Z przykrością stwierdzam, że sposób, w jaki pracodawca dąży do rozwiązania stosunku pracy, budzi poważne wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa pracy oraz zasadami etyki zawodowej. Proponowanie rozwiązania umowy „za porozumieniem stron” w sytuacji, gdy towarzyszy temu presja psychiczna lub groźby sugerujące, że będzie to „lepsze wyjście” dla pracownika, należy uznać za formę nacisku, która może podważać dobrowolność takiego porozumienia. Takie postępowanie nie tylko podważa zaufanie do firmy, ale może również prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych.
Zasady rozwiązania stosunku pracy powinny zawsze opierać się na wzajemnym szacunku, transparentności i zgodności z Kodeksem pracy. W przeciwnym razie naraża się nie tylko interesy pracownika, ale również reputację pracodawcy jako rzetelnego i odpowiedzialnego podmiotu na rynku pracy.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę na rażącą dysproporcję między wymaganiami stawianymi pracownikom, a oferowanym wynagrodzeniem. Pomimo wysokiego obciążenia obowiązkami i oczekiwań co do zaangażowania, oferowana jest jedynie płaca minimalna uzupełniona premią uznaniową, która nie daje żadnej gwarancji stabilności finansowej. Co więcej w innych instytucjach bankowych przy porównywalnym zakresie obowiązków podstawowe wynagrodzenie jest istotnie wyższe.
Nie polecam.
