Road Service to przykład efektu powoli gotowanej żaby. Z miesiąca na miesiąc ilość pracy i czasowe wymagania wobec niej rosną, a płace maleją. Według słów szefa mamy płatne za akord, ale nie wiemy co, jak i za ile. Żadnej rozpiski z wynikami na koniec miesiąca nie dostajemy. Gdy czasem (niezmiernie rzadko) szef sypnie jakąś ekstra kasą do ręki, to nie masz żadnej pewności, czy to nie są pieniądze odebrane ci z zasadniczej wypłaty. Roboty już na etapie wstępnego kosztorysu są źle wyceniane. Przykładowo pewien rodzaj malowania wymaga położenie trzech warstw farby, a wycena jest jak dla jednej. Później afera i pretensje, że za dużo farby poszło i czasu. Pracujemy na terenie Małopolski i Śląska, dojazdy zajmują do dwóch godzin w jedną stronę, za co nie mamy płacone. To oficjalne stanowisko firmy, nawet do czterech godzin dziennie jesteśmy w pracy za darmo, nawet jeśli masz kategorię C i prowadzisz ciezarówkę. Sprzęt przedpotopowy, żadnych inwestycji. Malowarki starsze od niektórych pracowników, naprawiane po raz tysięczny na ślinę i trytytkę. Drobniejsze elektronarzędzia to najtańszy szajs z castoramy, który nawet do prywatnego użytku się nie nadaje. Harówa na polu na zimnie i w upale, ale to akurat taka specyfika branży, da się przyzwyczaić. Praca niebezpieczna, trzeba mieć oczy dookoła głowy i dość rozumu, żeby odmówić pracy, gdy na drodze jest szklanka albo mleko. Z plusów: w porządku koordynator, fajna niepijąca ekipa, chcąca zrobić swoją robotę i wrócić do domu. Pensja legalna, od wszystkiego odprowadzane składki.