Nabuchodonozor
07.07.2025 22:44
Z perspektywy byłego pracownika muszę niestety przyznać, że moje doświadczenia z tą firmą były jednymi z najgorszych w dotychczasowej karierze. Od pierwszego dnia daje się odczuć atmosferę napięcia i strachu, której głównym źródłem jest prezes – osoba, której obecność w biurze wywołuje realny niepokój wśród zespołu. Komunikacja opiera się na strachu i niepewności – jakiekolwiek próby rozmowy, inicjatywy czy nawet wyrażenia wątpliwości kończą się groźbami zwolnienia lub faktycznym zakończeniem współpracy.
Polityka zatrudnienia opiera się głównie na osobach młodych, niedoświadczonych – często studentach – zatrudnianych za minimalną krajową. Idealnym pracownikiem z perspektywy firmy jest praktykant z orzeczeniem o niepełnosprawności – byleby koszty zatrudnienia były jak najniższe. Obietnice podwyżek (np. deklarowane 87% pracowników, którzy mieli je rzekomo otrzymać) są całkowicie nieprawdziwe – chyba że liczymy w to podniesienie minimalnej krajowej, bo faktycznie innego wzrostu wynagrodzeń tam nie ma. Po roku pracy, zamiast rozmowy o rozwoju i docenieniu, usłyszałem jedynie: „jak ci się nie podoba, to mamy 20 innych na twoje miejsce”.
Doświadczeni pracownicy w zasadzie nie istnieją – firma nie przyciąga specjalistów, bo nie oferuje im ani sensownych warunków, ani szacunku. Zarząd nie ma doświadczenia ani w energetyce, ani w OZE, a cała wiedza opiera się na chaotycznym googlowaniu i... ChatGPT, który stał się tam domyślnym źródłem odpowiedzi na wszystkie pytania. Niestety, nawet on nie został oficjalnie wykupiony – dostęp do płatnej wersji mają wyłącznie członkowie zarządu, a mimo to oczekuje się od szeregowych pracowników, by wykonywali zadania, które wymagają funkcjonalności właśnie tej wersji. Firma nie tylko nie inwestuje w szkolenia ani rozwój, ale nawet nie udostępnia narzędzi, których wymaga.
Kultura pracy nie istnieje. Praca trwa 8,5h dziennie, co oczywiście wychodzi na jaw dopiero pierwszego dnia, bo formalnie jest to uzasadniane półgodzinną przerwą, której w praktyce nikt nie bierze. Pracownicy siedzą po kątach z jedzeniem, bo w kuchni nie wypada się pokazywać – można się spotkać z niezadowolonym spojrzeniem zarządu. Nie ma wody, nie ma miejsc parkingowych, nie ma podstawowych narzędzi pracy – wszystko w imię „cięcia kosztów”.
Zarządzanie? Opiera się wyłącznie na lojalności wobec prezesa – nie trzeba mieć żadnych kompetencji, wystarczy „umieć się dogadać”. Przykład? Osoby bez jakiegokolwiek doświadczenia obejmujące stanowiska dyrektorskie. Prezes z dumą opowiada, że nie ma potrzeby zatrudniania ekspertów za 25 tysięcy, skoro ChatGPT „za 3 dolary” powie mu to samo.
Jeden z działów został w całości zwolniony z dnia na dzień, po tym jak pracownicy nie otrzymali wynagrodzenia. Po kilku tygodniach prezes ogłosił, że dział zostanie reaktywowany – z jeszcze większym rozmachem niż pierwotnie zakładano – i zatrudnił zupełnie nową grupę ludzi. Niestety, już po miesiącu cała ekipa została ponownie zwolniona. Tego typu historie nie są tam wyjątkiem, tylko normą. Rotacja? Ponad 100 osób w ciągu roku, z czego wielu nie dotrwało nawet 2 miesięcy. Z zespołu, który liczył około 60 osób, zostało może 15.
Wypłaty są opóźniane, szczególnie dla byłych pracowników, którym odmawia się rozmowy czy wyjaśnienia. Tekst „trzeba było nie odchodzić, to pieniądze by były” nie jest żartem – to faktycznie padało. O dodatkowym wynagrodzeniu za przejęcie obowiązków po zwolnionych można zapomnieć. Nikt nie dziękuje, nikt nie docenia, ale oczekiwania są ogromne – i nie ma miejsca na dyskusję.
A jeśli myślisz, że chociaż biuro robi wrażenie, to... robi, ale tylko na papierze. Jedno piętro już zostało opuszczone, za drugie nie wiadomo, czy firma w ogóle płaci. Przy wizycie inwestorów z Francji – zorganizowano „statystów”: dzwoniono do byłych pracowników, znajomych zatrudnionych, by przyszli i „udawali”, że tam pracują. Trzeba było wypełnić puste miejsca.
Na koniec – kuriozum. Prezes zafascynowany nowym hobby – dwa pokoje w biurze zawalone są resorakami. Firma się sypie, wypłaty są opóźnione, pracownicy odchodzą, ale on przesiaduje wśród tysięcy modeli samochodzików, licząc na to, że znajdzie kolekcjonerskie egzemplarze warte fortunę. W rzeczywistości zamiast zysków, przynosi to jedynie dodatkowy chaos i marnotrawstwo przestrzeni. Trudno uwierzyć, że to nie żart – ale niestety to rzeczywistość.