Po dwóch latach spędzonych w tej organizacji mogę powiedzieć jedno – to miejsce, w którym rządzi strach, presja psychiczna i ciągła kontrola, a nie prawdziwe zarządzanie czy współpraca. Codziennie nie chodzi tu o ocenę efektów, ale o to, żeby podważyć czyjeś kompetencje, zdyskredytować publicznie i mówić do ludzi w sposób, który raczej upokarza, niż motywuje. Krytyka? Nie na temat pracy, tylko personalna – w formie ironicznych docinków, insynuacji, albo sugestii, że ktoś nie jest lojalny. Z zarządzaniem ma to niewiele wspólnego, bardziej przypomina stałe dyscyplinowanie. Styl kierowania to mikro-zarządzanie w czystej postaci, z dozą kapryśnej arbitralności. Każda, nawet drobna decyzja, jest pod lupą, polecenia zmienia się bez żadnego wyjaśnienia, a potem rozlicza się wstecz. Co to daje? Niezależnie od tego, co zrobisz, zawsze jesteś „winny”. Jasnych zasad i mechanizmów odwoławczych brak jak to w czarnej dziurze. Autonomia? Traktowana jak wróg – samodzielność? Kończy się albo personalnym atakiem, albo „korygowaniem” na oczach innych. No i ten klasyczny mobbing: powtarzalne, ciągnące się miesiącami zachowania, które mają podporządkować albo zmusić do odejścia. Podważanie wiarygodności, sprzeczne polecenia, publiczne upokorzenia, zrzucanie odpowiedzialności i atmosfera ciągłego zagrożenia – to normalka. Jakby tego było mało, próby zgłaszania problemów są nie tylko ignorowane, ale często obracane przeciw osobie, która cokolwiek mówi. Realna ścieżka ochrony? Nie istnieje. Główną zasadą działania jest kontrola – wszystkiego i wszystkich. Zaufania zero, a każdy ruch musi być ręcznie zatwierdzony. Wtrącanie się w każdy etap pracy, a potem żądanie wyjaśnień nawet z najdrobniejszych decyzji. Brak delegowania choćby kawałka odpowiedzialności, a zasady zmieniają się w zależności od humorów kierownictwa. Systemowego zarządzania nie ma – działa tylko władza personalna. Skutki? Wysoka rotacja, zwolnienia na zwolnieniach, wypalenie zawodowe i spadek jakości pracy. Nikt tu nie skupia się na wynikach, tylko na tym, żeby nie narazić się szefostwu. Inicjatywa? Lepiej się nie wychylać, bo kończy się karą. To środowisko, w którym chodzi o przeżycie, nie o rozwój czy realizację jakiejkolwiek misji. Do tego dochodzą ryzyka: prawne i wizerunkowe, bo nękanie psychiczne jest tolerowane, a mechanizmy reagowania to fikcja. Deklaracje, polityki, procedury – tylko na papierze. Dokumenty mówią o etyce czy „otwartej komunikacji”, ale nikt tym się nie przejmuje. Audyty czy rozmowy rozwojowe? Trochę jak polowanie na czarownice – nie po to, by poprawić, ale by wyłowić „niewygodnych”. Zgodność z przepisami? Tylko fikcja; prawdziwie rządzi tu kultura strachu i rozliczeń personalnych. Krótko mówiąc: to miejsce oparte na psychicznej przemocy, skrajnej kontroli i atakach podnoszących ciśnienie. Decyzje zapadają… cóż, jak komu pasuje, a ludzie są tu raczej jak przeszkody do pilnowania niż partnerzy do działania. Organizacja żyje presją, nie kompetencjami. Jeśli ktoś liczy na choćby odrobinę profesjonalizmu, szacunku czy odpowiedzialności, szybko się rozczaruje – to środowisko po prostu toksyczne i wykańczające.
