Pierwsza rozmowa z HR przebiegła w dosyć profesjonalnej atmosferze. Przedstawiciel HR zadawał odpowiednie pytania, dawał czas na odpowiedź i pytania, oraz wyrażał zainteresowanie kandydatem. Zostałam zaproszona na drugą rozmowę i tutaj dobre wrażenie się skończyło. Po pierwsze czekałam 10 minut razem z Panią z HR na managera, który nie był łaskawy poinformować, że nie pojawi się na spotkaniu online. Biorąc pod uwagę, że rekrutacja odbywała się na posadę zdalną, gdzie komunikacja to podstawa, była to dla mnie pierwsza czerwona flaga. Jednak zgodziłam się spotkać w innym terminie. Pan manager pojawił się, ale przez całe spotkanie miał wyłączoną kamerę, nie informując o tym mnie lub Panią z HR, co postawiło nas w dosyć niekomfortowej sytuacji. Pan manager nie wykazał zbytniego zainteresowania kandydatem, zadawał bardzo ogólne pytania i sprawiał wrażenie, jakby był na rozmowie z przymusu. Zapytany o rozwój w zespole nie był w stanie konkretnie odpowiedzieć na to pytanie, wymijająco wręcz przedstawił strukturę zespołu, żeby ukryć fakt, że jest to pułapka rozwojowa. Biorąc pod uwagę, że miałby być to mój manager, z którym komunikacja zapowiadałaby się bardzo nieciekawie, który sprawił, że czułam się niekomfortowo, w zespole, w którym kandydat utknąłby w miejscu do zmiany miejsca zatrudnienia. Pod koniec rozmowy nie byłam w stanie już ukryć mojego poirytowania, co najprawdopodobniej spowodowało, że nie dostałam oferty współpracy. Mimo tego, nawet gdybym dostała ją, odmówiłabym biorąc pod uwagę powyższe doświadczenie. Jeżeli firma tak traktuje kandydatów, nie chcę wyobrażać sobie, jak traktuje pracowników, w szczególności zdalnych.
