Wiejski Predator
09.05.2026 07:49
Rok 2025 przyniósł szereg zmian, które patrząc z perspektywy ostatnich miesięcy niestety niekoniecznie okazały się zmianami na lepsze. Coraz częściej można odnieść wrażenie, że część decyzji podejmowana była bez odpowiedniego przemyślenia, bardziej w oparciu o subiektywne przekonania i chwilowe wizje niż realną analizę sytuacji oraz kompetencji osób odpowiedzialnych za ich wdrażanie.Sytuacja, która miała miejsce od początku roku, nie powinna wydarzyć się w żadnej szanującej się instytucji. Dopuszczono do działań osobę, która w krótkim czasie wywołała chaos widoczny praktycznie dla wszystkich. Efektem były opóźnienia w realizacji KPO, zaburzenia harmonogramów oraz dalsze pogłębienie problemów organizacyjnych. Dodatkowo sposób komunikacji arogancki, niegrzeczny i oparty na traktowaniu ludzi z góry.
Konsekwencje tych działań są dziś bardzo wyraźne. Pojawiły się kolejne zmiany personalne, jednak pierwszy miesiąc zawsze pokazuje, czy nowe osoby są w stanie realnie zapanować nad sytuacją. I nie jest to już kwestia „wdrażania się” czy poznawania obowiązków.
Zastoje są widoczne gołym okiem. Część osób nie jest w stanie samodzielnie prowadzić tematów, inni próbują działać, jednak nadal wyraźnie widać braki wiedzy i doświadczenia. Nie oszukujmy się osoba posiadająca odpowiednie kompetencje jest w stanie w ciągu miesiąca uporządkować podstawowe procesy i zacząć normalnie prowadzić postępowania. Tymczasem mamy sytuację, w której zaległości i problemy ciągną się od stycznia i praktycznie nie widać realnej poprawy.
Obserwując wydarzenia z ostatnich miesięcy, trudno oczekiwać, że kolejny miesiąc diametralnie zmieni sytuację. Być może zmieni jedynie świadomość decydentów i pokaże, że wiedzy, doświadczenia oraz pracowitości nie da się zastąpić improwizacją ani przekonaniem, że „jakoś to będzie”.
Przy obecnym tempie i sposobie działania istnieje realne ryzyko, że projekty oraz dotacje nie zostaną zrealizowane prawidłowo. To nie jest kwestia tego, czy komuś podoba się standardowa ścieżka działania albo czy łatwiej coś załatwić „przez DA”. Ostatecznie wszyscy będziemy rozliczani z efektów, kontrolowani i oceniani, a konsekwencje obecnych decyzji uderzą nie tylko w instytut, ale również we wszystkich pracowników.
Osobiście mam również ogromny żal do DA. W minionym okresie można było obserwować próby przejmowania wpływu, kontrolowania procesów i forsowania własnych pomysłów, jednak niestety często bez odpowiedniego przygotowania merytorycznego. Brak wiedzy oraz nietrafione decyzje również dołożyły swoją cegiełkę do obecnej sytuacji.
Dziś mamy rzeczywistość, jaką wszyscy widzimy. Najbliższy miesiąc prawdopodobnie niewiele zmieni. Być może jednak będzie momentem, w którym osoby decyzyjne zaczną dostrzegać, że żadna reorganizacja nie zastąpi kompetencji, doświadczenia i szacunku do ludzi.
Obecna sytuacja wokół planów, wniosków i całej organizacji pracy zaczyna momentami przypominać prowizoryczny system „losowania szczęścia” raz coś działa, raz przestaje działać, raz temat można wypuścić, innym razem nagle okazuje się, że jednak się nie da. Jednego dnia coś schodzi bez problemu, kolejnego ten sam proces staje się niewykonalny. Trudno dziś mówić o przewidywalności, procedurach czy stabilnym zarządzaniu.
Najbardziej niepokojące jest jednak to, że kontakt z osobami odpowiedzialnymi za te obszary coraz częściej pokazuje ogromny chaos kompetencyjny. Można odnieść wrażenie, że pewne osoby miały wcześniej styczność jedynie z wycinkiem procesu prowadzeniem pojedynczych postępowań czy zbieraniem danych do planów natomiast nigdy realnie nie odpowiadały za całość, jego organizację, zależności i konsekwencje podejmowanych decyzji, stąd na umowie próbnej nie ma czasu na zajmowanie się niektórymi kwestiami, aby wypaść lepiej. Efekt jest taki, że dziś bardzo trudno uzyskać konkretne informacje, jasne stanowisko albo realne wsparcie przy bardziej złożonych tematach.
Niestety nadal wyraźnie widać, że wiele rzeczy po prostu nie funkcjonuje tak, jak powinno. Tempo pracy, które obecnie obserwujemy, jest dalekie od standardów, jakie jeszcze niedawno były czymś normalnym. Dziś mamy sytuację, w której ludzie tygodniami czekają na ruch, a kolejne sprawy są odkładane praktycznie na ostatnią chwilę albo realizujcie w końcu we własnych zakresie, bo nie ma czasu.
To zaczyna być sytuacja zwyczajnie dramatyczna i jednocześnie bardzo widoczna dla wszystkich zaangażowanych. Patrząc na realia ostatnich tygodni, trudno oprzeć się wrażeniu, że obecnie bardziej funkcjonujemy w trybie improwizacji.
Chaos związany z planami raz działającymi, raz niedziałającymi z tematami, które „da się” albo „nie da się” wypuścić, stał się już symbolem głębszego problemu. Problemem nie są dziś pojedyncze opóźnienia, ale braki kompetencyjne osób odpowiedzialnych za dany obszar.
Okresy umów próbnych powodują unikanie wszystkiego czego się nie robiło, nie do końca wie, bo najpierw ważne jest budowanie wizerunku. Wsparcia w jednej kwestii nie mogę otrzymać od prawie trzech tygodni.