Przebieg rekrutacji
Rozmowa miała odbyć się stacjonarnie, jednak została przełożona. Ostatecznie ustalono, że w czwartek na pewno będzie obecna szefowa, więc przyjechałam po wielogodzinnej podróży. Na miejscu dowiedziałam się, że niestety szefowa musiała nagle wyjechać. Pozostawiono mnie w poczekalni, gdzie czekałam 40 minut, zupełnie sama, bez żadnych informacji. Skoro już przyjechałam, spodziewałam się, że ktoś oprowadzi mnie po placówce, pokaże sprzęt, którym tak się chwalili – nic z tych rzeczy.
Po długim oczekiwaniu zaproszono mnie do gabinetu, gdzie rozmowę przeprowadził doktor. Było to jedno z bardziej chaotycznych spotkań – miałam sama zadawać pytania, ale gdy próbowałam dowiedzieć się o ścieżkę kariery, usłyszałam, że to zależy. Na początek staż, bez dopłat, a jego długość? Może trzy miesiące, może pół roku, a może rok – trzeba pytać w urzędzie. Rodzaj umowy? To zależy. W zasadzie nie padła żadna konkretna informacja.
Jako wielki plus stażu przedstawiono mi fakt, że można swobodnie chodzić po różnych gabinetach. Co z samotnymi dyżurami? Zapewniono mnie, że nigdy się nie zostaje samemu… no chyba że na nocce, ale spokojnie – wtedy będzie technik. Jeśli więc ktoś chce odbyć wycieczkę do Katowic, pochodzić po galerii handlowej i nie dowiedzieć się niczego istotnego, to szczerze polecam.
Dla porównania, dzień wcześniej uczestniczyłam w innej rozmowie kwalifikacyjnej, tym razem online. Rekruterka przeczytała moje CV i w ciągu 20 minut otrzymałam same konkrety – szczegóły dotyczące wynagrodzenia, ścieżki rozwoju i zakresu obowiązków. Po tej rozmowie utwierdziłam się w przekonaniu, że warto szanować swój czas i wybierać firmy, które również go szanują.
Pytania
tak jak wyżej, musicie sobie przygotować by ja poprowadzic, bo to wy wiecie co chcecie wiedzieć:)
Rezultat:
Dostałem pracę, ale nie przyjąłem