Przedszkole Małe Misie - przez wiele lat to miejsce było czymś więcej niż tylko miejscem pracy. Była atmosfera, zaangażowanie, wzajemny szacunek, a przede wszystkim dzieci, które zawsze powinny być najważniejsze. Niestety, z biegiem czasu wszystko zaczęło zmierzać w zupełnie innym kierunku.
Mam wrażenie, że pracodawca zapomniał o jednej podstawowej kwestii – to nie dyrekcja, nie piękne hasła i nie mury przedszkola zapewniają funkcjonowanie placówki, ale pracownicy. To właśnie nauczyciele i opiekunowie każdego dnia zajmują się dziećmi, biorą na siebie odpowiedzialność, wkładają w tę pracę serce i dzięki nim rodzice powierzają placówce to, co mają najcenniejsze. Tymczasem osoby, które powinny być doceniane, były traktowane z brakiem szacunku, a określenia w stylu „miernoty” nie powinny mieć miejsca w żadnym środowisku pracy, a już szczególnie w miejscu, które powinno uczyć szacunku.
Trudno również mówić o braku komunikacji między pracownikami, kiedy problem bardzo często leżał po stronie samego zarządzania. Dyrekcja potrafiła nie pamiętać własnych słów, wypowiedzi i obietnic, a odpowiedzialność za chaos komunikacyjny przerzucać na innych.
Najbardziej przykre jest jednak to, że kiedyś naprawdę było to cudowne miejsce. Miejsce, w którym liczyły się dzieci, ich potrzeby, rozwój i dobro. Dziś coraz częściej można odnieść wrażenie, że na pierwszym miejscu znajduje się wynik finansowy, a człowiek – zarówno pracownik, jak i jego zaangażowanie – schodzi na dalszy plan.
Po tylu latach pracy odejście nie było łatwą decyzją. Szkoda tylko, że miejsce, z którym wiązałam tyle dobrych wspomnień, tak bardzo zmieniło swoje wartości. Bo można prowadzić biznes i zarabiać pieniądze, ale nie wolno zapominać, że za tym wszystkim stoją ludzie. I że bez nich nie byłoby ani dzieci, ani rodziców, ani pieniędzy.