Z dużym zdziwieniem zapoznałam się z opinią, która w ostrych i krzywdzących słowach opisuje miejsce, w którym pracuję od dłuższego czasu. Każdy ma prawo do subiektywnej oceny, zwłaszcza w zawodzie, w którym emocje i relacje odgrywają ogromną rolę. Jednak warto, by taka ocena była również uczciwa.
Medison to placówka wymagająca, nie ma co ukrywać. Praca tutaj to intensywny kontakt z drugim człowiekiem, praca w systemie, który nie zawsze działa idealnie, i konieczność szybkiego adaptowania się do zmian, ale z pewnością nie jest to miejsce, które zasługuje na porównania do atmosfery rodem z dystopijnej literatury.
Zespół psychologów to grupa różnorodna, są osoby z wieloletnim doświadczeniem, są też młodsi specjaliści. To naturalne i potrzebne. Doświadczenie oraz ciekawość i chęć rozwoju są mieszanką motywującą i wspierającą. Nie sposób nie zauważyć także realnego wsparcia: dofinansowań do szkoleń, szkoły psychoterapii, superwizji, a także możliwości pracy w różnych środowiskach i rolach. Medison nie zamyka drzwi dla osób niedoświadczonych, docenia potencjał. W tym zawodzie to rzadkość.
Zarzuty wobec konkretnej osoby, w tym przypadku koordynatorki zespołu psychologów, uderzają nie tylko w nią, ale pośrednio we wszystkich współpracowników. Współtworzymy zespół, który mimo wyzwań potrafi być solidarny, wspierający i otwarty. Jest to miejsce, w którym można się uczyć, rozwijać, dzielić wiedzą i brać odpowiedzialność. A to, moim zdaniem, kluczowe.
Atmosfera pracy jest w dużej mierze tworzona przez nas samych. Tam, gdzie są dobre intencje, uważność i gotowość do rozwoju, pojawia się również poczucie wspólnoty. Tam, gdzie dominuje potrzeba oceniania, obwiniania i zrzucania odpowiedzialności, trudno o satysfakcję z pracy, nawet w najbardziej wspierającym zespole.
Mam ogromny szacunek do tego, co udało się stworzyć w Medisonie. Także do trudnych rozmów, które czasem musimy tu prowadzić. One też są częścią profesjonalizmu.
