Kolejną bardzo ważną kwestią jest ciągłe podnoszenie norm pracy. Zamiast doceniać pracowników za zdobyte doświadczenie, zaangażowanie i coraz większą znajomość obowiązków, oczekuje się od nich coraz większej wydajności. W praktyce wygląda to tak, że człowiek pracuje coraz szybciej, wykonuje coraz więcej zadań, a mimo to jego wynagrodzenie wcale nie rośnie.
Kwota 5000 zł na rękę wydaje się w takich warunkach bardziej marzeniem niż realnym wynagrodzeniem, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę wysiłek fizyczny, presję czasu i stale rosnące wymagania. Moim zdaniem pracownik powinien mieć poczucie, że jego doświadczenie i ciężka praca są doceniane, a nie traktowane jako powód do ciągłego zwiększania norm.
Trudno mówić o motywacji i zadowoleniu z pracy, kiedy wymagania rosną, a realne korzyści finansowe nie nadążają za tymi zmianami.
Coraz częściej można odnieść wrażenie, że niedługo w DC będą pracować głównie osoby z agencji. Nie mam nic przeciwko pracownikom agencyjnym, jednak trudno zaakceptować fakt, że za tę samą pracę otrzymują znacznie wyższe wynagrodzenie niż pracownicy zatrudnieni bezpośrednio. Takie nierówności skutecznie odbierają motywację i poczucie docenienia.