, gdy przychodzi czas na ocenę okresową i rozmowę o podwyżce.
Możesz być świetnym specjalistą, rozwijać swoje umiejętności, rozwiązywać skomplikowane problemy techniczne i dobrze realizować projekty, ale okazuje się, że to niekoniecznie wystarczy. Trzeba jeszcze wykazać się aktywnością w ramach korporacyjnej polityki firmy. Udział w wewnętrznych kołach, akcjach pro bono i innych inicjatywach, które często nie mają absolutnie nic wspólnego z wykonywaną pracą, staje się istotnym elementem oceny.
W praktyce udział w oklejaniu drzwi z okazji Dnia Równości jest bardziej wartościowym osiągnięciem niż rozwiązanie trudnego problemu inżynierskiego. Nie mam nic przeciwko takim inicjatywom, ale absurd zaczyna się wtedy, gdy są one wykorzystywane jako argument przy ocenie specjalisty i rozmowie o jego wynagrodzeniu. Firma zatrudnia inżynierów do wykonywania pracy inżynierskiej, a później oczekuje, że będą udowadniać swoją wartość, angażując się w korporacyjne kółka zainteresowań (usunięte przez administratora)
Wisienką na torcie jest fakt, że ocenę przeprowadza menadżer, który nigdy z tobą nie współpracował, nie zna szczegółów twojej pracy i nie ma pojęcia, czym faktycznie zajmujesz się na co dzień. Nie przeszkadza mu to jednak w ocenianiu twoich osiągnięć, wskazywaniu obszarów do poprawy i przedstawianiu argumentów, dlaczego podwyżka nie jest uzasadniona. I tak przez kilka lat.
W efekcie rzeczywista praca i kompetencje schodzą na dalszy plan, a większe znaczenie ma to, jak dobrze potrafisz wykazać się aktywnością w korporacyjnych inicjatywach.
Osobną kwestią jest zarządzanie. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj kilka konkretnych osob, które wyróżniają się przede wszystkim umiejętnością opowiadania głupot z absolutnym przekonaniem o własnej racji. Zamiast rzeczowych argumentów można usłyszeć korporacyjne frazesy, protekcjonalne uwagi i tłumaczenia, które niewiele wyjaśniają.
(usunięte przez administratora)
Kolejny absurd to polityka pracy hybrydowej. W jednym dziale można elastycznie organizować obecność w biurze, w innym uparcie wymaga się dwóch dni/trzech/czterech/dziesięciu tygodniowo, niezależnie od charakteru wykonywanej pracy. Dlaczego te same zasady w różnych zespołach wyglądają zupełnie inaczej?
Podobno osoby dojeżdżające z większych odległości mają możliwość ograniczenia obecności w biurze do jednego/0 dnia tygodniowo. W praktyce jednak nawet wywalczenie takiego rozwiązania potrafi być problemem. Firma chwali się elastycznością, ale kiedy pracownik próbuje z niej skorzystać, nagle okazuje się, że elastyczność działa tylko w prezentacjach HR.
Elastyczność godzin pracy również pozostawia wiele do życzenia. Nawet jeśli obowiązki nie wymagają obecności w konkretnych godzinach, ważniejsze bywa trzymanie się ustalonego harmonogramu niż sensowna organizacja pracy. Do tego dochodzą pomysły w rodzaju narzucania wszystkim pracownikom tych samych dni urlopowych, które następnie mają zostać wpisane jako ich własne wnioski. No i L4 należy odpracować. Ilość dni w biurze musi się zgadzać. Nie ma to jak kara za chorobę.
A co zrobić, kiedy pracownik próbuje rozwiązać problem? Teoretycznie można zgłosić go do HR. Z mojego doświadczenia jest to jednak strata czasu. Zamiast rzeczywistego wyjaśnienia sprawy można odnieść wrażenie, że priorytetem jest zamiecenie problemu pod dywan i utrzymanie pozorów, że wszystko funkcjonuje prawidłowo. Firma ma piękne deklaracje dotyczące wartości, szacunku i otwartej komunikacji, ale próba skonfrontowania tych haseł z rzeczywistością potrafi być wyjątkowo rozczarowująca. Niektóre wypowiedzi menadżerów sprawiają wrażenie, jakby sam fakt zajmowania stanowiska kierowniczego automatycznie czynił ich argumenty niepodważalnymi.
(usunięte przez administratora)
Problemem nie jest to, co się tutaj robi, tylko sposób, w jaki firma zarządza ludźmi i ocenia ich wartość. Po niektórych rozmowach z przełożonymi mam zwyczajnie poczucie, że napluto mi w twarz a następnie oczekiwano, że podziękuję za konstruktywny feedback.