Czas nazwać rzeczy po imieniu. Palenie papierosów w pracy to nie tylko strata czasu – to obrzydliwy, szkodliwy i niesprawiedliwy przywilej, który rozwala produktywność, morale i uczciwość w zespole.
Ludzie wychodzą co godzinę „na dymka”. 10–15 minut, kilka razy dziennie. To godziny nikotynowych wakacji, za które płaci firma. Płaci za to dział, zmiana, cały zespół. Nie ma znaczenia, czy ktoś pracuje efektywnie – wystarczy, że pali, to dostaje darmowe przerwy. Bezkarnie. Regularnie. Codziennie.
Dodatkowo – palarnie są obrzydliwe. Smród, który zostaje na ubraniach, w powietrzu, czasem wręcz w pokojach socjalnych. To jest nie do zaakceptowania w firmie, która produkuje coś, co trafia do klientów. Jak to wygląda od strony wizerunku? Fatalnie. Jak wygląda od strony finansów? Jeszcze gorzej.
Przyznam się – sam, mimo że nie palę, zacząłem korzystać z tej patologii. Skoro palacze mogą wychodzić co chwilę i nikt im nic nie mówi, to dlaczego ja mam siedzieć przy stanowisku bez przerwy? System sam prowokuje do nadużyć.
Jeśli zarząd poważnie myśli o efektywności i kulturze pracy, powinien skończyć z tą fikcją. Albo wszyscy mają równe przerwy w ściśle określonym czasie, albo eliminujemy prywatne wyjścia pod pretekstem nałogu. Palenie nie jest przywilejem – to szkodliwa słabość, za którą płacimy wszyscy.
