Za pośrednictwem Biura Polonus w Łodzi pojechałam na turnus rehabilitacyjny do Sanatorium Niwa w Kołobrzegu. Umowa z biurem przewidywała dokwaterowanie do pokoju ale też zapewnienie, że pary będą dobierane według wieku. Na miejscu okazało się, że przydzielono mnie do pokoju, do Pani kilka lat starszej i uporczywie chrapiącej. W małym pokoju odległość między łóżkami wynosiła 40 cm. Przebywanie przez 2 tygodnie z osobą uporczywie chrapiącą może doprowadzić do rozstroju nerwowego a nie rehabilitacji. Zwróciłam się do Pań z recepcji Niwy i Pani Kierownik reprezentującej Biuro Polonus o przeniesienie mnie do pokoju z osobą nie chrapiącą. Spotkałam się z ostrą reakcją Pań przydzielających pokoje i Kierowniczki z Biura Polonus. W agresywny i władczy sposób powiadomiono mnie, że albo idę do chrapiącej Pani albo dopłacam 850 zł do pokoju jednoosobowego. Innej opcji nie ma. Zanim przydzielono mi pokój jednoosobowy, spędziłam 5 godzin na holu obok recepcji, po całonocnej podróży pociągiem. A przecież wystarczył by gest dobrej woli, by do osoby chrapiącej dać osobę chrapiącą. Tak robi wiele sanatoriów. Przyjechało ponad 100 osób na turnus, przecież nie wszyscy chrapią. Pokazano mi kto tu rządzi, mimo, że te panie mają pracę dzięki temu, że opłacany nasze pobyty w Sanatorium.
