W pracy szczególnie zapadły mi w pamięć ośmieszanie mnie i poniżanie przy pracownikach przez kierownika działu wtryskarek, podszczypywanie mnie przez niego, a w późniejszym czasie nawet wyzywanie.
W pewnym momencie zaczęły pojawiać się u mnie problemy zdrowotne, których lekarze nie umieli zdiagnozować. Przyczyniła się do tego praca fizyczna i stres związany z odpowiedzialną pracą lidera, dokładaniem mi obowiązków przez kierownika i zwiększeniem liczby maszyn z 3 do 15, a co za tym idzie, zwiększeniem liczby pracowników, za których byłem odpowiedzialny, z kilku osób do 15-20 na zmianie. Pojawiły się zawroty głowy i utykanie na lewą nogę. Wtedy zostałem zdegradowany z funkcji lidera, bo krążyły plotki, że jestem pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. Potem okazało się, że choruję na stwardnienie rozsiane. Miesiąc później poszedłem na półroczne chorobowe.
Powróciłem do pracy na stanowisko lidera na wtryskarkach na mniej maszyn i na mniejszą halę.
Problemy zdrowotne nie zniknęły. Ale wtedy już kompletnie przestałem być szanowany przez kierownika. Mówił do mnie: „Rafałek śsijpałek” praktycznie codziennie. Albo seksistowskie żarty, że „może mi dać pochwałkę doustną”, a na temat moich nadgodzin wypowiadał się, że powinienem „pracować charytatywnie” (bo wyrażał niezadowolenie, gdy zapisywał mi moje nadgodziny, bo według niego płatne powinno być 8 h pracy, wszystko ponad to już nie), że jeszcze jedno chorobowe z mojej strony i zostanę zwolniony. Niestety, wszystko działo się sam na sam, nie było świadków. Gdy zachorowałem na COVID, ze strachu nie wziąłem zwolnienia, przez co jeszcze bardziej straciłem zdrowie.
I nie tylko on mnie nękał. Wózkowy-magazynier mówił do mnie: „Ty debilu, ty idioto, jak nie dajesz rady, to się zwolnij”, oprócz tego szarpał mnie i ćwiczył chwyty z MMA. Wyśmiewał moją niską wagę (55 kg) i powtarzał, że w walce z nim nie miałbym szans. Te sytuacje były naprawdę nieprzyjemne i często się powtarzały.
Zastawiał mi wrota na halę, na której pracowałem, wózkami na detal i pojemnikami, i opóźniał wykonywanie moich próśb dotyczących rozpiętrowywania pojemników z detalem, abym, jak sądzę, nie mógł wyrobić się z normą pracy, bo byłem zdany na niego - ja bowiem dostałem zakaz korzystania z wózka widłowego.
Pewnego razu naruszył moją nietykalność cielesną w ten sposób, że powykręcał mi plecy i ręce, abym nie mógł się ruszyć. Po zaistniałej sytuacji musiałem przechodzić rehabilitację kręgosłupa. Innym razem, rozładowując naczepę tira pod halą, upuścił wózek na detal z wózka widłowego, który to, odbijając się od pleców mojego kolegi z pracy, wbił mi się w stopę mimo obuwia ochronnego, co spowodowało konieczność zwolnienia się z pracy w tym dniu po paru godzinach.
Raz przy swojej żonie (a jednocześnie mojej kierowniczce) powiedział, że „najchętniej by mnie pobił”. Zwracanie jej uwagi na jego zachowanie nie miało sensu, bo np. na to, że zastawia mi złośliwie wrota do hali, ona tłumaczyła tym, że jej mąż mi "pomaga".
