Anna Formicka-Adamska jest przesympatyczną koleżanką przy kawie, bardzo otwartą, empatyczną i tworzącą doskonałą atmosferę w pracy.
Niestety, Anna Formicka-Adamska została ukształtowana zawodowo w korporacjach, gdzie nauczono ją, aby niezależnie od sytuacji nigdy nie przyznawać do winy, nigdy nie brać odpowiedzialności i stosować zasadę „jak Cię złapią za rękę to krzycz że to nie jest Twoja ręka”. Ania jest typem osoby, która za zamkniętymi drzwiami przerzuca całą odpowiedzialność za swoje błędy na koleżanki i kolegów z pracy, z którymi chwilę później śmieje się przy ekspresie do kawy jakby nigdy nic.
W sytuacjach konfrontacji, u Ani natychmiast puszczają wszystkie hamulce - jeżeli tylko uzna, że wykorzystanie informacji, z której koleżanka jej się zwierzyła przy kawie pomoże jej w zrzuceniu z siebie odpowiedzialności - ani przez chwilę się nie zawaha.
Ze strony merytorycznej, Ania za każdym razem stara się uzasadniać swoją wartość w firmie, najczęściej poprzez robienie z prostych zadań ogromnych elaboratów, zajmujących dziesiątki godzin, żeby na końcu wskazać wniosek który od początku jest dla każdego oczywisty i przez 20 minut go uzasadniać. Wiele kręcenia się w kółko, wiele gry pozorów, wiele komplikowania prostych i oczywistych zadań tylko po to, żeby pokazać jak się jest mądrą i potrzebną, a w sytuacji wdania się w konfrontację - przerzucanie odpowiedzialności na wszystkich do okola.
Ania to osoba ukształtowana zawodowo na stanowiskach niższego szczebla HR w korporacji, nie posiadająca kompetencji ani charakteru żeby poza nie wyjść, ale niestety cierpiąca na niezwykle wygórowaną opinię na swój temat i ego, które uniemożliwiają jej obiektywną ocenę swojej osoby.
