Zacznijmy może od pracy w niniejszym Przybytku, bo z tym miałem najwięcej do czynienia.
W skrócie - nie polecam. Albo może i polecam komuś, kto traktuje to - określę to delikatnie - Miejsce, jako mały przystanek na swojej karierze zawodowej. Komuś, kto lubi oczekiwać na wypłatę - pracownicy dostają je w losowych dniach miesiąca, mimo czczych zapewnień kierownictwa o terminowości "od następnego miesiąca". Ewentualnie komuś, kto ma stalowe nerwy i mocną psychikę. Personel zmienia się tu szybciej niż Tay-Tay wydaje nowe piosenki (a ma kobieta tempo). Szefostwo, w myśl swojej błyskotliwej dewizy "jak nie ten, to inny" (padła głośno) nieustannie próbuje kogoś zwerbować do pracy. Z lepszym, czy gorszym skutkiem. Kto by się tym przejmował, prawda?
O samym szefostwie też mógłbym się rozpisywać, ale zwyczajnie brakuje mi parlamentarnych słów, które przejdą ewentualną moderację na tym forum. Podsumujmy, że nie jest różowo. Nawet tak bladoróżowo.
Praca sama w sobie nie jest usłana różami, ze względu na ogromne braki personelu i natłok obowiązków, ale nie jest to wiedza tajemna dla kogoś, kto miał styczność z pracą w sektorze opieki czy ogólnie w szpitalnictwie. Panuje tutaj ogromny chaos organizacyjny, braki w asortymencie leków, sprzęcie, samej infrastrukturze, o której można pisać eseje - po prostu brak tu wielu rzeczy, z pracownikami włącznie. Dziwi mnie jeszcze brak oddechu prokuratora na karku przełożonych, ale domyślam się, że to kwestia czasu.
Jedyny plus tego całego chaosu to zespół. Będę zawsze miło go wspominał, zarówno opiekunów, pielęgniarki (może z jednym wyjątkiem), jak i zespół fizjoterapeutów i najcudowniejszą, najwspanialszą w całym okręgu poznańskim terapeutkę zajęciową! (wiem, że kiedyś to przeczyta, wiedząc doskonale, o kogo chodzi :) ).
Myślę, że ten zespół to jedyne, co trzyma ten ośrodek w jakichkolwiek formach względności. Jedyne, czego mi najbardziej szkoda to faktu, że samo szefostwo zdaje się tego nie widzieć. I nigdy raczej już nie zobaczą. Najwidoczniej taka mentalność to coś, czego mój mały móżdżek nie pojmuje.
Jeśli chodzi o perspektywę pacjenta - myślę, że powyższy opis nakreśla, na co przyjęta tu chora osoba (często w stanie silnej kacheksji nowotworowej, dotknięta wielochorobowością czy inna, samotna i niesamodzielna jednostka) tu zastanie. Albo czego może tu wręcz nie zobaczyć. Lista jest dość długa.
Niewątpliwie, Lechicka 100 to przypadek wart publikacji. Pytanie, czy czegoś bliższego horroru, melodramatu czy może poczytnego artykułu dla większego tabloidu.
Zostawiam to ostatnie pytanie bez odpowiedzi.
