Kilka słów do autorów tych „odważnych” anonimowych opinii
Czytając najnowsze wpisy o S.I.A.P., można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z najgorszym zakładem pracy w Polsce. „Inwigilacja”, „(usunięte przez administratora)”, „konfidenci”, „łysi snajperzy”, a nawet osobiste wycieczki dotyczące wyglądu, rodziny czy inteligencji konkretnych osób.
Tylko że jest jeden drobny problem.
Jeżeli ktoś po zakończeniu pracy w firmie zamiast rozliczyć się z własnym postępowaniem zaczyna miesiącami prowadzić anonimową kampanię przeciwko byłemu pracodawcy i konkretnym pracownikom, to trudno traktować jego wpisy jako obiektywną ocenę miejsca pracy.
Zwłaszcza gdy osoby znające sytuację od środka wskazują, że część autorów to byli pracownicy, którzy mieli problem nie z firmą, tylko z wykonywaniem swoich podstawowych obowiązków.
Bo nazwijmy rzeczy po imieniu: praca na nocnej zmianie nie jest umową na „przespanie kilku godzin za wynagrodzenie”. Jeżeli ktoś miał obowiązek pracować, a zamiast tego spał albo notorycznie unikał pracy, to konsekwencją nie jest „inwigilacja”, tylko odpowiedzialność za własne zachowanie.
Kamery nie są po to, żeby pracownik miał prawo spać na zmianie, a osoba odpowiedzialna za kontrolę pracy udawała, że tego nie widzi.
I jeszcze jedno.
Jeżeli ktoś rzeczywiście uważa, że w firmie dochodzi do poważnych naruszeń prawa, ma do dyspozycji PIP, sąd, odpowiednie organy i konkretne procedury. Jeżeli jednak zamiast tego wybiera anonimowe wyzwiska, pomówienia i osobiste ataki, to coraz mniej wygląda to na troskę o przyszłych pracowników, a coraz bardziej na próbę odegrania się za własne zwolnienie.
Krytyka firmy jest normalna. Można krytykować wynagrodzenie, organizację pracy, BHP czy atmosferę. Do tego właśnie służą opinie.
Ale wyzywanie ludzi, przypisywanie im prywatnych problemów, obrażanie ich wyglądu i nazywanie pracowników „konfidentami” nie jest żadną „opinią o pracodawcy”. To zwykła osobista vendetta.
I chyba najbardziej wymowne jest to, że osoby, które twierdzą, że firma jest tak fatalna, nadal poświęcają jej tyle czasu i energii długo po odejściu.
Może więc problem nie leży już w S.I.A.P.
Może problem polega na tym, że niektórzy nadal nie mogą pogodzić się z tym, że skończył się czas, kiedy za samo przychodzenie do pracy można było oczekiwać wypłaty.
Praca jest od pracowania. A konsekwencje własnych decyzji najlepiej zacząć ponosić samemu, zamiast przerzucać je anonimowo na innych.
