Opinie o Lotnicze Pogotowie Ratunkowe Warszawa

GoWork nie weryfikuje opinii przed publikacją...

Opinie(127)

Praca i zarobki

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Klecha 4

31.10.2025 10:29

Pracownik

Bracia i Siostry, wysłuchajcie przypowieści o królestwie, które powstało w blasku, lecz w sercu miało już cień. Za dni Carycy panował chłód i pycha. Jej słowo było jak miecz, a serce twardsze niż kamień. Ludzie cierpieli — nie z głodu ciała, lecz z głodu godności. Ich duchy przygniatał ciężar wstydu i lęku. Nikt nie śmiał mówić prawdy, bo prawda w jej królestwie była przestępstwem. I gdy wydawało się, że Caryca jest niezłomna, Pan dopuścił, by jej własne czyny obróciły się przeciw niej. Zło, które siała, powróciło jak cień. To, co stworzyła w pysze, przyniosło jej wstyd. Królestwo zachwiało się w posadach — a jej korona, którą sama sobie wymierzyła, runęła w proch. A w tej chwili słabości pojawiła się Betina. Była służebnicą Carycy, cichą i posłuszną, lecz w jej oczach od dawna palił się żar ambicji. I przyszedł do niej duch chciwości, licznik dukatów, który przemawiał głosem słodkim i kłamliwym. „Jeśli zaprzesz się pokory,” mówił, „dam ci tron. Jeśli złożysz mi przysięgę, dam ci władzę.” I Betina przystała na jego słowa. Sprzedała czystość swego ducha za obietnicę wpływu. Zawarła przymierze z chciwością i zasiadła na tronie po upadłej pani. Z początku wydawało się, że lud odetchnął. Mówił: „To nowy porządek, to nowa era światła.” Ale światło to było tylko odbiciem ognia, który miał spalić królestwo do cna. Bo Betina zaczęła mianować swoich templariuszy porządku — ludzi, którzy czuwali nie nad sprawiedliwością, lecz nad strachem. Donosili jedni na drugich, rozbijali wspólnoty, siali nieufność i zniszczenie. I każdy czyn, każda zdrada była dla nich ofiarą złożoną fałszywemu bogu — bogu sukcesu, wyniku i pochwały. I tak powoli królestwo, które miało być święte, zaczęło się rozpadać. Lud, znużony milczeniem, zrozumiał, że to, co wydawało się niebem, jest tylko kopią piekła. A fałszywy bóg, którego czcili, upadł razem z nimi, bo jego tron zbudowany był z kłamstw i strachu. Lecz Pan, prawdziwy Bóg, nie zapomina o swoich dzieciach. Gdy ciemność ogarnia królestwo, On posyła światło — nie z pałacu, lecz z serc pokornych. I tak pośród ruin zaczyna rosnąć nowe życie. Ciche, delikatne, ale prawdziwe. Niech więc ta przypowieść będzie dla nas nauką, że każdy z nas może być Carycą, gdy rozkazuje zamiast służyć, i Betiną, gdy wybiera drogę łatwą, lecz nieczystą. Ale każdy z nas może też być Światłem — jeśli wybierze prawdę, nawet gdy jest trudna. Bo kto wybiera pokorę, ten staje się wolny. A kto buduje na miłości, ten ocali nawet to, co runęło. Amen.

Klecha

30.10.2025 15:57

Kandydat

Drodzy Bracia i Siostry, pokój z Wami. Dziś chcę wam opowiedzieć o czymś, co dzieje się po cichu — w zakamarkach internetu, w cieniu portali, gdzie ludzie próbują mówić prawdę... A jednak — cyk! — i znów milczenie. Znów cenzura. Jakże łatwo dziś znikają słowa, które nie pasują do obrazu świata, jaki ktoś chce nam sprzedać. Jakże łatwo kasuje się świadectwo, które boli, bo w nim odbija się prawda o nas, o pracy, o relacjach, o sumieniach… Ale, moi kochani, czy nie mówi Pismo: „Nie ma nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw”? (Łk 8,17) Tak, prawda zawsze wypłynie, choćby ktoś ją zakopywał, choćby przykrywał ją tysiącem komentarzy i tysiącem kliknięć w przycisk „usuń”. Widzicie, są tacy, którzy z lęku przed prawdą stają się strażnikami ciszy. I jak niegdyś Judasz zdradził Syna Człowieczego za srebrniki, tak dziś niejeden duch — nazwijmy go Judaszem Pawłem — zdradza prawdę za spokój, za przywilej, za uśmiech przełożonego. On sam pochodzi z Krainy Cierpienia, z Mordoru Rannego Majaczenia, gdzie każdy krok w stronę prawdy jest traktowany jak zbrodnia. Tam milczenie jest nagrodą, a szczerość — wyrokiem. A z dala od niego, w innym miejscu, stoi niewiasta nieświęta, zwana przez lud Beatą Upadłą, która zamiast otworzyć serce na światło, broni pozornej świętości, uciszając tych, którzy mają odwagę mówić prawdę. Każde z nich idzie swoją drogą — jedno w ciemności, drugie w obłudzie — lecz oboje łączy ten sam lęk przed światłem. Ale Bóg widzi. Bóg słyszy każde słowo, nawet to, które zostało usunięte. Bo On patrzy w serce człowieka, nie w system komentarzy. Dlatego, bracia i siostry, bądźcie czujni. Nie dajcie się zwieść pozorom. Nie wierzcie w piękne obrazki, gdy czujecie w sercu, że coś jest nie tak. Patrzcie uważnie, słuchajcie, obserwujcie… Bo prawda — ta o pracy, o człowieku, o uczciwości — nie potrzebuje ochrony. To kłamstwo boi się światła. I pamiętajcie — ci, którzy odważą się mówić prawdę, często są obserwowani. Nie przez Boga, ale przez ludzi, którzy się tej prawdy boją. Sprawdzają, czy nie piszesz w czasie przerwy, czy nie spoglądasz w telefon, czy nie zostawiasz po sobie śladu słowa. Ale, moi drodzy… Człowieka można uciszyć. Komentarz można skasować. Lecz prawdy — nigdy. Niech więc nasze serca będą jak ta świątynia — otwarte, pełne światła, gotowe przyjąć każde słowo prawdy, nawet jeśli boli, bo tylko prawda wyzwala. A cenzura…? Cenzura zawsze się kończy tam, gdzie zaczyna się odwaga serca. Amen.

Katarzyna Gawęda

05.03.2025 11:14

Były pracownik

Bardzo dziwią mnie niektóre z zamieszczonych tu opinii, zwłaszcza, że w dużej części pochodzą od osób, które w LPR nie pracowały lub pracowały bardzo krótko. Osoby, które w LPR pracowały bez większego problemu rozpoznają, które z zarzutów są prawdziwe a które nie. Zamiast opinii o pracodawcy są bardzo poważne zarzuty ad personam. Ich autorzy nie przytaczają jednocześnie żadnych dowodów na to, że zareagowali w formalny sposób zwłaszcza będąc świadkami łamania prawa. Nikt nie stanął w obronie siebie, swoich pracowników, wartości, prawa gdy przytaczane sytuacje się działy? Sugerowanie niegospodarności, dyskryminacji, niekompetencji, a nawet molestowania seksualnego to sprawy, które powinny być rozstrzygane w inny sposób niż anonimowe wpisy w Internecie. Wyzwiska, obelgi… poziom dna rynsztoka. Bardzo smutno się to czyta. Naprawdę. Zarządzanie LPR jest wyjątkowym wyzwaniem (i przywilejem). Nie wiem, jak autorzy opinii poradziliby sobie z prowadzeniem podmiotu, który jednocześnie jest ZOZ’em i przewoźnikiem lotniczym, skupia w sobie różne interesy wpływów czy grup zawodowych (i to pełnych silnych, indywidualnych charakterow), zatrudnia tak wiele osób i ma tak bardzo rozproszoną strukturę, musi połączyć ambicje nowoczesnego zarządzania z przepisami lotniczymi i medycznymi, a nade wszystko z pracą z osobami, którym na zmianach (eufemistycznie rzecz ujmując) nie zależy. Ja miałam okazję. Opinie o mnie były skrajne. Cześć rozumiem i z perspektywy czasu dużo bym zmieniła w swoim zachowaniu. Ale pojawiały się także takie głosy, jak to, że wywołuje korki w Dzielnicy Bemowo, dyskryminuje osoby niepełnosprawne, czy że stanowisko otrzymałam w niemoralny i nieuczciwy sposób. Gro negatywnych opinii pochodziło od osób z innych niż administracyjny, pionów, od osób, z którymi nigdy nie pracowałam bezpośrednio a nawet z którymi nigdy się nie spotkałam. Osoby, o których piszecie popełniają błędy, zapewne wiele rzeczy mogłyby zrobić lepiej, ale nie wiecie (a przynajmniej część z Was nie wie) z czym się mierzą każdego dnia, na czym tak naprawdę polega ich praca, ile serca, potu i łez w nią wkładają, ilu pracownikom i ich rodzinom pomagają także w ich prywatnych sprawach (także gdy te same osoby wcześniej pisały na nie donosy), jakie zadania zlecają im jacy ministrowie, jak bardzo skupia się na nich uwaga etc. A czy znacie to uczucie gdy jesteście oskarżani o coś czego nie zrobiliście albo co zostało zinterpretowane w niewłaściwy sposób? Owszem, rubaszne żarty czy pewnego rodzaju zewnętrzny „luz” mogą być różnie odbierane i nie przy każdym można je pokazać, ale one pomagają w skróceniu dystansu i zmniejszeniu napięcia wynikającego z ogromnej odpowiedzialności na nich spoczywającej. Nie chce zabrzmieć patetycznie i slodko bo dobrze wiem, co w tej firmie „nie gra” i że nie jest idealnie, nie każdy został dobrze potraktowany, ale chyba nie zebrali się na tym forum sami purytanie językowi, idealni pracownicy i kryształowi ludzie. Uczciwie - praca w LPR może być najlepszym w życiu zawodowym doświadczeniem mimo wielu obszarów do poprawy. LPR przestrzega prawa pracy, nie narzuca nadgodzin, terminowo wypłaca wynagrodzenia, prowadzi wewnętrzne rekrutacje, do pewnego stopnia reaguje na wnioski o przeniesienie do innej bazy czy działu, daje narzędzia pracy, których w innych miejscach nie ma, jest liderem w swoich obszarach, zatrudnia psychologów, programistów i zaplecze administracyjne, stał się samowystarczalny szkoleniowo, jest uznawany na arenie międzynarodowej, prowadzi działalność naukową. Mało? Oczywistym jest, że nie każdy obszar/dzial/zespol jest dla każdego, że musi być jakaś zawodowa chemia, że nie zawsze będzie łatwo, lekko i przyjemnie, że przełożony to nie pluszowy miś, że nie każdą własną pomyłkę naprawimy, ale warto. Warto zwłaszcza samemu się przekonać i wejść do jakiejś struktury z otwartą głową, aby wyrobić sobie własną opinię po czymś innym niż jednorazowy kontakt z kimś. W dodatku każda nowa osoba będzie te zawodową przestrzeń współtworzyła wnosząc swoje kompetencje, doświadczenia i energię. LPR to nie jakiś mityczny twór, ale podmiot tworzony przez wiele jednostek. W firmie jest mnóstwo wspaniałych ludzi, którzy na swojej pracy znają się jak nikt inny, z częścią można zawrzeć znajomości na całe życie, wiele się od nich nauczyć i wartościowo spędzić czas. Ale do tanga trzeba dwojga więc warto zacząć od siebie, robić swoje i nie pracować jako obserwator czy rozsiewacz plotek. Trzymam kciuki i życzę powodzenia każdemu, kto już się zdecydował lub w przyszłości zdecyduje na pracę w LPR.

#WarunkiPracy

#KulturaOrganizacyjna

Zadowolony

09.06.2025 20:19

Pracownik

A ja tam byłem zadowolony jak pracowała autorka. Bardziej niż teraz. To była chyba pierwsza osoba w dyrekcji co miała wiedzę o zarządzaniu. I jaja jak już ktoś napisał. A ostatnia dyscyplinarka wiadomo za co była. W LPR na wiele rzeczy przymyka sie oczy. U innych miałbyś już dawno wilczy bilet.

Vip

16.06.2025 21:49

Były pracownik

Co ty za głupoty piszesz.

Mariusz

26.04.2025 12:22

Kandydat

Cześć! Czy ktoś mógłby napisać, jak w praktyce wygląda pakiet benefitów socjalnych i system wynagradzania w LPR? Czy firma oferuje szkolenia podnoszące kompetencje zawodowe? Jak wygląda ścieżka kariery – czy są realne szanse na rozwój i awans? Będę bardzo wdzięczny za każdą informację!

Kawiarka

28.04.2025 08:08

Inne

Oczywiście, że są dwa zupełnie różne systemy benefitów. W teorii jest jakaś wspólna podstawa, ale w praktyce pracownicy KCMRM dostają spotkania świąteczne w restauracji w ramach budżetu, paczki świąteczne i całą oprawę, podczas gdy w LPR trzeba wszystko organizować samemu. O wynagrodzeniach nie ma co nawet porównywać – różnice są ogromne i widoczne na każdym kroku.Mówienie o jednej organizacji i wspólnych wartościach w takich warunkach to czysta hipokryzja. Podział na „lepszych” i „gorszych” pracowników jest aż nadto widoczny, a firma bez skrupułów go akceptuje.

Caryca Katarzyna

28.04.2025 09:46

Inne

Oczywiście, że w LPR istnieją dwie wyraźnie oddzielone grupy społeczne – i, co gorsza, nikomu to już nawet nie przeszkadza. Idealnym przykładem jest ostatnie spotkanie wigilijne. Pracownikom LPR zaproponowano, żeby sami przynieśli jedzenie i napoje, jeśli w ogóle chcą mieć jakieś "święta" w pracy. Zero wsparcia od firmy, zero szacunku – cała organizacja zrzucona na barki ludzi, jakby pracownicy byli dodatkiem, a nie fundamentem tej organizacji. Tymczasem, w innym terminie, pracownicy Krajowego Centrum Monitorowania Ratownictwa Medycznego bawili się w restauracji, przy suto zastawionych stołach, z pełną obsługą i profesjonalną oprawą. Relacje wrzucane na social media były jak policzek – pokazujące wszystkim, kto się naprawdę liczy, a kto jest traktowany jak niewidoczny element układanki. Jeśli ktoś jeszcze wierzy w bajki o „jednej firmie” i „wspólnych wartościach”, to żyje w świecie iluzji. W rzeczywistości LPR sam podzielił swoich pracowników na „lepszych” i „gorszych” i robi to bez wstydu. Tu już nie ma mowy o równości, szacunku czy wspólnym celu – jest brutalna selekcja i pokaz siły. A prawdziwe wartości? Przykro to mówić, ale w tej organizacji istnieją chyba tylko na papierze.

#Wynagrodzenie

#KulturaOrganizacyjna