Opinie CLAR SYSTEM Bydgoszcz - 21 opinii - GoWork.pl

O nas

Historia firmy

Nasze wartości

Proces rekrutacji

Oferta

Social Media

Kontakt

Damian Roguszka

19.07.2019 12:57

Inne

Pracowników niepełnosprawnych obowiązują inne normy czasu pracy niż ogół zatrudnionych. Jednakże wymiar czasu pracy tej grupy zatrudnionych oblicza się na podstawie przepisów Kodeksu pracy, przyjmując w miejsce norm kodeksowych normy czasu pracy obowiązujące niepełnosprawnych. Ustalając wymiar czasu pracy dla osób, które legitymują się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, stosuje się niższe normy czasu pracy właściwe dla tych pracowników. Normy czasu pracy osób niepełnosprawnych Czas pracy pracowników niepełnosprawnych uregulowano w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm.). Cechuje się on pewnymi odrębnościami w stosunku do norm kodeksowych. Czas pracy wszystkich osób niepełnosprawnych nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin na tydzień (art. 15 ust. 1ustawy o rehabilitacji). Inaczej jest w przypadku pracowników niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Ich czas pracy nie może wynosić więcej niż 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo. Podane normy czasu pracy ulegają uchyleniu: • wobec osób zatrudnionych przy pilnowaniu oraz • gdy, na wniosek osoby zatrudnionej, lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę (art. 16 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Przepisy ustawy o rehabilitacji nie odnoszą się do sposobu ustalania wymiaru czasu pracy dla pracowników niepełnosprawnych. Na mocy art. 5 K.p. będą w tym zakresie stosowane przepisy Kodeksu pracy. Powołana regulacja stanowi, że jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy Kodeksu stosuje się w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami. Apelacja, a następnie skarga kasacyjna wniesiona przez pracodawcę, zostały oddalone. Sąd Najwyższy podkreślił, że przepisy dotyczące norm czasu pracy osób ze stwierdzoną niepełnosprawnością mają charakter semiimperatywny. Czas pracy takich osób nie może zatem przekraczać wskazanych norm, nawet gdy pracownik dobrowolnie wyrazi zgodę na świadczenie pracy w wyższym wymiarze. W związku z tym uzgodnienie przez strony stosunku pracy mniej korzystnych warunków w zakresie czasu pracy jest nieważne, a w miejsce takich uzgodnień wchodzą granice czasowe wynikające z przepisów ustawy o rehabilitacji. Konsekwencją tego jest uznanie, że każda ósma godzina pracy niepełnosprawnego w stopniu umiarkowanym w danym dniu stanowi pracę w godzinach nadliczbowych, za co przysługuje mu – obok wynagrodzenia wynikającego z umowy – również dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych. Sąd zaznaczył także, iż odstąpienie od obniżonych norm czasu pracy niepełnosprawnego jest możliwe wyłącznie na podstawie art. 16 ustawy o rehabilitacji. Przepis ten w ust. 1 pkt 2 określa wyjątek od stosowania szczególnych zasad w zakresie norm czasu pracy osób niepełnosprawnych. Podstawą jest uzyskanie – na wniosek osoby zatrudnionej – zgody lekarza przeprowadzającego badanie profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarza sprawującego opiekę nad tą osobą. Takie okoliczności w tej sprawie jednak nie zaistniały.

Kasia

01.03.2017 09:00

Inne

solidna firma! wypłaty zawsze na czas, dobry kontakt z przełożonym, umowa o pracę od pierwszego dnia. POLECAM :)

Damian Roguszka

17.07.2019 11:52

Inne

Przedłużenie czasu pracy ponad skrócone normy obowiązujące pracownika o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności jest dla niego niekorzystne w stosunku do przepisów prawa pracy. Z tego względu jest nieważne, nawet jeśli podwładny wyraził na nie zgodę. Takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 3 sierpnia 2016 r. (I PK 168/15). PONIŻEJ DALSZA CZĘŚĆ ARTYKUŁU Pracownica mająca orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zawarła umowę o pracę, w której określono, że będzie świadczyła pracę jako główna księgowa w wymiarze 8 godzin dziennie (od 8 do 16). Pracodawca po otrzymaniu orzeczenia nie domagał się przedstawienia zaświadczenia od lekarza, według którego pracownica mogłaby pracować w wymiarze 8 godzin dziennie. Kobieta wystąpiła z roszczeniem przeciwko pracodawcy o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i uzupełnienie wynagrodzenia za urlop. Sąd je uwzględnił, wskazując że powódkę jako pracownika legitymującego się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności obowiązywała norma czasu pracy określona w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej: ustawa o rehabilitacji), tj. 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo. Sąd uznał za bezsporne, że kobieta faktycznie świadczyła pracę przez 8 godzin dziennie. W konsekwencji stwierdził, że w świetle przywołanego przepisu, z tytułu pracy w ósmej godzinie, przysługuje jej wynagrodzenie wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, a ponadto ma prawo do wyrównania różnicy między wypłaconym a należnym wynagrodzeniem urlopowym. Ponadto sąd nie podzielił poglądu, aby pracownica była objęta art. 1514 § 1 k.p. Po pierwsze wykonywała ona równocześnie pracę na równi z członkami kierowanego zespołu, a ponadto przepis ten – zgodnie ze stanowiskiem judykatury – nie ma zastosowania do pracowników niepełnosprawnych.