Chciałabym podzielić się tutaj swoimi przemyśleniami, anonimowo. Mam mieszane uczucia co do pracy w Akademii Przedszkolaczka. Z jednej strony ogromne wsparcie rodziców i przecudowne dzieci, które każdego dnia dają siłę oraz motywację do działania. Z drugiej strony dyrekcja i zespół, którzy potrafią te skrzydła skutecznie podcinać.
Przychodząc tutaj do pracy, wiedząc, jaka jest sytuacja w przedszkolach prywatnych, nie miałam wielkich nadziei. Na początku swojej drogi otrzymałam wiele wsparcia, cennych rad i pomocy od koleżanek oraz kolegi. Wydawało się, że jest dużo lepiej, niż się spodziewałam. Aż w końcu przejrzałam na oczy.
Przede wszystkim dyrekcja, bo ryba zaczyna się psuć od głowy. Mimo że miałam z tyłu głowy, że nie można wierzyć we wszystko, co się słyszy, i tak dałam się zwieść. Kiedy otrzymujesz pochwałę i słyszysz, że jesteś właśnie takim pracownikiem, jakiego Pani (usunięte przez administratora) szukała, człowiek rozkwita. Niestety chwilę później dostajesz informację, że to, co zrobiłaś, było niedopasowane do wieku dzieci, nieodpowiednie lub źle przygotowane.
Po drugie atmosfera w pracy i współpraca z koleżankami. Przez długi czas wydawało mi się, że trafiłam do naprawdę zgranego grona ludzi. Byłam przekonana, że nie mogłam lepiej trafić. Do czasu, aż usłyszałam, co o mnie mówią osoby, z którymi uważałam, że mam najlepszy kontakt. To było jedno z bardziej rozczarowujących doświadczeń. Dwulicowość i nieszczerość potrafią naprawdę zaboleć.
Obie placówki mocno ze sobą rywalizują. Przedstawienia, konkursy, a nawet pikniki są organizowane nie z myślą o dzieciach, lecz często w duchu: „jak zrobić tak, żeby było lepiej niż u nich?”. Rodzic widzi przy tym jedynie piękny obrazek i jest oczywiście zachwycony.
Zajęcia koleżeńskie. Temat rzeka. W założeniu powinny służyć wymianie doświadczeń i wzajemnemu wsparciu, ale w praktyce bywają sposobem na otwarte poniżanie koleżanek (i kolegi). Kiedy przygotowujesz się do zajęć przez wiele miesięcy, prosisz inne osoby o pomoc, dopracowujesz każdy szczegół i wszystko jest niemal perfekcyjnie przygotowane, a w dniu X spotykasz się z największą krytyką ze strony koleżanki z grupy, która powinna być twoim największym wsparciem.
Przepływ informacji, a właściwie jego brak. Tutaj wiele zależy od tego, czy jesteś zatrudniony w placówce, która jest informowana na bieżąco, czy w „tej drugiej”. Ale nawet na Popiełuszki, jeśli nie dostaniesz informacji od koordynatorki (usunięte przez administratora), warto ją później zweryfikować.
Grafik pracy. Nie ma tutaj co dużo mówić. Trudno oprzeć się wrażeniu, że są osoby bardziej uprzywilejowane od innych. Są ulubieńcy, są przyjaciółki, a dopiero później reszta zespołu. Niby jesteś na UoP i masz prawo do urlopu, jednak w praktyce bardzo ciężko go dostać.
Do tego dochodzi milion papierów do ręcznego wypełnienia: dzienniki, raporty, sprawozdania i wiele innych dokumentów, których w prywatnym przedszkolu wcale nie musiałoby być. Pani (usunięte przez administratora) bardzo spodobał się jednak pomysł stworzenia przedszkola funkcjonującego na zasadach zbliżonych do placówki publicznej. Tylko nie w kwestii wynagrodzenia. Wynagrodzenie jest niewiele wyższe od minimalnego, brak premii, brak podwyżek. Pięć roboczogodzin pozostaje jedynie piękną obietnicą, bo zawsze znajdzie się coś, co trzeba zrobić, a przecież na umowie mamy osiem godzin pracy.
No i zwieńczenie wszystkiego — Rady Pedagogiczne. Trudno traktować je poważnie, skoro rok temu, dla przykładu, mieliśmy Radę końcoworoczną na działce (usunięte przez administratora), z drinkiem w ręku. Dyskusje trwają godzinami, tym bardziej że oba przedszkola muszą wypracować „wspólną” strategię. A co się z nią dzieje później — proszę patrzeć wyżej. Ostatecznie i tak będzie tak, jak powie Pani (usunięte przez administratora)
Kontynuacja w pierwszym komentarzu.