Widzę, że sporo się tu dzieje ostatnio więc i ja dołożę swoje 3 grosze na temat pracy tutaj. Moja historia jest podobna do tych opisywanych już na portalu.
Wszystko zaczęło się pięknie, wielkie szanse, obietnice, możliwości - trzeba tylko chcieć! Projekt okazał się być trudny, chaotyczny i często nielogiczny proceduralnie - ale okej, rozumiem, dopiero startował w tej firmie. Wszystko dało się jakoś przetrwać dzięki super zespołowi i wspólnemu rozkminianiu problemów użytkowników. Dopiero po paru miesiącach powoli, ale skutecznie zaczęła wjeżdżać korpo toksyczność - równi i równiejsi, elita wybrana przez management na podstawie chodzenia z nimi na fajkę i pyskowania im (bo to przecież takie śmieszne, że ktoś wyzywa się dla żartu z szefem, bo kazał mu coś zrobić!), szkolenia firmowe dla wybranych (oczywiście z elity) mimo, że według zasad ubiegać się o zapis mógł każdy pracownik, cięcia kosztów kosztem dobrostanu pracowników, chore ustalenia co do godzin kiedy można brać przerwy. Nie ma się co dziwić, że fajny zespół został podzielony na dwa obozy, co wprowadziło okropną atmosferę.
Wszystkie dodatkowe zadania, które miały "pomóc w rozwoju i wyborze dalszej ścieżki w firmie" oczywiście były robione za darmo, najczęściej będąc w tym czasie dostępnym na linii.
Przez pewien czas byłam odpowiedzialna za planowanie i szkolenie nowych osób. Na początku miałam możliwość tak dobierać osoby szkolące, żeby dobrze znały temat, interesowały się nim. Ale nieee, później musiały być one obowiązkowo na linii, bo ktoś odbierać musi, a trenerami zostały osoby z elity, nieważne, że niekoniecznie były dobre z absolutnie wszystkich tematów.
Oczywiście planowanie szkoleń, szkolenie osób oraz bycie trenerem onboardingowym również było za friko, tak zwaną *INWESTYCJĄ W PRZYSZŁOŚĆ*. Tutaj również wyszła toksyczność tej firmy, gdyż mój przełożony ciągle powtarzał jak sobie super radzę, jak się będę mogła w tym rozwijać jak oddział w Lublinie się rozrośnie, podczas gdy już wtedy planował z szefem oddziału oddanie mnie na inny projekt (cięcie kosztów) :) Szkoda tylko, że nikt mi nie powiedział o takich planach wcześniej, woleli poinformować zespół o zmianie z dnia na dzień, w dodatku podczas mojej nieobecności. Dałoby to możliwość przemyślenia czy chcę zaczynać wszystko od zera i akurat czas pozostały na sportowym projekcie mogłabym od razu wykorzystać na szukanie nowej pracy.
Na nowym projekcie samolotowym byłam jedyną osobą spoza Krakowa i Katowic, dano mi do zrozumienia, że to w sumie przekreśla szanse na jakikolwiek awans. Wcale się nie dziwię, po co mieliby brać kogoś X km od tych miast skoro mieli mnóstwo osób na miejscu.
Do tej pory pamiętam siedzenie w biurze z dawnymi kolegami z zespołu i słuchanie żarcików managementu na mój temat ("patrzcie, tak powinno być, że telefon za telefonem, a nie jak u was, że macie czas się do siebie odezwać między połączeniami!").
(usunięte przez administratora)
Odnoszę wrażenie, że w Capie nie warto się starać - możesz stawać na rzęsach i tylko dostaniesz więcej "inwestycji w przyszłość", podczas gdy inni za rozmawianie i żartowanie z szefem zgarniają wszystkie laury, nawet gdy nie do końca na nie zasługują.
Capgemini mogę polecić jedynie jako piaskownicę IT. Faktycznie po wpisaniu sobie do CV pracy tutaj łatwiej się dostać na stanowiska niepierwszoliniowe w innych firmach.
