Zostawiam im do odrobienia lekcję z zakresu candidate experience, bo firma kreuje swój wizerunek jako profesjonalnej i nowoczesnej (nie zrozumcie mnie źle, myślę, że taką jest dla swoich klientów).
Początek rozmowy: Gdy usłyszałem pierwsze pytanie delikatnie zasugerowałem, że jest źle zadane aby na nie precyzyjnie odpowiedzieć, czym rozdrażniłem rozmówczynię. Od tamtej pory starała się na każdy możliwy sposób postawić mnie w niekomfortowej sytuacji, wytknąć brak którejś z wymaganych kompetencji, przekręcać to co mówię abym wyszedł na osobę mającą złe intencje. Pytania sprowadzały się do tego, aby doprowadzić mnie "pod ścianę" i zobaczyć jak będę się bronił.
Tej pani na pewno zabrakło empatii oraz pytań co kandydat może faktycznie wnieść do zespołu, zamiast czego na pewno nie wniesie, bo z wielkiego zakresu iluś rzeczy jeszcze nie miał okazji wykonywać.
Można szykować się na test wiedzy - i w sumie słusznie, jeśli faktycznie chcą zatrudniać najlepszych - oraz dołączony kwestionariusz samoopisu pod kątem cech osobowościowych.
Na koniec rozmowa z drugą osobą, która była milsza, a rozmowa przebiegała w lepszej atmosferze. Niesmak mimo to i tak pozostaje, podobnie jak potencjalna możliwość podjęcia współpracy w oparciu o brak stabilności.
Podczas spotkania rekrutacyjnego nie wiedziałem, czy w tej firmie komuś brakuje miękkich kompetencji do prowadzenia rozmów, czy uczestniczyłem właśnie w scenach na pograniczu assessment center, "dobry i zły policjant", a wszystko było wyreżyserowane, aby zobaczyć jak ktoś radzi sobie pod wpływem presji czasu, innych ludzi, jak radzi sobie z trudnościami itp.
Nie wspominam tego dobrze, ale może praca w biurze rachunkowym niesie ze sobą takie warunki pracy.
