Pod pojęciem dóbr osobistych rozumieć należy ogół przysługujących wszystkim osobom fizycznym (a także osobom prawnym) niematerialnych wartości, powszechnie uznanych w społeczeństwie i akceptowanych przez system prawny.Kodeks cywilny w art. 23 zawiera otwarty katalog dóbr osobistych podlegających ochronie prawa cywilnego. Wśród wymienionych w tym przepisie dóbr znajdują się zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek .
Z uwagi na daleko posuniętą anonimowość użytkowników Internetu i związaną z tym swobodę wypowiedzi formułowanych w Internecie, częstym zjawiskiem występującym w sferze Internetu jest naruszanie dóbr osobistych takich jak godność, dobre imię, prawo do nazwiska (pseudonimu), prywatność i inne .Naruszenie tych dóbr polega w szczególności na zamieszczaniu w Internecie uwłaczających, obraźliwych i tym samym – szkodliwych wypowiedzi na temat innych osób.Dobra osobiste podlegają ochronie prawa cywilnego. Katalog roszczeń cywilnoprawnych związanych z naruszeniem dóbr osobistych zawiera art. 24 kodeksu cywilnego.
Na zasadach przewidzianych w kodeksie cywilnym pokrzywdzony może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.
Zamieszczenie w Internecie obraźliwych treści może wiązać się z odpowiedzialnością karnoprawną internauty, którego czyn może wyczerpać znamiona przestępstwa zniesławienia. Przestępstwo to określone jest w art. 212 kodeksu karnego i polega na pomówieniu innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.
W razie naruszenia dób osobistych w Internecie należy zatem poinformować o tym fakcie podmiot odpowiedzialny za serwis internetowy. W sytuacji gdy podmiot ów nie usunie bezprawnych treści, staje się legitymowanym biernie w ewentualnym procesie o naruszenie dóbr osobistych. Oznacza to, że podmiot hostujący może być stroną pozwaną w procesie, przeciwko której przysługują takie same roszczenie jak przeciwko faktycznemu sprawcy naruszenia dóbr osobistych – użytkownikowi Internetu.
