Opinie K&K Katarzyna Bűch Warszawa - 26 opinii - GoWork.pl

Opinie(26)

Aktualne oferty pracy w pobliskich miastach

Opinie o firmach w pobliskich miastach

Pytanie

31.05.2022 11:40

Inne

Czy osoby bez doświadczenia mają szansę na zatrudnienie w K&K Katarzyna Bűch?

klioet

16.07.2022 04:42

Pracownik

Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная лают шампанское иохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в

klioet

16.07.2022 04:41

Pracownik

Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная лают шампанское иохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в

a

25.10.2021 15:34

Kandydat

Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.

a

25.10.2021 15:34

Kandydat

Самая удивительная из нефтяных неожиданностей, — по крайней мере для меня, — конечно, та, что я пишу о нефти. С полной искренностью предупреждаю читателя, что нет в России человека, слабее меня осведомлённого по нефтяным вопросам. Я имею понятия о нефтяном деле меньше, чем даже петербургские акционеры нефтяных товариществ и компаний, а это — очень мрачная отметка, потому что я знавал на берегах Невы не только простых акционеров, но даже сильных воротил керосиновых, которые сами искренно верили и других убеждали, что главный бассейн русской нефти помещается отнюдь не в Баку и Грозном, но в Петербурге же, на Морской улице, в низке ресторана Кюба. Я никогда не видал, как нефть превращается в керосин, но мне случалось наблюдать, — именно, в вышеназванном всероссийском бассейне, — как из нефти делают шампанское и, наоборот, как шампанское иногда перерабатывается в очень выгодную нефть. Я даже могу похвалиться, что лично субсидировал нефтяную промышленность, потому что однажды дал двадцать пять рублей взаймы экс-миллионеру, у которого фонтаны не то перестали бить вовсе, не то били уж чересчур усердно — так что его нефть, за перепроизводством, потеряла ценность на всех рынках земного шара, продавалась дешевле воды даже в Буэнос-Айресе и годилась только на то, чтобы топить в ней банкротов, начиная с фонтанохозяина.

p

25.10.2021 13:53

Były pracownik

Młody polski szlachcic Tadeusz Soplica wraca z nauki w Wilniedo rodzinnego majątku w Soplicowie. Tadeusz jest sierotą wychowywaną przez swojego wuja – sędziego Soplicę, młodszego brata dawno zaginionego ojca Tadeusza, Jacka Soplicy. Tadeusza wita znajomy rodziny Seneszal (Wojski), który opowiada mu o procesie między Sędzią a hrabią Horeszkiem o prawo własności do zamku należącego niegdyś do Pantlera Horeszki – dalekiego krewnego hrabiego, potężnego arystokraty zabity wiele lat wcześniej. Proces prowadzi obecnie Podkomorzy, przyjaciel i gość Sędziego. Tadeusz poznaje także Zosię – młodą dziewczynę, wnuczkę Spodniarza, mieszkającą w gospodarstwie Sędziego i jej opiekunkę Telimenę – kuzynkę Sędziego. Tadeusz interesuje się Zosią, ale też flirtuje z Telimeną. Tymczasem hrabia Horeszko odwiedza Zamek, gdzie wita go Gerwazy, naczelnik i stary służący zmarłego Pantlera. Hrabia wyjawia Gerwazemu, że nie interesuje się Zamkiem i zamierza zrezygnować z procesu. Gerwazy w odpowiedzi opowiada hrabiemu historię konfliktu między rodziną Soplici i Horeszko. Stolarz często zapraszał do Zamku Jacka Soplicę, ojca Tadeusza, gdyż Jacek cieszył się dużą popularnością wśród pomniejszej szlachty. Jacek starał się poślubić córkę Spodniarza, ale Spocznik odmówił. Później, gdy wojska rosyjskie szturmowały Zamek w czasie powstania kościuszkowskiegoNa scenę wkroczył nagle Jacek i zastrzelił Pantlera. Gerwazy przysiągł pomścić swojego pana, ale Jacek zniknął. Opowieść wzbudza w Hrabim ekscytację konfliktem z Soplicami i zmienia zdanie na temat Zamku, postanawiając, że musi go Sędziemu odebrać. Rozchodzi się wiadomość, że w pobliskim lesie widziano niedźwiedzia. Rozpoczyna się na nią wielkie polowanie, w którym biorą udział m.in. Tadeusz, Seneszal, Hrabia i Gerwazy. Tadeusz i Hrabia zostają zaatakowani przez niedźwiedzia. Ratuje ich ksiądz Robak, bernardynmnich, który niespodziewanie pojawia się i strzela do niedźwiedzia. Po polowaniu Sędzia postanawia wydać ucztę. Jego sługa Protazy radzi, aby zrobić to w Zamku, aby pokazać wszystkim, że Sędzia jest jego gospodarzem. Podczas uczty dochodzi do kłótni, gdy Gerwazy oskarża Sędziego o wkroczenie i atakuje Protazego, gdy ten oskarża o to Gerwazego. Hrabia staje w obronie Gerwazego i rości sobie prawo do Zamku, a walka trwa do chwili, gdy Tadeusz ją zatrzymuje, wyzywając hrabiego na pojedynek następnego dnia. Hrabia rozgniewany odchodzi i każe Gerwazemu uzyskać poparcie pomniejszej szlachty okolicznych wsi, by siłą rozprawić się z Soplicami. Ojciec Robak spotyka się z Sędzią i beszta go za incydent na zamku. Przypomina sędziemu, że jego brat Jacek chciał, aby pojednał się z Horeszkami, aby odpokutować za zamordowanie Pantlera. W tym celu Jacek zaaranżował wychowanie Zosi u Sopliców i zamierzał wyjść za Tadeusza, aby zbliżyć do siebie oba skonfliktowane domy. Ksiądz Robak mówi też o zbliżających się wkrótce na Litwę wojskach napoleońskich io tym, że Polacy powinni zjednoczyć się do walki z Rosjanami, a nie walczyć między sobą w drobnych sporach. Sędzia jest entuzjastycznie nastawiony do walki z Rosjanami, ale twierdzi, że Hrabia, będąc młodszy, powinien jako pierwszy prz Hrabia wkrótce przybywa do dworu Sopliców i bierze rodzinę jako zakładników z pomocą swoich nowych popleczników. Jednak już następnego dnia stacjonujące w pobliżu wojska rosyjskie interweniują i aresztują zwolenników hrabiego, w tym Gerwazego. Rosjaninem dowodzi mjr Płut, który w rzeczywistości jest Polakiem, który zrobił karierę w armii rosyjskiej, i kapitan Ryków, Rosjanin sympatyzujący z Polakami. Sędzia próbuje przekonać majora Płuta, że cała sprawa była tylko kłótnią dwóch sąsiadów i twierdzi, że nie wnosi skarg na Hrabiego. Płut uważa jednak zwolenników hrabiego za buntowników. Sędzia niechętnie przyjmuje Rosjanina do swojego domu, gdzie za radą księdza Robaka upija ich, a Robak uwalnia aresztowaną szlachtę. Walki wybuchają, gdy Tadeusz uderza mjr Płuta, po tym, jak zrobił pijane zaloty na Telimenę. Podczas bitwy ksiądz Robak ratuje życie Gerwazego i zostaje przy tym ciężko ranny. Kapitan Ryków ostatecznie poddaje się po ciężkich stratach Polakom i mjr Płut znika. Następnie Sędzia próbuje przekupić Ryków, aby cały incydent przemilczeć. Rosjanin odmawia przyjęcia pieniędzy, ale obiecuje, że całą winę obarczy mjr Płut pijany rozkaz do ataku. Gerwazy wyznaje, że zabił Płuta.

p

25.10.2021 13:53

Były pracownik

Młody polski szlachcic Tadeusz Soplica wraca z nauki w Wilniedo rodzinnego majątku w Soplicowie. Tadeusz jest sierotą wychowywaną przez swojego wuja – sędziego Soplicę, młodszego brata dawno zaginionego ojca Tadeusza, Jacka Soplicy. Tadeusza wita znajomy rodziny Seneszal (Wojski), który opowiada mu o procesie między Sędzią a hrabią Horeszkiem o prawo własności do zamku należącego niegdyś do Pantlera Horeszki – dalekiego krewnego hrabiego, potężnego arystokraty zabity wiele lat wcześniej. Proces prowadzi obecnie Podkomorzy, przyjaciel i gość Sędziego. Tadeusz poznaje także Zosię – młodą dziewczynę, wnuczkę Spodniarza, mieszkającą w gospodarstwie Sędziego i jej opiekunkę Telimenę – kuzynkę Sędziego. Tadeusz interesuje się Zosią, ale też flirtuje z Telimeną. Tymczasem hrabia Horeszko odwiedza Zamek, gdzie wita go Gerwazy, naczelnik i stary służący zmarłego Pantlera. Hrabia wyjawia Gerwazemu, że nie interesuje się Zamkiem i zamierza zrezygnować z procesu. Gerwazy w odpowiedzi opowiada hrabiemu historię konfliktu między rodziną Soplici i Horeszko. Stolarz często zapraszał do Zamku Jacka Soplicę, ojca Tadeusza, gdyż Jacek cieszył się dużą popularnością wśród pomniejszej szlachty. Jacek starał się poślubić córkę Spodniarza, ale Spocznik odmówił. Później, gdy wojska rosyjskie szturmowały Zamek w czasie powstania kościuszkowskiegoNa scenę wkroczył nagle Jacek i zastrzelił Pantlera. Gerwazy przysiągł pomścić swojego pana, ale Jacek zniknął. Opowieść wzbudza w Hrabim ekscytację konfliktem z Soplicami i zmienia zdanie na temat Zamku, postanawiając, że musi go Sędziemu odebrać. Rozchodzi się wiadomość, że w pobliskim lesie widziano niedźwiedzia. Rozpoczyna się na nią wielkie polowanie, w którym biorą udział m.in. Tadeusz, Seneszal, Hrabia i Gerwazy. Tadeusz i Hrabia zostają zaatakowani przez niedźwiedzia. Ratuje ich ksiądz Robak, bernardynmnich, który niespodziewanie pojawia się i strzela do niedźwiedzia. Po polowaniu Sędzia postanawia wydać ucztę. Jego sługa Protazy radzi, aby zrobić to w Zamku, aby pokazać wszystkim, że Sędzia jest jego gospodarzem. Podczas uczty dochodzi do kłótni, gdy Gerwazy oskarża Sędziego o wkroczenie i atakuje Protazego, gdy ten oskarża o to Gerwazego. Hrabia staje w obronie Gerwazego i rości sobie prawo do Zamku, a walka trwa do chwili, gdy Tadeusz ją zatrzymuje, wyzywając hrabiego na pojedynek następnego dnia. Hrabia rozgniewany odchodzi i każe Gerwazemu uzyskać poparcie pomniejszej szlachty okolicznych wsi, by siłą rozprawić się z Soplicami. Ojciec Robak spotyka się z Sędzią i beszta go za incydent na zamku. Przypomina sędziemu, że jego brat Jacek chciał, aby pojednał się z Horeszkami, aby odpokutować za zamordowanie Pantlera. W tym celu Jacek zaaranżował wychowanie Zosi u Sopliców i zamierzał wyjść za Tadeusza, aby zbliżyć do siebie oba skonfliktowane domy. Ksiądz Robak mówi też o zbliżających się wkrótce na Litwę wojskach napoleońskich io tym, że Polacy powinni zjednoczyć się do walki z Rosjanami, a nie walczyć między sobą w drobnych sporach. Sędzia jest entuzjastycznie nastawiony do walki z Rosjanami, ale twierdzi, że Hrabia, będąc młodszy, powinien jako pierwszy prz Hrabia wkrótce przybywa do dworu Sopliców i bierze rodzinę jako zakładników z pomocą swoich nowych popleczników. Jednak już następnego dnia stacjonujące w pobliżu wojska rosyjskie interweniują i aresztują zwolenników hrabiego, w tym Gerwazego. Rosjaninem dowodzi mjr Płut, który w rzeczywistości jest Polakiem, który zrobił karierę w armii rosyjskiej, i kapitan Ryków, Rosjanin sympatyzujący z Polakami. Sędzia próbuje przekonać majora Płuta, że cała sprawa była tylko kłótnią dwóch sąsiadów i twierdzi, że nie wnosi skarg na Hrabiego. Płut uważa jednak zwolenników hrabiego za buntowników. Sędzia niechętnie przyjmuje Rosjanina do swojego domu, gdzie za radą księdza Robaka upija ich, a Robak uwalnia aresztowaną szlachtę. Walki wybuchają, gdy Tadeusz uderza mjr Płuta, po tym, jak zrobił pijane zaloty na Telimenę. Podczas bitwy ksiądz Robak ratuje życie Gerwazego i zostaje przy tym ciężko ranny. Kapitan Ryków ostatecznie poddaje się po ciężkich stratach Polakom i mjr Płut znika. Następnie Sędzia próbuje przekupić Ryków, aby cały incydent przemilczeć. Rosjanin odmawia przyjęcia pieniędzy, ale obiecuje, że całą winę obarczy mjr Płut pijany rozkaz do ataku. Gerwazy wyznaje, że zabił Płuta.

p

25.10.2021 13:53

Były pracownik

Młody polski szlachcic Tadeusz Soplica wraca z nauki w Wilniedo rodzinnego majątku w Soplicowie. Tadeusz jest sierotą wychowywaną przez swojego wuja – sędziego Soplicę, młodszego brata dawno zaginionego ojca Tadeusza, Jacka Soplicy. Tadeusza wita znajomy rodziny Seneszal (Wojski), który opowiada mu o procesie między Sędzią a hrabią Horeszkiem o prawo własności do zamku należącego niegdyś do Pantlera Horeszki – dalekiego krewnego hrabiego, potężnego arystokraty zabity wiele lat wcześniej. Proces prowadzi obecnie Podkomorzy, przyjaciel i gość Sędziego. Tadeusz poznaje także Zosię – młodą dziewczynę, wnuczkę Spodniarza, mieszkającą w gospodarstwie Sędziego i jej opiekunkę Telimenę – kuzynkę Sędziego. Tadeusz interesuje się Zosią, ale też flirtuje z Telimeną. Tymczasem hrabia Horeszko odwiedza Zamek, gdzie wita go Gerwazy, naczelnik i stary służący zmarłego Pantlera. Hrabia wyjawia Gerwazemu, że nie interesuje się Zamkiem i zamierza zrezygnować z procesu. Gerwazy w odpowiedzi opowiada hrabiemu historię konfliktu między rodziną Soplici i Horeszko. Stolarz często zapraszał do Zamku Jacka Soplicę, ojca Tadeusza, gdyż Jacek cieszył się dużą popularnością wśród pomniejszej szlachty. Jacek starał się poślubić córkę Spodniarza, ale Spocznik odmówił. Później, gdy wojska rosyjskie szturmowały Zamek w czasie powstania kościuszkowskiegoNa scenę wkroczył nagle Jacek i zastrzelił Pantlera. Gerwazy przysiągł pomścić swojego pana, ale Jacek zniknął. Opowieść wzbudza w Hrabim ekscytację konfliktem z Soplicami i zmienia zdanie na temat Zamku, postanawiając, że musi go Sędziemu odebrać. Rozchodzi się wiadomość, że w pobliskim lesie widziano niedźwiedzia. Rozpoczyna się na nią wielkie polowanie, w którym biorą udział m.in. Tadeusz, Seneszal, Hrabia i Gerwazy. Tadeusz i Hrabia zostają zaatakowani przez niedźwiedzia. Ratuje ich ksiądz Robak, bernardynmnich, który niespodziewanie pojawia się i strzela do niedźwiedzia. Po polowaniu Sędzia postanawia wydać ucztę. Jego sługa Protazy radzi, aby zrobić to w Zamku, aby pokazać wszystkim, że Sędzia jest jego gospodarzem. Podczas uczty dochodzi do kłótni, gdy Gerwazy oskarża Sędziego o wkroczenie i atakuje Protazego, gdy ten oskarża o to Gerwazego. Hrabia staje w obronie Gerwazego i rości sobie prawo do Zamku, a walka trwa do chwili, gdy Tadeusz ją zatrzymuje, wyzywając hrabiego na pojedynek następnego dnia. Hrabia rozgniewany odchodzi i każe Gerwazemu uzyskać poparcie pomniejszej szlachty okolicznych wsi, by siłą rozprawić się z Soplicami. Ojciec Robak spotyka się z Sędzią i beszta go za incydent na zamku. Przypomina sędziemu, że jego brat Jacek chciał, aby pojednał się z Horeszkami, aby odpokutować za zamordowanie Pantlera. W tym celu Jacek zaaranżował wychowanie Zosi u Sopliców i zamierzał wyjść za Tadeusza, aby zbliżyć do siebie oba skonfliktowane domy. Ksiądz Robak mówi też o zbliżających się wkrótce na Litwę wojskach napoleońskich io tym, że Polacy powinni zjednoczyć się do walki z Rosjanami, a nie walczyć między sobą w drobnych sporach. Sędzia jest entuzjastycznie nastawiony do walki z Rosjanami, ale twierdzi, że Hrabia, będąc młodszy, powinien jako pierwszy prz Hrabia wkrótce przybywa do dworu Sopliców i bierze rodzinę jako zakładników z pomocą swoich nowych popleczników. Jednak już następnego dnia stacjonujące w pobliżu wojska rosyjskie interweniują i aresztują zwolenników hrabiego, w tym Gerwazego. Rosjaninem dowodzi mjr Płut, który w rzeczywistości jest Polakiem, który zrobił karierę w armii rosyjskiej, i kapitan Ryków, Rosjanin sympatyzujący z Polakami. Sędzia próbuje przekonać majora Płuta, że cała sprawa była tylko kłótnią dwóch sąsiadów i twierdzi, że nie wnosi skarg na Hrabiego. Płut uważa jednak zwolenników hrabiego za buntowników. Sędzia niechętnie przyjmuje Rosjanina do swojego domu, gdzie za radą księdza Robaka upija ich, a Robak uwalnia aresztowaną szlachtę. Walki wybuchają, gdy Tadeusz uderza mjr Płuta, po tym, jak zrobił pijane zaloty na Telimenę. Podczas bitwy ksiądz Robak ratuje życie Gerwazego i zostaje przy tym ciężko ranny. Kapitan Ryków ostatecznie poddaje się po ciężkich stratach Polakom i mjr Płut znika. Następnie Sędzia próbuje przekupić Ryków, aby cały incydent przemilczeć. Rosjanin odmawia przyjęcia pieniędzy, ale obiecuje, że całą winę obarczy mjr Płut pijany rozkaz do ataku. Gerwazy wyznaje, że zabił Płuta.