Pracowałem w Makro, Hala 5, dział dostaw. Z mojej perspektywy było to miejsce pełne napięcia, presji i braku zaufania. Na początku, jeszcze przed powrotem Arlety na stanowisko kierownicze, było jednak znośnie – panował większy porządek, a atmosfera była bardziej przewidywalna.
W okresie zastępstwa, gdy funkcję pełnił Janek, początkowo wydawał się osobą godną zaufania. Szybko jednak doszło między nami do konfliktu. Dotyczył on prywatnych rozmów poza firmą, które zostały podsłuchane i przeinaczone. W efekcie Janek przyszedł do mnie z krzykiem i odnosił się agresywnie. Odebrałem to jako mobbing. Zgłosiłem sprawę przełożonym i odpowiednim organom, jednak została zignorowana.
Przez kolejne niemal cztery lata pracowałem w dużym stresie i bez poczucia szacunku. To wpływało również na moje zachowanie. Atmosfera przypominała ciągły konflikt między prawami pracownika a realiami pracy.
Problemy dotyczyły też koordynatorek. Pani Monika – w mojej ocenie – przekazywała informacje dalej i była powiązana z kierownictwem, co niszczyło zaufanie. Pani Sara sprawiała wrażenie osoby podporządkowanej systemowi – prywatnie krytykowała sytuację, ale w pracy nie reagowała. Do Wiktorii również nie miałem zaufania. Jedynie Beata wyróżniała się pozytywnie, choć także działała w atmosferze strachu.
Istniały duże nierówności w traktowaniu pracowników. Z informacji od kierowcy Marka wynikało, że w Mirkowie pracownicy mają wyższe wynagrodzenia i premie, mimo mniejszego zakresu obowiązków. Tam praca była podzielona (kompletacja lub konsolidacja), a na Hali 5 wymagano wszystkiego naraz. Dodatkowo w Hali 5 premia regulaminowa była odbierana, a nadgodziny oddawane jako wolne, zamiast wypłacane – w przeciwieństwie do Mirkowa.
Kolejnym problemem byli niektórzy pracownicy, m.in. starsze małżeństwo z Ukrainy. Ich praca była – w mojej ocenie – nieuporządkowana, z licznymi błędami. Mimo zgłaszanych incydentów nie było reakcji, ponieważ robili wysokie wyniki ilościowe. Lekceważyli przełożonych, a nawet reagowali ironią, powtarzając polecenia koordynatorek w sposób prześmiewczy. Jedynie przy Janku i poprzednim kierowniku zachowywali większy respekt – wtedy też praca była bardziej uporządkowana, każdy miał swoje dni wolne i można było negocjować wynagrodzenie.
Odczuwałem także dyskryminację – szczególnie wobec osób mających własne zdanie. Pracownicy, którzy się nie podporządkowywali, byli eliminowani. Zdarzyło się, że osoba postrzegana jako (usunięte przez administratora) dostała umowę na czas nieokreślony szybciej niż inni, którzy pracowali latami.
Moja umowa nie została przedłużona na czas nieokreślony przez kierownik Arletę. W trakcie rozmowy, w obecności świadka – koordynatorki Beaty – Pani Arleta stwierdziła, że nie widzi żadnego problemu w mojej sytuacji, jednak mimo to nie przedłuży ze mną umowy. Decyzja ta została przekazana dwa dni przed zakończeniem trzeciej umowy, co pozostawiło mnie bez zabezpieczenia i czasu na znalezienie nowej pracy. Przez niemal miesiąc nie mogłem znaleźć zatrudnienia, co naraziło mnie na straty finansowe.
Całość doświadczeń – presja, brak szacunku, konflikty i manipulacje – doprowadziły u mnie do wypalenia zawodowego i problemów psychicznych. Środowisko pracy było oparte na strachu i dzieleniu ludzi.
Podsumowując: dział dostaw w Hali 5 to miejsce, w którym z mojej perspektywy występowały problemy takie jak mobbing, dyskryminacja, brak transparentności, zastraszanie oraz naruszenia praw pracowniczych. Sprawy te zostały zgłoszone do odpowiednich instytucji wraz z dowodami.