Cześć. Jestem Sandra *. W PW Hobby w Kobylarni pracuję od ponad 20 lat, czyli całe moje zawodowe życie.
Lubię moją pracę. Lubię też wtrącać się w nieswoje sprawy. Zwłaszcza, jeśli dotyczą innych działów firmy lub mojej ukochanej córeczki, która też pracuje w PW Hobby. Co prawda moja Klaudia nie skończyła żadnych studiów, jest roszczeniowa i niezbyt pracowita, ale dzięki mnie ma dobrom pracę i nie musi się o nic martwić. Dzięki temu nieźle zarabia, a całą pensję może wydawać na kosmetyki, ubrania i imprezy. Bo gdzie jej będzie lepiej, niż pod skrzydłami mamusi, prawda?
Ostatnio doszły mnie słuchy, że niektórzy pracownicy z innych pięter biurowca nazywają mnie „kwoką”. Że niby jestem wścibska i nadopiekuńcza. Że niby nie potrafię oddzielić roli pracownika od roli matki. Też coś! Oni zwyczajnie nam zazdroszczą. Nie mogą przeżyć, że wspólnie z Klaudiom tak dobrze sobie radzimy. To jest zwyczajna ludzka zawiść i nie zamierzam się tym przejmować.
Wracając do głównego wątku. W codziennej pracy lubię też trochę poplotkować. Wiadomo, czas szybciej leci. A i przyglądanie się później efektom takich plotek też jest bardzo przyjemne. Czasami naprawdę niewiele trzeba. Tu coś powiem, tam komuś dokuczę. A ludzie szybko się nakręcają, bo chętnych do plotkowania w PW Hobby nie brakuje. Jedynie to chodzenie po schodach jest dla mnie nieco uciążliwe.
Nie ukrywam, że zdarza mi się też krzyczeć na podwładnych i innych współpracowników. W ten sposób ukrywam moją niekompetencję. Dzięki temu radzę też sobie z osobami, które zarzucają mi brak świeżego spojrzenia lub gdy zwyczajnie nie mam racji. A to zdarza się często. Zazwyczaj wystarcza wtedy podnieść głos, wyśmiać kogoś przy innych lub wymyślić mu/ jej „śmieszną” ksywkę. I od razu mam święty spokój. Moi pracownicy doskonale o tym wiedzą i nie chcom wchodzić mi w drogę. Są zwyczajnie zastraszeni i boją się odezwać, nawet gdy mają inne zdanie. W końcu oni też chcą mieć święty spokój i co ważniejsze, zachować pracę. Dobrze ich rozumiem. Też nie wyobrażam sobie szukania nowej roboty. I to po tylu latach w jednej firmie.
Zdarza się jednak, że podniesienie głosu, plotkowanie i wyśmiewanie nie pomaga. I gdy dalej ktoś mnie ignoruje, nie zgadza się ze mną albo pokazuje mojej kochanej córeczce miejsce w szeregu, to wtedy idę po pomoc do Lucjana. Facet jest tylko prostym elektrykiem, ale właściciel firmy dał mu trochę władzy. Lucek przydaje się, gdy trzeba uciszyć kogoś, kto odważy się wytykać moje braki w kompetencjach miękkich, stagnację czy brak chęci rozwoju. Przydaje się też, gdy trzeba kogoś „postraszyć” zwolnieniem lub nałożyć karę porządkową. I wtedy to już na bank mam święty spokój. Do tego Lucek też jest mściwy i zakompleksiony, więc razem tworzymy parę wprost idealną. Oczywiście tylko na gruncie zawodowym, wiadomo.
A wiesz, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? Właścicielowi firmy nie przeszkadza moje bezczelne zachowanie, brak ambicji i świeżego spojrzenia na powierzone obowiązki. Nie przeszkadza mu też, że z biurowca odchodzą kolejni wartościowi pracownicy. I to w szybkim tempie. Oni zwyczajnie nie są w stanie pracować w atmosferze, panującego tutaj mobbingu, plotek, braku sprawiedliwego traktowania i nepotyzmu. I tak jest już od wielu lat.
No i, na szczęście dla mnie, nie zanosi się, aby miało się to zmienić. Mocno wątpliwe, aby do pracy w Hobby zgłosił się jeszcze ktoś uczciwy, ambitny i szanujący swoje granice. A nawet jeśli, to szybko się połapie, gdzie trafił i zrezygnuje. I bardzo dobrze! Dzięki temu, „tutaj jest, jak jest” - jak śpiewał mój ulubiony artysta – a ja mogę spokojnie pracować.
* Imiona bohaterów zostały zmienione. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest przypadkowe.