Opinie Mikroma Polska Września - 715 opinii - GoWork.pl

Opinie(715)

Praca i zarobki

Kontakt i przychody

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Nastawiacz

07.07.2017 11:57

Inne

Te pozytywne opinie to chyba ktoś pisze na zlecenie dyrektora... Niestety marne szanse na rozwój. Ciężko się czegos nauczyć. Dla firmy liczy się żeby tylko "jechać, jechać, jechać". Nie ma możliwości żeby ktoś Ci coś pokazał, bo nawet jeżeli trafisz na dobrego nastawiacza, któremu chce się coś pokazać (a trudno o takich) to mistrzowi albo kierownikowi będzie przeszkadzało, że stoisz i się uczysz a nie pracujesz na maszynie. Nawet jak nie będzie ustawionej żadnej maszyny dla Ciebie to będziesz rozwozil roboty po innych maszynach, albo wymyśla inna głupotę. Dopiero po roku zaczną się dziwić dlaczego nic nie umiesz i sam nie ustawiasz maszyn. Jest to schemat powtarzający się na wielu nowych pracownikach. Kierownictwo w tej firmie to jakaś paranoja. Dwóch kierownikow wchodzących sobie w kompetencje to jednak kiepski model "zarządzania" produkcja. Trochę lepiej jest z dyrektorem W. co prawda dużo i pięknie mówi, a chyba jeszcze nic nie załatwił dla nikogo ale chociaż jest kulturalny i można z nim porozmawiać bez późniejszej chęci zwolnienia się, tak jak to zazwyczaj bywa po rozmowie i wysluchiwaniu sapań i wzdychań, oraz obejrzeniu przewracania oczami i głupich min kierownika Z. A co do wynagrodzeń to w tej chwili na początek dają nowym większe albo równe pieniądze z tymi pracownikami co pracują od 10 czy 20 lat i są w pełni samodzielni na maszynach. Podwyżki w tej firmie pojawia się praktycznie tylko wtedy gdy kończy się umowa, lub gdy zaczynają się masowe zwolnienia ludzi odchodzących do innych firm. (w ciągu dwóch lat zmieniło się tak gdzieś z 50% pracowników). Firma nie daje żadnych premii (z wyjątkiem niewielkiej za niechorowanie, która jest wliczona w pensje). Nie dostaniesz nic na żadne święta ani na wakacje. Na Boże Narodzenie są paczki za ok 30 zł i to wszystko. Jedno co dobre w tej firmie to nadgodziny, że względu na brak ludzi można ich dużo złapać (można zostawać po drugiej zmianie na 12 godzin oraz przychodzić w soboty i niedziele) , ale nikt nie zmusza ani nie wypomina jeżeli ktoś nadgodzin nie robi.

J'M

15.07.2017 02:33

Inne

Patrząc na niektórych pracowników i słysząc ich głupie gadanie oraz podejście do pracy, to naprawdę się nie dziwię że kierownictwo jest takie. Na niektórych pracowników chyba trzeba bata za te obijanie się. zachowują się jak rozkapryszone dzieci, które myślą że za darmo coś dostaną. Albo gadanie na przerwach że za mało zarabiają, to niech pokażą że potrafią coś zrobić a jeśli nie to niech zmienią pracę bo tym gadaniem psują współprace w firmie tym którzy chcą pracować. Apropo dyrektora to faktycznie @nastawiacz ma racje w porządku człowiek i wydaje mi się że naprawdę jest dobry w tym żeby mobilizować do działania innych oraz poprawiać nastroje w firmie.

SERVO

02.11.2016 17:45

Inne

Wykopaliska archeologiczne świadczą o pojawieniu się na tym terenie pierwszych grup ludzkich w środkowej epoce kamiennej – mezolicie (8000-2500 lat p.n.e.). Z epoki tej pochodzi m.in. osada wydmowa z Tarnowej pod Pyzdrami, stąd w archeologii stosuje się określenie „kultura tarnowska”. Ciągłość osadnictwa potwierdzają znaleziska z epoki brązu i żelaza. Nieopodal Wrześni znajduje się Giecz – jeden z najważniejszych w średniowieczu grodów książęcych i siedziba kasztelanii. Za czasów Bolesława Chrobrego, według Galla Anonima gród skupiał 2300 wojowników. Coraz głośniej mówi się też o grodzisku w Grzybowie – wiosce położonej między Wrześnią a Gnieznem. Gród ma imponujące wymiary (4,7 hektara), a jego położenie blisko Gniezna, Giecza i Ostrowa Lednickiego świadczy o tym, iż musiał pełnić ważną rolę w okresie formowania się państwa polskiego. Najstarsze materiały dendrologiczne datuje się na rok 923. Pierwsza wzmianka o Wrześni pochodzi z 1256. Lokacja miasta nastąpiła w poł. XIV w. Od 1314 miasto leżało w województwie kaliskim. Miasto rozwinęło się na planie owalnicy wzdłuż traktu handlowego łączącego Kalisz z Gnieznem, opodal skrzyżowania ze szlakiem Poznań – Łęczyca. Korzystne położenie miasta sprzyjało rozwojowi handlu i rzemiosła. W 1580 było tu 60 rzemieślników. Podczas wojny szwedzkiej w 1656 miasto zostało poważnie zniszczone. W latach 1807-1815 Września wchodziła w skład Księstwa Warszawskiego. W wyniku II rozbioru Polski w 1793 miasto zostało włączone do Królestwa Prus. Podczas Wiosny Ludów mieścił się tutaj (usunięte przez administratora) powstańczy. W drugiej połowie XIX w. istniało kilka zakładów przemysłowych: fabryka obuwia, fabryka powozów, betoniarnia, mleczarnia, cukrownia. Powstało również w tym okresie połączenie kolejowe Gniezno – Września – Oleśnica oraz Poznań – Września – Strzałkowo. Międzynarodową uwagę przyciągnął strajk dzieci we Wrześni, który rozpoczął się 20 maja 1901 Niemiecki nauczyciel wymierzył karę cielesną dzieciom za odmowę odpowiadania w języku niemieckim na lekcji religii. Zastrajkowało wówczas 118 uczniów i uczennic. Ich rodziców władze niemieckie ukarały więzieniem. Za przykładem dzieci wrzesińskich poszli uczniowie w innych szkołach zaboru pruskiego. W 1906 opór dzieci, podtrzymywany przez rodziców, przybrał postać powszechnego strajku. W fazie największego jego nasilenia strajkowało ok. 75 tys. dzieci w ok. 800 szkołach (na łączną ilość 1100 szkół). W 1905 w mieście (noszącym wówczas nazwę Wreschen) mieszkało 7007 osób, w tym 65,4% Polaków, 28,9% Niemców i 5,5% Żydów[2], natomiast w całym ówczesnym powiecie wrzesińskim Polacy stanowili 85,6% (1890). Ponad stuletnie panowanie pruskie zakończył wybuch powstania wielkopolskiego. Po rozbrojeniu garnizonu pruskiego 28 grudnia 1918. Września powróciła pod władzę polską. W 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej, po odezwie Rady Obrony Państwa z dnia 1 lipca 1920, z inicjatywy hr. Stanisława Mycielskiego, mieszkańcy ziemi wrzesińskiej utworzyli Legię Ochotniczą Wrzesińską, która brała czynny udział w walkach w obronie Polski.

ZIZOU

02.11.2016 17:42

Inne

Wykopaliska archeologiczne świadczą o pojawieniu się na tym terenie pierwszych grup ludzkich w środkowej epoce kamiennej – mezolicie (8000-2500 lat p.n.e.). Z epoki tej pochodzi m.in. osada wydmowa z Tarnowej pod Pyzdrami, stąd w archeologii stosuje się określenie „kultura tarnowska”. Ciągłość osadnictwa potwierdzają znaleziska z epoki brązu i żelaza. Nieopodal Wrześni znajduje się Giecz – jeden z najważniejszych w średniowieczu grodów książęcych i siedziba kasztelanii. Za czasów Bolesława Chrobrego, według Galla Anonima gród skupiał 2300 wojowników. Coraz głośniej mówi się też o grodzisku w Grzybowie – wiosce położonej między Wrześnią a Gnieznem. Gród ma imponujące wymiary (4,7 hektara), a jego położenie blisko Gniezna, Giecza i Ostrowa Lednickiego świadczy o tym, iż musiał pełnić ważną rolę w okresie formowania się państwa polskiego. Najstarsze materiały dendrologiczne datuje się na rok 923. Pierwsza wzmianka o Wrześni pochodzi z 1256. Lokacja miasta nastąpiła w poł. XIV w. Od 1314 miasto leżało w województwie kaliskim. Miasto rozwinęło się na planie owalnicy wzdłuż traktu handlowego łączącego Kalisz z Gnieznem, opodal skrzyżowania ze szlakiem Poznań – Łęczyca. Korzystne położenie miasta sprzyjało rozwojowi handlu i rzemiosła. W 1580 było tu 60 rzemieślników. Podczas wojny szwedzkiej w 1656 miasto zostało poważnie zniszczone. W latach 1807-1815 Września wchodziła w skład Księstwa Warszawskiego. W wyniku II rozbioru Polski w 1793 miasto zostało włączone do Królestwa Prus. Podczas Wiosny Ludów mieścił się tutaj (usunięte przez administratora) powstańczy. W drugiej połowie XIX w. istniało kilka zakładów przemysłowych: fabryka obuwia, fabryka powozów, betoniarnia, mleczarnia, cukrownia. Powstało również w tym okresie połączenie kolejowe Gniezno – Września – Oleśnica oraz Poznań – Września – Strzałkowo. Międzynarodową uwagę przyciągnął strajk dzieci we Wrześni, który rozpoczął się 20 maja 1901 Niemiecki nauczyciel wymierzył karę cielesną dzieciom za odmowę odpowiadania w języku niemieckim na lekcji religii. Zastrajkowało wówczas 118 uczniów i uczennic. Ich rodziców władze niemieckie ukarały więzieniem. Za przykładem dzieci wrzesińskich poszli uczniowie w innych szkołach zaboru pruskiego. W 1906 opór dzieci, podtrzymywany przez rodziców, przybrał postać powszechnego strajku. W fazie największego jego nasilenia strajkowało ok. 75 tys. dzieci w ok. 800 szkołach (na łączną ilość 1100 szkół). W 1905 w mieście (noszącym wówczas nazwę Wreschen) mieszkało 7007 osób, w tym 65,4% Polaków, 28,9% Niemców i 5,5% Żydów[2], natomiast w całym ówczesnym powiecie wrzesińskim Polacy stanowili 85,6% (1890). Ponad stuletnie panowanie pruskie zakończył wybuch powstania wielkopolskiego. Po rozbrojeniu garnizonu pruskiego 28 grudnia 1918. Września powróciła pod władzę polską. W 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej, po odezwie Rady Obrony Państwa z dnia 1 lipca 1920, z inicjatywy hr. Stanisława Mycielskiego, mieszkańcy ziemi wrzesińskiej utworzyli Legię Ochotniczą Wrzesińską, która brała czynny udział w walkach w obronie Polski.