Pierwsze, co oznajmiła mi założycielka firmy przy zatrudnieniu, to to, że będę musiała dostarczyć zaświadczenie o niekaralności. Zapewniła przy tym, że wszyscy pracownicy pojadą jednego dnia do sądu i dostaną ten dokument. Nie miałam z tym problemu, dopóki nie wyszło na jaw, że żaden z pozostałych pracowników nie wiedział o tym planie pozyskania zaświadczeń, co pokazało mi, że potrzebne było ono wyłącznie ode mnie, jak sądzę dlatego, że byłam obca.
Następnie okazało się, że w firmie nie ma pomieszczenia socjalnego, nie ma też przerwy obiadowej - każda z pracownic jadła po prostu przy komputerze podczas pracy. Nieraz przynosiłam jedzenie i musiałam je wyrzucić, ponieważ psuło się w gorącu, a rozmiar lodówki pozwalał tylko na przechowywanie w niej małych rzeczy, jak na przykład kilka kartoników 0,5 litra mleka; pojemniki nie mieściły się.
W firmie pojawiali się regularnie klienci, trzeba było zrobić im kawę, jednak nie było na to wydzielonego miejsca - ekspres kawowy stał na pustym biurku, naczynia były przechowywane w szafce biurowej. Obowiązek ich mycia po spotkaniach z klientami automatycznie spadł na mnie, jednak bardzo szybko pracownice zaczęły podrzucać mi również swoje kubki oraz talerze. Kiedy zauważyłam, że przestały zmywać po sobie i klientach, ja też przestałam to robić, bo przecież nie miałam tego w zakresie obowiązków służbowych. Zaczęłam więc pozwalać składować się tym brudnym naczyniom przez kilka dni. Wtedy usłyszałam od szefowej: może umyj te naczynia?. Tymczasem ciepłej wody we wspólnej łazience na całe piętro biurowca wystarczało na umycie trzech kubków, natomiast po większych spotkaniach było ich zwykle po trzy-cztery, do tego tyle samo szklanek oraz średnio pięć talerzyków, czasami więcej. Bywały więc dni, że potrzebowałam zanosić naczynia do łazienki “na raty”. Do tego, niektóre z nich musiałam namaczać, bo druga wspólniczka zostawiała je zaschnięte po jedzeniu. Najgorzej było wtedy, gdy miałam dużo pracy i musiałam wyrobić się z konkretnym zadaniem do 16:00 lub 16:10, a po tym trzeba było i tak iść zmywać. Pracownica na tym samym stanowisku oraz wspólniczka, też zajęte, wychodziły jednak o 16, zostawiając mi po sobie zmywanie. Założycielka firmy po sobie naczyń nie myła, a nawet podczas spotkań wychodziła ze swojego pokoju i stawiała brudne naczynia na moim biurku, tak po prostu na dokumentach, przy których akurat pracowałam, i mówiła: zrób jeszcze.
Nie raz byłam wysyłana na zakupy do piekarni, galerii handlowej, kwiaciarni, zawoziłam syna założycielki firmy do domu jej samochodem, wypełniałam jej prywatne oraz rodzinne dokumenty urzędowe i stresowałam się tym, bo z kolei ona denerwowała się, gdy dopytywałam o dane osobiste członków jej rodziny albo nie wiedziałam, jakie informacje musiałam podawać na tych dokumentach.
Obowiązek wysyłania korespondencji też padł na mnie, ale wychodzenie wcześniej lub w trakcie pracy w tej sprawie nie było normą, więc musiałam załatwiać to po godzinach, poświęcając 10-20 minut prywatnego czasu oraz płacąc z własnych pieniędzy za postój na parkingu przy najbardziej pasującej mi placówce pocztowej na mojej drodze do domu. Prowadziłam ewidencję późniejszych wyjść przez jakiś czas na swoim telefonie, dopóki nie zrozumiałam, że to nie jest w moim przypadku wyjątek, a norma, więc w zasadzie nie ma to sensu.
Jako jedyna musiałam też prowadzić rejestr wyjść i powrotów “z papierosa”. Próbowałam na ten temat rozmawiać z założycielką firmy, tłumacząc, że nie mam problemu z zostawaniem 10-15 minut dłużej, żeby dokończyć zadania, w dodatku nie mam przecież przerwy obiadowej, a na papierosa wychodzę trzy razy dziennie po 5 minut. Nie chciała jednak wysłuchać nawet jednego zdania - przerywała mi i mówiła, że jest to “prawem szefa”, a ona chcę wiedzieć, gdzie jestem, gdy nie ma mnie na miejscu. Najpierw taką ewidencję szefowa zaleciła mi prowadzić na swoim telefonie, żebym, jak stwierdziła, „sama wiedziała z ciekawości”, ale później musiałam już wydrukować kartkę i wpisywać ręcznie każde wyjście i powrót. Żadna inna pracownica nie miała w obowiązku prowadzenia takiej listy, choć nie paliły, ale wychodziły do sklepu oraz na rozmowy telefoniczne.
Przykra była dla mnie również sytuacja, gdy dostałam zadanie zaprojektowania strony internetowej firmy, ponieważ prywatnie uczyłam się designu stron internetowych, a potem w tym samym programie musiałam zrobić projekty bannerów oraz roll-upów firmowych, za co nie dostałam żadnej dopłaty, choć nie wchodziło to w moje obowiązki.
