W zespole panowała niezdrowa atmosfera pracy. Zamiast współpracy i wzajemnego wsparcia, niechęć do dzielenia się wiedzą oraz chłodnym, nieprzyjaznym podejściem do nowych pracowników.
Nowe osoby, zamiast być odpowiednio wdrażane i wspierane w procesie adaptacji, pozostawiane same sobie lub celowo stawiane w trudnych sytuacjach, bez realnego wsparcia ze strony zespołu. Taka postawa prowadziła do napięć i znacznie utrudniała efektywną pracę. Zamiast kultury dzielenia się wiedzą i wspólnego rozwiązywania problemów, dominował klimat nieufności, rywalizacji i izolacji. Popełnienie nawet drobnego błędu skutkuje przesadnie ostrą reakcją – pracownik mógł zostać potraktowany niemal jak przestępca, co wywoływało niepotrzebny stres oraz psychologiczną presję.
Demotywujące było również nierówne traktowanie pracowników. Niektórzy – tacy jak pani(usunięte przez administratora) oraz osoby faworyzowane w zespole – byli wyraźnie chronieni. Ich błędy nie były zgłaszane ani omawiane, lecz cicho i bez konsekwencji naprawiane. Taki brak równości w traktowaniu podważał zaufanie do przełożonych i poczucie sprawiedliwości w zespole. W kontrze do tego, inni pracownicy byli publicznie krytykowani za najdrobniejsze pomyłki, jakby dopuszczali się poważnych uchybień.
pani (usunięte przez administratora) Osoba ta nie tylko często wyolbrzymiała sytuacje i donosiła na współpracowników, co potęgowało napięcia i budowało atmosferę wzajemnej nieufności, ale także przejawiała wybuchowość w kontaktach z zespołem – reagując emocjonalnie, impulsywnie i niekiedy w sposób nieadekwatny do sytuacji. Jednocześnie wykazywała się dużą hipokryzją: w rozmowach w cztery oczy potrafiła krytykować i obgadywać różne koleżanki z zespołu – raz jedną, raz drugą – sądząc, że informacje te nie zostaną dalej przekazane.
Podobnie negatywnie odbierana była postawa pani (usunięte przez administratora) (tak zwany #lizus), która nie tylko miała skłonność do wyolbrzymiania błahych sytuacji i przedstawiania ich w sposób mający uwypuklić jej rzekome kompetencje, ale też często przekraczała granice, ingerując w życie prywatne współpracowników. Plotki, komentarze na temat spraw osobistych oraz przekazywanie poufnych informacji dalej powodowały silny dyskomfort i naruszały poczucie bezpieczeństwa w miejscu pracy.
Z kolei osoby takie jak pani (usunięte przez administratora) i pani (usunięte przez administratora) często zachowywały się jak osoby pozbawione własnego zdania, nie wykazując inicjatywy ani odwagi, by zareagować na nieprawidłowości czy wyrazić sprzeciw. Ich bierność jedynie wzmacniała toksyczne mechanizmy w zespole.
Takie środowisko pracy nie tylko demotywowało, ale także miało negatywny wpływ na zdrowie psychiczne pracowników. Uważam, że firma powinna poważnie rozważyć wprowadzenie istotnych zmian w kulturze organizacyjnej, zaczynając od kadry kierowniczej oraz promowania podstaw wzajemnego szacunku, równego traktowania i odpowiedzialności w relacjach między członkami zespołu.
