Siedzi pani z dziekanatu w pustym pokoju, w oparach taniej kawy i absolutnego żalu do świata. W domu czeka na nią sterta prania i jedyne dziecko – owoc błędu z młodości, kiedy to ona sama „nie dopilnowała terminów”, a pewien student zaliczył ją bez wpisu do indeksu i natychmiast skreślił z listy lokatorów.
Nagle przez okno widzi radosny tłum w togach. Studenci właśnie obronili magisterki. Panią z dziekanatu aż skręca z zazdrości, poprawia okulary i syczy pod nosem z jadem w głosie:
– I z czego te nieroby się cieszą? Też mi sukces! Pokonczyli studia, wielcy panowie magistrzy... Ja od siedmiu lat sama ciągnę cały ten jednoosobowy kierunek, bez żadnego stypendium, a jakoś nikt mi dyplomu za to nie daje! A najgorsze, że z tym moim małym dziekanem mam teraz dokładnie to samo co z nimi – od lat błagam o jakiekolwiek alimenty, a ten pasożyt i tak ciągle przynosi mi tylko wnioski o warunkowe przedłużenie terminu płatności!
