4 lata pracy w magazynie wspominam w wiekszsci raczej pozytywnie i nigdy nie opiniuje w sieci.W tym wypadku zrobię wyjątek aby dodać pewną uwagę aby może skłonić osoby zainteresowane do autorefleksji.Są lub były osoby decyzyjne w firmie,które wykluczyły mnie,okazały się nie wyrozumiałe w pewnej sytuacji losowej i dwulicowe.Kilka lat spędzonych w tej firmie dzięki Bogu upłynęły we względnym zdrowiu bez tragedii.Wydaje mi się,że wykazałem się dyspozycyjności a,pracowitością,zdyscyplinowaniem i dobrą frekwencją.Do pewnego momentu kiedy pojawił się u mnie dramat-po wielu latach zostawiła mnie partnerka i musiałem mierzyć się z koniecznością utraty mieszkania i pewną chorobą.Wiem,że są większe niż te dramaty ale każdy mierzy swoją miarą temperaturę własnych niepowodzeń.Zmagając się już wcześniej z depresją załamałem się bo byłem zakochany.Stałem się nadwrażliwy,nadpobudliwy,nieobecny,przytłoczony.Coraz częściej nie pojawiałem się w pracy.Postanowilem poinformować o tym przelozoną,ze wspołpracy z ktörą byłem do tej pory zadowolony. Wykazała się empatią ale mój stan nie zdawał się zmieniać.Praca w tej firmie pomimo ,że była poniżej moich kwalifikacji dawała mi siłe do życia i pieniądze na przetrwanie.Podjalem się jej świadomie,żeby sprawdzić czy podołam fizycznie wymagającym zadaniom i może ewolułuje stanowiskowo.Z czasem postanowiłem zamieśc swój dramat pod dywan i przez kilka kolejnych miesięcy kontynuowałem zatrudnienie z maską nieugiętego.Tymczasem prywatne problemy się piętrzyły i nie czułem się na siłach żeby kilku z nim sprostać.Moze działałem impulsywnie ale postanowilem zwolnić się za porozumieniem stron i wyjechać za granicę.Odmowiono mi tłumacząc,że mam 3 miesiące wypowiedzenia. Moj stan się pogorszył.Bylem miesiąc na L4 i wtajemniczając właściciela firmy w swoją sytuację pozwolono opuścić mi firmę na moich warunkach.Wiem było wokół tej sytuacji trochę dramy i zamieszania(straciłem emocjonalna odporność i balans) ale kiedy po 1,5 roku prosiłem po powrocie o możliwość powrotu odmówiono mi tłumacząc,że firma nie chce podjąć że mną współpracy ze względu na okoliczności mojego odejścia. Wniosek-brak empatii,powszechne w Polsce oczekiwanie od faceta,że ma być twardym Herosem bez prawa do załamań i okazywania emocji,że ma zawsze stanąć na wysokości zadania,a najgorsza w tym była ta świadomosc ,że za taka postawa stoją osoby wykonujące lżejsza niż magazynier pracę umysłową za większe pieniądze,wygrzewające swoje ciepłe fotele przed ekranami komputerów. Nigdy w tej firmie nie miałem tego typu kompleksów bo znałem przyczynę mojego tu i teraz i sam wcześniej kilkukrotnie wykonywałem lżejsze prace umysłowe ale czułem taki brak zrozumienia i wykluczenie więc mam wrażenie,że w tej firmie w pewnych działach brakuje przyzwolenia na obnażenie się ze swoich dramatów,a odrealniony pewnie właściciel i jego świta może żyje w cukierkowej bańce uszytej z wyobraźni pt.jest tylko szczęście,sukces i pieniądze,a pracownik ma obowiązek tak pracować,żeby ten zawsze sukces był bez dram i niedomagań.Moze Was przyszłych pracowników podobne odrzucenie w przypadku kryzysu emocjonalnego nie spotka ale uważajcie,jakie karty odkrywacie bo możecie stracić pracę i spalić most.Rzeczywiscie lepiej u
czuć się oddzielać problemy prywatne od zawodowych bo może taka firma zarządza już sztuczna inteligencja,a nie czlowiek.Filozofia podobna jak w większości przypadkow-najwazniejsze żeby była wuchta siana ,nieważne jakim kosztem zdobyta i najlepiej morda w kubeł.Bez uprzedzeń i kreowania stereotypów ale widocznie od ludzi handlujących rzeczami,logistyków i planistów analizujących spadki i wzrosty przychodów tak pozadanej mamony nie można spodziewać się wyższego poziomu człowieczeństwa i empatii. Taka mają etykę pracy.Badzcie na to gotowi.
