brak logo

Stomil

Nekla

Opinie o Stomil

NASTĘPNA STRONA 2017-02-18 16:40
mówie wam! - znieść te cholerne akordy - stała pensja z dobrą podstawą plus ew jakaś premia i od razu inaczej by było! - a nie akordzy grupowe w 21 wieku! to nie te czasy!
Ale cóż dyrektor twierdzi ,że za dużo ludzie zarabiają i robi swoje!?...
rajoc 2017-02-18 16:43
A brygadziśći dalej mydlą oczy pracowniką.... :( , a sami dobrą kase trzepią! - a robole myślą - bendziemy więcej hapać to więcej zarobimy- a jest odwrotnie!:(
wrubel 2017-02-18 16:45
podobno teraz biurowiec mają rozbudowywać.... !!!- lol!? - po co? - aby więcej nierobów tam zmieśćić !!!!!!!????????? - co to sie wyprawia!
Te w Wenecji czy na Maderze zapadają w pamięć dzię 2017-02-18 16:47
jak na razie - podwyżek brak!:(
pracownik 2017-02-21 19:12
zacznijcie godnie płacić , bo wam ludzie - dobrzy pracownicy - uciekają !!!!!!!!!!!!!!!
brygadzista 2017-02-21 19:14
popieram- racja - minimum 2800-3000zł netto ! - dla pracowników za taką prace!
sir 2017-02-22 18:34
wsszędzie dobrze gdzie nas nie ma !:)- uciec ale dokąd ? - oto jest pytanie- aby nie wpaść z deszczu pod rynne !:)?
PRACOWNIK 2017-02-22 23:14
Zła praca nie jest Ale Kierownictwo razem z Dyrektorm DO WYMIANY..2500 minimum do Reki KAZDY POWINIEN ZAROBIC>A nie jak ludzie zarabiaja po 1600 żł
garsia 2017-02-23 18:32
DOKŁADNIE !- czyli.... - wszyscy razem brać wypowiedzenia w łape i szturmem do dyrektora!!!!! - i wtedy albo "rybki albo akwarium" - albo ma pracowników ,ale musi im godnie płacić, albo...- ma "akwarium" - w którym jedynymi rybkami będzie on i jego biurowi....- tyle ,że bez pieniędzy :(- bo kto na nich zarobi..... :(??? - NO KTO ?!
Także do dzieła! - niedługo zobaczą co to znaczy odchodzenie masowe pracowników! - dopiero sie zacznie.....
BUDYŃ 2017-02-24 15:32
CHYBA MARZYSZ!!! ZNAJDŹ CHOCIAŻ JEDNEGO KTÓRY Z TOBĄ ZŁOŻY WYPOWIEDZENIE
Volkswagen Poznań Sp. z o.o. Umowa o pracę na czas 2017-02-24 22:42
TY !!!!! :P:P:P
ej śmiertelni wrogowie postanawiają połączyć siły 2017-02-24 22:43
witam serdecznie:
obecnie zakład w nekli potrzebuje na stanowiska:
-specjalista do spraw kontrolingu
-kontroler jakośći
-mechanik
-elektryk

podania można składać w dziale kadr i płac
Sylwester Latkowski[edytuj] Sylwester Latkowski Il 2017-02-24 22:45
Sylwester Latkowski[edytuj]
Sylwester Latkowski
Ilustracja
Piotr Pytlakowski i Sylwester Latkowski na III Warszawskich Targach Książki
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1966
Elbląg
Zawód reżyser
dziennikarz
Wikicytaty Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa
Sylwester Latkowski (ur. 13 lipca 1966 w Elblągu[1]) – polski reżyser filmów dokumentalnych, teledysków, autor i prezenter programów telewizyjnych, a także publicysta. Od 2013 do 2015 redaktor naczelny tygodnika „Wprost”. Od 2015 redaktor naczelny serwisu Kulisy24.

Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
2 Publikacje
3 Filmografia
4 Przypisy
5 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj]
Przez wiele lat nie miał nic wspólnego ze środowiskiem filmowym – imał się różnych zajęć i zawodów, prowadził własne przedsiębiorstwa[2].

W latach 1993–1998 ukrywał się w Federacji Rosyjskiej. Na kanwie swojej ucieczki do tego kraju napisał powieść dokumentalną „Wozacy”[3].

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych został skazany na karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności za wymuszenie rozbójnicze[4]. W więzieniu spędził 19 miesięcy[5]. Poznał tam rugbistę Jakuba Szymańskiego[6]. Po wyjściu na wolność zrealizował swój pierwszy film: To my, rugbiści (2000), o drużynie Arki Gdynia w rugby. Film wywołał wiele kontrowersji, Latkowskiego oskarżono o gloryfikowanie przemocy czy wręcz zwykłego bandytyzmu[potrzebny przypis].

Kolejny jego film, Blokersi, był pierwszym od lat dokumentem wyświetlanym na dużym ekranie i pierwszym polskim filmem o środowisku hip-hopowym. Latkowski w Blokersach zdiagnozował fenomen tej kultury, tworzonej zazwyczaj w obskurnych blokowiskach. Film, który miał być swoistą obroną młodych ludzi w nich mieszkających, a jednym z jego tematów była komercjalizacja ich muzyki, paradoksalnie stał się trampoliną promocyjną dla tego środowiska.

Późniejsze jego filmy, mimo iż podejmowały równie ważne społecznie (lub medialnie) tematy, nie odniosły już takiego sukcesu. Nakręcił dokument o Michale Wiśniewskim (Gwiazdor), a także o Leszku Możdżerze (PUB 700). Po obrazach o meandrach show biznesu przyszła kolej na drastyczniejsze tematy, co zaowocowało filmami Śledczak (o sytuacji aresztów śledczych) oraz Pedofile (ukazującym niemoc organów ścigania przy tego rodzaju przestępstwach oraz mechanizmy, które nie dopuszczają do ujawnienia prawdy o nich na przykładzie siatki pedofilskiej z Dworca Centralnego w Warszawie[7]).

Współtworzy programy na potrzeby Telewizji Polskiej. Był reżyserem i autorem pomysłu programu popkulturalno-muzycznego TVP2 pt. Nakręcona noc oraz autorskiego, cyklicznego programu telewizyjnego pt. Konfrontacja, o bulwersujących bieżących wydarzeniach społeczno-politycznych w Polsce. Był także autorem serii reportaży dla Polsatu.

30 sierpnia 2007 w mieszkaniu reżysera został zatrzymany Janusz Kaczmarek[8]. Latkowski nagrał zatrzymanie telefonem komórkowym.

W styczniu 2013 został redaktorem naczelnym tygodnika „Wprost”. Pełnił tę funkcję do marca 2015 roku.

Od 2015 redaktor naczelny serwisu internetowego Kulisy24[9].

Osobny artykuł: Afera podsłuchowa w Polsce (2014–2015).
Publikacje[edytuj]
Sylwester Latkowski, „Pamiętam jak...”, Słowo/Obraz Terytoria Wydawnictwo, 2001, ISBN 9788388560415.
Sylwester Latkowski, „Zabić Papałę”, Rosner i Wspólnicy, 2008, ISBN 9788360336281.
Sylwester Latkowski, Piotr Pytlakowski, „Olewnik. Śmierć za 300 tysięcy”, 2009, ISBN 9788324716807.
Sylwester Latkowski, Piotr Pytlakowski, „Wszystkie ręce umyte. Sprawa Barbary Blidy”, Wydawnictwo MUZA S.A., 2010, ISBN 9788374958783.
Sylwester Latkowski, Piotr Pytlakowski, „Agent Tomasz i inni. Przykrywkowcy”, Świat Książki, 2010, ISBN 9788324719167.
Sylwester Latkowski, „Polska mafia”, Świat Książki, 2011, ISBN 9788324718689.
Sylwester Latkowski, „Czarny styczeń”, Świat Książki, 2012, ISBN 9788377994597.
Sylwester Latkowski, Piotr Pytlakowski, „Biuro tajnych spraw”, Wydawnictwo Czarna Owca, 2012, ISBN 9788375544329.
Sylwester Latkowski, "Człowiek z Lasu. Polska Lokalna". Wydawnictwo Czarna Owca, 2014, ISBN 9788375545531.
Sylwester Latkowski, Michał Majewski, "Afera podsłuchowa. Taśmy Wprost", Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2014, ISBN 9788377855683.
Filmografia[edytuj]
Źródło[10].

To my, rugbiści (2000)
Blokersi (2001)
PUB 700 (2002)
Gwiazdor (2002)
Nakręceni, czyli szołbiznes po polsku (2003)
Klatka (2003)
Kamilianie (2003)
Śledczak (2004)
Pedofile (2005)
Zabić Papałę (2008)
Wszystkie ręce umyte. Sprawa Barbary Blidy (2010)
Ostatnia wieczerza (2011)
Człowiek z Lasu. Polska lokalna (2012)
Przypisy
Skocz do góry ↑ Sylwester Lat
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako 2017-02-24 22:46
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako Mandaryna (ur. 12 marca 1978 w Łodzi[1]) – polska tancerka, choreograf, piosenkarka muzyki dance i aktorka.

Szerszej publiczności dała się pierwszy raz poznać jako tancerka grupy Ich Troje i partnerka lidera zespołu, Michała Wiśniewskiego. W 2004 roku, coverem utworu "Here I Go Again" z repertuaru Whitesnake rozpoczęła karierę muzyczną. Jej dwie pierwsze płyty, Mandaryna.com i Mandarynkowy sen, spotkały się z sukcesem komercyjnym w Polsce. W 2005 roku wywołała skandal medialny swoim występem na Sopot Festival, gdzie została skrytykowana za brak umiejętności wokalnych podczas śpiewania utworu "Ev'ry Night". Niemniej jednak, piosenka została przebojem w kraju.

Obecnie Mandaryna prowadzi działalność jako instruktorka tańca, we własnej sieci szkół Mandaryna Dance Studio.

Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
1.1 Wczesna kariera
1.2 Działalność muzyczna
1.2.1 2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival
1.2.2 2007–2011: Szkoły tańca, AOK, współpraca z Michałem Wiśniewskim
1.2.3 2012–2013: Zapowiedź czwartej płyty, zakończenie kariery muzycznej
2 Dyskografia
3 Programy telewizyjne
4 Filmografia
5 Nagrody, wyróżnienia i nominacje
6 Krytyka
7 Życie prywatne
8 Przypisy
9 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj]
Wczesna kariera[edytuj]
Jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej wstąpiła do zespołu dziecięcego Krajki, w którym tańczyła przez 7 lat[2]. Wtedy też rozpoczęła naukę śpiewu. W 1996 roku, będąc jedną z tancerek zespołu „7 coma 7”, zdobyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop. Z wykształcenia jest animatorem kultury, ukończyła policealne studium zawodowe Szkołę Projektowania i Reklamy przy WSSiP w Łodzi. Uczęszczała również do Szkoły Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. Brała lekcje śpiewu u Elżbiety Zapendowskiej[3][kiedy?].

Na początku roku 2000 rozpoczęła współpracę z zespołem Ich Troje. Pracowała nad choreografią grupy i występowała jako jedna z tancerek. Związała się prywatnie z Michałem Wiśniewskim. W roku 2002 para pobrała się, a na świat przyszło ich pierwsze dziecko, syn Xavier. W 2003 roku Michał i Marta wzięli udział w reality show Jestem, jaki jestem, emitowanym na antenie TVN. Program był wzorowany na amerykańskim The Osbournes z udziałem Ozzy'ego Osbourne'a i jego rodziny. W sierpniu Marta urodziła drugie dziecko, córkę Fabienne, a w grudniu wzięła ślub kościelny z Michałem Wiśniewskim w Kirunie na północy Szwecji[4]. Przebieg ceremonii można było śledzić za pośrednictwem stacji TVN.

Działalność muzyczna[edytuj]
2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival[edytuj]
Podczas trwania show Jestem, jaki jestem nagrała dla Wiśniewskiego piosenki „Stand By Your Man” oraz „Śliczny obcy pan”. Zimą 2003 zaczęła przygotowania do muzycznej kariery pod okiem profesjonalistów[5]. Jako piosenkarka zadebiutowała w 2004 roku, przybierając wówczas pseudonim Mandaryna. Nagrała cover piosenki "Here I Go Again" zespołu Whitesnake. Singel osiągnął sukces, a latem została wydana debiutancka płyta, pt. Mandaryna.com, promowana przez sieć sklepów Orsay i Radio Eska. Zawierała piosenki utrzymane w stylu pop-dance, zaaranżowane przez producenta nagrań niemieckiego zespołu Groove Coverage. Płyta cieszyła się popularnością i dotarła do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Polsce. Drugim singlem została piosenka "L'Été indien", której oryginalnym wykonawcą był Joe Dassin. Jesienią Mandaryna dwa razy pojawiła się w programie Bar.

W 2005 roku zgłosiła swój kolejny singel, "Ev'ry Night", jako propozycję do konkursu Sopot Festival. Wcześniej podczas występów korzystała wyłącznie z playbacku[6]. Jeszcze na kilka miesięcy przed festiwalem w mediach zaczęły krążyć spekulacje na temat braku jej umiejętności wokalnych. Piosenkarka postanowiła uciąć te plotki i zdecydowała się na występ na żywo, zamiast wykorzystania playbacku. Konkurs odbył się 3 września, a występ Mandaryny wywołał duże kontrowersje. Członkowie jury orzekli, iż nie potrafi śpiewać, choć pochwalono występ za jego widowiskowość. Mimo to piosenkarka zdobyła drugie miejsce w głosowaniu widzów o Słowika Publiczności, uzyskując 16% głosów[7], a piosenka "Ev'ry Night" okazała się jej największym przebojem. Jej drugi album, Mandarynkowy sen, stał się dużym sukcesem komercyjnym i trafił na pierwsze miejsce najlepiej sprzedających się płyt w kraju[8]. Na albumie znalazła się dyskotekowa wersja "You Give Love a Bad Name" zespołu Bon Jovi, wydana jako kolejny singel.

Dzięki wysokiej sprzedaży płyty Mandarynkowy sen powróciła do Sopotu w lipcu 2006 i wystąpiła na festiwalu TOPtrendy. Wzięła też udział w koncercie poświęconym Varius Manx, gdzie zaprezentowała nowy singel, "Stay
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako 2017-02-24 22:46
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako Mandaryna (ur. 12 marca 1978 w Łodzi[1]) – polska tancerka, choreograf, piosenkarka muzyki dance i aktorka.

Szerszej publiczności dała się pierwszy raz poznać jako tancerka grupy Ich Troje i partnerka lidera zespołu, Michała Wiśniewskiego. W 2004 roku, coverem utworu "Here I Go Again" z repertuaru Whitesnake rozpoczęła karierę muzyczną. Jej dwie pierwsze płyty, Mandaryna.com i Mandarynkowy sen, spotkały się z sukcesem komercyjnym w Polsce. W 2005 roku wywołała skandal medialny swoim występem na Sopot Festival, gdzie została skrytykowana za brak umiejętności wokalnych podczas śpiewania utworu "Ev'ry Night". Niemniej jednak, piosenka została przebojem w kraju.

Obecnie Mandaryna prowadzi działalność jako instruktorka tańca, we własnej sieci szkół Mandaryna Dance Studio.

Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
1.1 Wczesna kariera
1.2 Działalność muzyczna
1.2.1 2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival
1.2.2 2007–2011: Szkoły tańca, AOK, współpraca z Michałem Wiśniewskim
1.2.3 2012–2013: Zapowiedź czwartej płyty, zakończenie kariery muzycznej
2 Dyskografia
3 Programy telewizyjne
4 Filmografia
5 Nagrody, wyróżnienia i nominacje
6 Krytyka
7 Życie prywatne
8 Przypisy
9 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj]
Wczesna kariera[edytuj]
Jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej wstąpiła do zespołu dziecięcego Krajki, w którym tańczyła przez 7 lat[2]. Wtedy też rozpoczęła naukę śpiewu. W 1996 roku, będąc jedną z tancerek zespołu „7 coma 7”, zdobyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop. Z wykształcenia jest animatorem kultury, ukończyła policealne studium zawodowe Szkołę Projektowania i Reklamy przy WSSiP w Łodzi. Uczęszczała również do Szkoły Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. Brała lekcje śpiewu u Elżbiety Zapendowskiej[3][kiedy?].

Na początku roku 2000 rozpoczęła współpracę z zespołem Ich Troje. Pracowała nad choreografią grupy i występowała jako jedna z tancerek. Związała się prywatnie z Michałem Wiśniewskim. W roku 2002 para pobrała się, a na świat przyszło ich pierwsze dziecko, syn Xavier. W 2003 roku Michał i Marta wzięli udział w reality show Jestem, jaki jestem, emitowanym na antenie TVN. Program był wzorowany na amerykańskim The Osbournes z udziałem Ozzy'ego Osbourne'a i jego rodziny. W sierpniu Marta urodziła drugie dziecko, córkę Fabienne, a w grudniu wzięła ślub kościelny z Michałem Wiśniewskim w Kirunie na północy Szwecji[4]. Przebieg ceremonii można było śledzić za pośrednictwem stacji TVN.

Działalność muzyczna[edytuj]
2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival[edytuj]
Podczas trwania show Jestem, jaki jestem nagrała dla Wiśniewskiego piosenki „Stand By Your Man” oraz „Śliczny obcy pan”. Zimą 2003 zaczęła przygotowania do muzycznej kariery pod okiem profesjonalistów[5]. Jako piosenkarka zadebiutowała w 2004 roku, przybierając wówczas pseudonim Mandaryna. Nagrała cover piosenki "Here I Go Again" zespołu Whitesnake. Singel osiągnął sukces, a latem została wydana debiutancka płyta, pt. Mandaryna.com, promowana przez sieć sklepów Orsay i Radio Eska. Zawierała piosenki utrzymane w stylu pop-dance, zaaranżowane przez producenta nagrań niemieckiego zespołu Groove Coverage. Płyta cieszyła się popularnością i dotarła do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Polsce. Drugim singlem została piosenka "L'Été indien", której oryginalnym wykonawcą był Joe Dassin. Jesienią Mandaryna dwa razy pojawiła się w programie Bar.

W 2005 roku zgłosiła swój kolejny singel, "Ev'ry Night", jako propozycję do konkursu Sopot Festival. Wcześniej podczas występów korzystała wyłącznie z playbacku[6]. Jeszcze na kilka miesięcy przed festiwalem w mediach zaczęły krążyć spekulacje na temat braku jej umiejętności wokalnych. Piosenkarka postanowiła uciąć te plotki i zdecydowała się na występ na żywo, zamiast wykorzystania playbacku. Konkurs odbył się 3 września, a występ Mandaryny wywołał duże kontrowersje. Członkowie jury orzekli, iż nie potrafi śpiewać, choć pochwalono występ za jego widowiskowość. Mimo to piosenkarka zdobyła drugie miejsce w głosowaniu widzów o Słowika Publiczności, uzyskując 16% głosów[7], a piosenka "Ev'ry Night" okazała się jej największym przebojem. Jej drugi album, Mandarynkowy sen, stał się dużym sukcesem komercyjnym i trafił na pierwsze miejsce najlepiej sprzedających się płyt w kraju[8]. Na albumie znalazła się dyskotekowa wersja "You Give Love a Bad Name" zespołu Bon Jovi, wydana jako kolejny singel.

Dzięki wysokiej sprzedaży płyty Mandarynkowy sen powróciła do Sopotu w lipcu 2006 i wystąpiła na festiwalu TOPtrendy. Wzięła też udział w koncercie poświęconym Varius Manx, gdzie zaprezentowała nowy singel, "Stay
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako 2017-02-24 22:46
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako Mandaryna (ur. 12 marca 1978 w Łodzi[1]) – polska tancerka, choreograf, piosenkarka muzyki dance i aktorka.

Szerszej publiczności dała się pierwszy raz poznać jako tancerka grupy Ich Troje i partnerka lidera zespołu, Michała Wiśniewskiego. W 2004 roku, coverem utworu "Here I Go Again" z repertuaru Whitesnake rozpoczęła karierę muzyczną. Jej dwie pierwsze płyty, Mandaryna.com i Mandarynkowy sen, spotkały się z sukcesem komercyjnym w Polsce. W 2005 roku wywołała skandal medialny swoim występem na Sopot Festival, gdzie została skrytykowana za brak umiejętności wokalnych podczas śpiewania utworu "Ev'ry Night". Niemniej jednak, piosenka została przebojem w kraju.

Obecnie Mandaryna prowadzi działalność jako instruktorka tańca, we własnej sieci szkół Mandaryna Dance Studio.

Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
1.1 Wczesna kariera
1.2 Działalność muzyczna
1.2.1 2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival
1.2.2 2007–2011: Szkoły tańca, AOK, współpraca z Michałem Wiśniewskim
1.2.3 2012–2013: Zapowiedź czwartej płyty, zakończenie kariery muzycznej
2 Dyskografia
3 Programy telewizyjne
4 Filmografia
5 Nagrody, wyróżnienia i nominacje
6 Krytyka
7 Życie prywatne
8 Przypisy
9 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj]
Wczesna kariera[edytuj]
Jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej wstąpiła do zespołu dziecięcego Krajki, w którym tańczyła przez 7 lat[2]. Wtedy też rozpoczęła naukę śpiewu. W 1996 roku, będąc jedną z tancerek zespołu „7 coma 7”, zdobyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop. Z wykształcenia jest animatorem kultury, ukończyła policealne studium zawodowe Szkołę Projektowania i Reklamy przy WSSiP w Łodzi. Uczęszczała również do Szkoły Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. Brała lekcje śpiewu u Elżbiety Zapendowskiej[3][kiedy?].

Na początku roku 2000 rozpoczęła współpracę z zespołem Ich Troje. Pracowała nad choreografią grupy i występowała jako jedna z tancerek. Związała się prywatnie z Michałem Wiśniewskim. W roku 2002 para pobrała się, a na świat przyszło ich pierwsze dziecko, syn Xavier. W 2003 roku Michał i Marta wzięli udział w reality show Jestem, jaki jestem, emitowanym na antenie TVN. Program był wzorowany na amerykańskim The Osbournes z udziałem Ozzy'ego Osbourne'a i jego rodziny. W sierpniu Marta urodziła drugie dziecko, córkę Fabienne, a w grudniu wzięła ślub kościelny z Michałem Wiśniewskim w Kirunie na północy Szwecji[4]. Przebieg ceremonii można było śledzić za pośrednictwem stacji TVN.

Działalność muzyczna[edytuj]
2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival[edytuj]
Podczas trwania show Jestem, jaki jestem nagrała dla Wiśniewskiego piosenki „Stand By Your Man” oraz „Śliczny obcy pan”. Zimą 2003 zaczęła przygotowania do muzycznej kariery pod okiem profesjonalistów[5]. Jako piosenkarka zadebiutowała w 2004 roku, przybierając wówczas pseudonim Mandaryna. Nagrała cover piosenki "Here I Go Again" zespołu Whitesnake. Singel osiągnął sukces, a latem została wydana debiutancka płyta, pt. Mandaryna.com, promowana przez sieć sklepów Orsay i Radio Eska. Zawierała piosenki utrzymane w stylu pop-dance, zaaranżowane przez producenta nagrań niemieckiego zespołu Groove Coverage. Płyta cieszyła się popularnością i dotarła do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Polsce. Drugim singlem została piosenka "L'Été indien", której oryginalnym wykonawcą był Joe Dassin. Jesienią Mandaryna dwa razy pojawiła się w programie Bar.

W 2005 roku zgłosiła swój kolejny singel, "Ev'ry Night", jako propozycję do konkursu Sopot Festival. Wcześniej podczas występów korzystała wyłącznie z playbacku[6]. Jeszcze na kilka miesięcy przed festiwalem w mediach zaczęły krążyć spekulacje na temat braku jej umiejętności wokalnych. Piosenkarka postanowiła uciąć te plotki i zdecydowała się na występ na żywo, zamiast wykorzystania playbacku. Konkurs odbył się 3 września, a występ Mandaryny wywołał duże kontrowersje. Członkowie jury orzekli, iż nie potrafi śpiewać, choć pochwalono występ za jego widowiskowość. Mimo to piosenkarka zdobyła drugie miejsce w głosowaniu widzów o Słowika Publiczności, uzyskując 16% głosów[7], a piosenka "Ev'ry Night" okazała się jej największym przebojem. Jej drugi album, Mandarynkowy sen, stał się dużym sukcesem komercyjnym i trafił na pierwsze miejsce najlepiej sprzedających się płyt w kraju[8]. Na albumie znalazła się dyskotekowa wersja "You Give Love a Bad Name" zespołu Bon Jovi, wydana jako kolejny singel.

Dzięki wysokiej sprzedaży płyty Mandarynkowy sen powróciła do Sopotu w lipcu 2006 i wystąpiła na festiwalu TOPtrendy. Wzięła też udział w koncercie poświęconym Varius Manx, gdzie zaprezentowała nowy singel, "Stay
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako 2017-02-24 22:46
Marta Wiśniewska z domu Mandrykiewicz, znana jako Mandaryna (ur. 12 marca 1978 w Łodzi[1]) – polska tancerka, choreograf, piosenkarka muzyki dance i aktorka.

Szerszej publiczności dała się pierwszy raz poznać jako tancerka grupy Ich Troje i partnerka lidera zespołu, Michała Wiśniewskiego. W 2004 roku, coverem utworu "Here I Go Again" z repertuaru Whitesnake rozpoczęła karierę muzyczną. Jej dwie pierwsze płyty, Mandaryna.com i Mandarynkowy sen, spotkały się z sukcesem komercyjnym w Polsce. W 2005 roku wywołała skandal medialny swoim występem na Sopot Festival, gdzie została skrytykowana za brak umiejętności wokalnych podczas śpiewania utworu "Ev'ry Night". Niemniej jednak, piosenka została przebojem w kraju.

Obecnie Mandaryna prowadzi działalność jako instruktorka tańca, we własnej sieci szkół Mandaryna Dance Studio.

Spis treści [ukryj]
1 Życiorys
1.1 Wczesna kariera
1.2 Działalność muzyczna
1.2.1 2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival
1.2.2 2007–2011: Szkoły tańca, AOK, współpraca z Michałem Wiśniewskim
1.2.3 2012–2013: Zapowiedź czwartej płyty, zakończenie kariery muzycznej
2 Dyskografia
3 Programy telewizyjne
4 Filmografia
5 Nagrody, wyróżnienia i nominacje
6 Krytyka
7 Życie prywatne
8 Przypisy
9 Linki zewnętrzne
Życiorys[edytuj]
Wczesna kariera[edytuj]
Jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej wstąpiła do zespołu dziecięcego Krajki, w którym tańczyła przez 7 lat[2]. Wtedy też rozpoczęła naukę śpiewu. W 1996 roku, będąc jedną z tancerek zespołu „7 coma 7”, zdobyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop. Z wykształcenia jest animatorem kultury, ukończyła policealne studium zawodowe Szkołę Projektowania i Reklamy przy WSSiP w Łodzi. Uczęszczała również do Szkoły Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. Brała lekcje śpiewu u Elżbiety Zapendowskiej[3][kiedy?].

Na początku roku 2000 rozpoczęła współpracę z zespołem Ich Troje. Pracowała nad choreografią grupy i występowała jako jedna z tancerek. Związała się prywatnie z Michałem Wiśniewskim. W roku 2002 para pobrała się, a na świat przyszło ich pierwsze dziecko, syn Xavier. W 2003 roku Michał i Marta wzięli udział w reality show Jestem, jaki jestem, emitowanym na antenie TVN. Program był wzorowany na amerykańskim The Osbournes z udziałem Ozzy'ego Osbourne'a i jego rodziny. W sierpniu Marta urodziła drugie dziecko, córkę Fabienne, a w grudniu wzięła ślub kościelny z Michałem Wiśniewskim w Kirunie na północy Szwecji[4]. Przebieg ceremonii można było śledzić za pośrednictwem stacji TVN.

Działalność muzyczna[edytuj]
2004–2006: Mandaryna.com, Mandarynkowy sen, Sopot Festival[edytuj]
Podczas trwania show Jestem, jaki jestem nagrała dla Wiśniewskiego piosenki „Stand By Your Man” oraz „Śliczny obcy pan”. Zimą 2003 zaczęła przygotowania do muzycznej kariery pod okiem profesjonalistów[5]. Jako piosenkarka zadebiutowała w 2004 roku, przybierając wówczas pseudonim Mandaryna. Nagrała cover piosenki "Here I Go Again" zespołu Whitesnake. Singel osiągnął sukces, a latem została wydana debiutancka płyta, pt. Mandaryna.com, promowana przez sieć sklepów Orsay i Radio Eska. Zawierała piosenki utrzymane w stylu pop-dance, zaaranżowane przez producenta nagrań niemieckiego zespołu Groove Coverage. Płyta cieszyła się popularnością i dotarła do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Polsce. Drugim singlem została piosenka "L'Été indien", której oryginalnym wykonawcą był Joe Dassin. Jesienią Mandaryna dwa razy pojawiła się w programie Bar.

W 2005 roku zgłosiła swój kolejny singel, "Ev'ry Night", jako propozycję do konkursu Sopot Festival. Wcześniej podczas występów korzystała wyłącznie z playbacku[6]. Jeszcze na kilka miesięcy przed festiwalem w mediach zaczęły krążyć spekulacje na temat braku jej umiejętności wokalnych. Piosenkarka postanowiła uciąć te plotki i zdecydowała się na występ na żywo, zamiast wykorzystania playbacku. Konkurs odbył się 3 września, a występ Mandaryny wywołał duże kontrowersje. Członkowie jury orzekli, iż nie potrafi śpiewać, choć pochwalono występ za jego widowiskowość. Mimo to piosenkarka zdobyła drugie miejsce w głosowaniu widzów o Słowika Publiczności, uzyskując 16% głosów[7], a piosenka "Ev'ry Night" okazała się jej największym przebojem. Jej drugi album, Mandarynkowy sen, stał się dużym sukcesem komercyjnym i trafił na pierwsze miejsce najlepiej sprzedających się płyt w kraju[8]. Na albumie znalazła się dyskotekowa wersja "You Give Love a Bad Name" zespołu Bon Jovi, wydana jako kolejny singel.

Dzięki wysokiej sprzedaży płyty Mandarynkowy sen powróciła do Sopotu w lipcu 2006 i wystąpiła na festiwalu TOPtrendy. Wzięła też udział w koncercie poświęconym Varius Manx, gdzie zaprezentowała nowy singel, "Stay
Mikrofony Popcornu[edytuj] Ten artykuł od 2011-06 2017-02-24 22:47
Mikrofony Popcornu[edytuj]

Ten artykuł od 2011-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji: zupełny brak źródeł.
Należy zamieścić przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Mikrofony Popcornu – nagroda w przemyśle muzycznym. Rozdawana corocznie przez młodzieżowy miesięcznik Popcorn. Pierwsze statuetki rozdano w drugiej połowie lat 90. Najczęściej przydzielane są nie przez Jury, lecz przez głosowanie czytelników miesięcznika. Jury wybiera tylko nominacje do nagród. Sympatie czytelników często pokrywały się z rozdawanymi Fryderykami lub innymi nagrodami w polskim przemyśle fonograficznym.

W 2011 roku przyznano nagrody po raz ostatni.

Spis treści [ukryj]
1 Mikrofony Popcornu 1995
2 Mikrofony Popcornu 1996
3 Mikrofony Popcornu 1997
4 Mikrofony Popcornu 1998
5 Mikrofony Popcornu 1999
6 Mikrofony Popcornu 2000
7 Mikrofony Popcornu 2001
8 Mikrofony Popcornu 2002
9 Mikrofony Popcornu 2003
10 Mikrofony Popcornu 2004
11 Mikrofony Popcornu 2005
12 Mikrofony Popcornu 2006
13 Mikrofony Popcornu 2007
14 Mikrofony Popcornu 2008
15 Mikrofony Popcornu 2009
16 Mikrofony Popcornu 2010
17 Mikrofony Popcornu 2011
18 Najwięcej sukcesów
Mikrofony Popcornu 1995[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Edyta Górniak
Wokalista Roku - Polska: Robert Janowski
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak "To nie ja"
Mikrofony Popcornu 1996[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Robert Gawliński
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Kasia Kowalska "A to co mam"
Mikrofony Popcornu 1997[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Anita Lipnicka
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Varius Manx "Orła cień"
Mikrofony Popcornu 1998[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Natalia Kukulska
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Kolorowe sny"
Mikrofony Popcornu 1999[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Urszula
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Gdzie nie ma róż"
Mikrofony Popcornu 2000[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kayah
Wokalista Roku - Polska: Gabriel Fleszar
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak & Mieczysław Szcześniak "Dumka na dwa serca"
Mikrofony Popcornu 2001[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Stachursky
Zespół Roku - Polska: Brathanki
Przebój Roku - Polska: Budka Suflera "Bal wszystkich świętych"
Mikrofony Popcornu 2002[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Magda Femme
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Ich Troje "Powiedz"
Osobowośc Roku: Alicia Keys
Mikrofony Popcornu 2003[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Wilki "Baśka"
Osobowość Roku: Wilki
Mikrofony Popcornu 2004[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Ewelina Flinta
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Łzy
Przebój Roku - Polska: Łzy "Oczy szeroko zamknięte"
Osobowość Roku: Sistars
Mikrofony Popcornu 2005[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Monika Brodka
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Wilki
Przebój Roku - Polska: Monika Brodka "Ten"
Osobowość Roku: Sidney Polak
Mikrofony Popcornu 2006[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Doda
Wokalista Roku - Polska: Szymon Wydra
Zespół Roku - Polska: Virgin
Przebój Roku - Polska: Mandaryna "Ev'ry night"
Mikro
Mikrofony Popcornu[edytuj] Ten artykuł od 2011-06 2017-02-24 22:47
Mikrofony Popcornu[edytuj]

Ten artykuł od 2011-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji: zupełny brak źródeł.
Należy zamieścić przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Mikrofony Popcornu – nagroda w przemyśle muzycznym. Rozdawana corocznie przez młodzieżowy miesięcznik Popcorn. Pierwsze statuetki rozdano w drugiej połowie lat 90. Najczęściej przydzielane są nie przez Jury, lecz przez głosowanie czytelników miesięcznika. Jury wybiera tylko nominacje do nagród. Sympatie czytelników często pokrywały się z rozdawanymi Fryderykami lub innymi nagrodami w polskim przemyśle fonograficznym.

W 2011 roku przyznano nagrody po raz ostatni.

Spis treści [ukryj]
1 Mikrofony Popcornu 1995
2 Mikrofony Popcornu 1996
3 Mikrofony Popcornu 1997
4 Mikrofony Popcornu 1998
5 Mikrofony Popcornu 1999
6 Mikrofony Popcornu 2000
7 Mikrofony Popcornu 2001
8 Mikrofony Popcornu 2002
9 Mikrofony Popcornu 2003
10 Mikrofony Popcornu 2004
11 Mikrofony Popcornu 2005
12 Mikrofony Popcornu 2006
13 Mikrofony Popcornu 2007
14 Mikrofony Popcornu 2008
15 Mikrofony Popcornu 2009
16 Mikrofony Popcornu 2010
17 Mikrofony Popcornu 2011
18 Najwięcej sukcesów
Mikrofony Popcornu 1995[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Edyta Górniak
Wokalista Roku - Polska: Robert Janowski
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak "To nie ja"
Mikrofony Popcornu 1996[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Robert Gawliński
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Kasia Kowalska "A to co mam"
Mikrofony Popcornu 1997[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Anita Lipnicka
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Varius Manx "Orła cień"
Mikrofony Popcornu 1998[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Natalia Kukulska
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Kolorowe sny"
Mikrofony Popcornu 1999[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Urszula
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Gdzie nie ma róż"
Mikrofony Popcornu 2000[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kayah
Wokalista Roku - Polska: Gabriel Fleszar
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak & Mieczysław Szcześniak "Dumka na dwa serca"
Mikrofony Popcornu 2001[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Stachursky
Zespół Roku - Polska: Brathanki
Przebój Roku - Polska: Budka Suflera "Bal wszystkich świętych"
Mikrofony Popcornu 2002[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Magda Femme
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Ich Troje "Powiedz"
Osobowośc Roku: Alicia Keys
Mikrofony Popcornu 2003[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Wilki "Baśka"
Osobowość Roku: Wilki
Mikrofony Popcornu 2004[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Ewelina Flinta
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Łzy
Przebój Roku - Polska: Łzy "Oczy szeroko zamknięte"
Osobowość Roku: Sistars
Mikrofony Popcornu 2005[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Monika Brodka
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Wilki
Przebój Roku - Polska: Monika Brodka "Ten"
Osobowość Roku: Sidney Polak
Mikrofony Popcornu 2006[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Doda
Wokalista Roku - Polska: Szymon Wydra
Zespół Roku - Polska: Virgin
Przebój Roku - Polska: Mandaryna "Ev'ry night"
Mikro
Mikrofony Popcornu[edytuj] Ten artykuł od 2011-06 2017-02-24 22:47
Mikrofony Popcornu[edytuj]

Ten artykuł od 2011-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji: zupełny brak źródeł.
Należy zamieścić przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Mikrofony Popcornu – nagroda w przemyśle muzycznym. Rozdawana corocznie przez młodzieżowy miesięcznik Popcorn. Pierwsze statuetki rozdano w drugiej połowie lat 90. Najczęściej przydzielane są nie przez Jury, lecz przez głosowanie czytelników miesięcznika. Jury wybiera tylko nominacje do nagród. Sympatie czytelników często pokrywały się z rozdawanymi Fryderykami lub innymi nagrodami w polskim przemyśle fonograficznym.

W 2011 roku przyznano nagrody po raz ostatni.

Spis treści [ukryj]
1 Mikrofony Popcornu 1995
2 Mikrofony Popcornu 1996
3 Mikrofony Popcornu 1997
4 Mikrofony Popcornu 1998
5 Mikrofony Popcornu 1999
6 Mikrofony Popcornu 2000
7 Mikrofony Popcornu 2001
8 Mikrofony Popcornu 2002
9 Mikrofony Popcornu 2003
10 Mikrofony Popcornu 2004
11 Mikrofony Popcornu 2005
12 Mikrofony Popcornu 2006
13 Mikrofony Popcornu 2007
14 Mikrofony Popcornu 2008
15 Mikrofony Popcornu 2009
16 Mikrofony Popcornu 2010
17 Mikrofony Popcornu 2011
18 Najwięcej sukcesów
Mikrofony Popcornu 1995[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Edyta Górniak
Wokalista Roku - Polska: Robert Janowski
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak "To nie ja"
Mikrofony Popcornu 1996[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Robert Gawliński
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Kasia Kowalska "A to co mam"
Mikrofony Popcornu 1997[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Anita Lipnicka
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Varius Manx
Przebój Roku - Polska: Varius Manx "Orła cień"
Mikrofony Popcornu 1998[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Natalia Kukulska
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Kolorowe sny"
Mikrofony Popcornu 1999[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Urszula
Wokalista Roku - Polska: Andrzej Piaseczny
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Just 5 "Gdzie nie ma róż"
Mikrofony Popcornu 2000[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kayah
Wokalista Roku - Polska: Gabriel Fleszar
Zespół Roku - Polska: Just 5
Przebój Roku - Polska: Edyta Górniak & Mieczysław Szcześniak "Dumka na dwa serca"
Mikrofony Popcornu 2001[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Stachursky
Zespół Roku - Polska: Brathanki
Przebój Roku - Polska: Budka Suflera "Bal wszystkich świętych"
Mikrofony Popcornu 2002[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Magda Femme
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Ich Troje "Powiedz"
Osobowośc Roku: Alicia Keys
Mikrofony Popcornu 2003[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Kasia Kowalska
Wokalista Roku - Polska: Michał Wiśniewski
Zespół Roku - Polska: Ich Troje
Przebój Roku - Polska: Wilki "Baśka"
Osobowość Roku: Wilki
Mikrofony Popcornu 2004[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Ewelina Flinta
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Łzy
Przebój Roku - Polska: Łzy "Oczy szeroko zamknięte"
Osobowość Roku: Sistars
Mikrofony Popcornu 2005[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Monika Brodka
Wokalista Roku - Polska: Marcin Rozynek
Zespół Roku - Polska: Wilki
Przebój Roku - Polska: Monika Brodka "Ten"
Osobowość Roku: Sidney Polak
Mikrofony Popcornu 2006[edytuj]
Laureatami zostali:

Wokalistka Roku - Polska: Doda
Wokalista Roku - Polska: Szymon Wydra
Zespół Roku - Polska: Virgin
Przebój Roku - Polska: Mandaryna "Ev'ry night"
Mikro
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N 2017-02-24 22:50
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –
„Nikt nie będzie żył za ci
1
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N 2017-02-24 22:51
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –
„Nikt nie będzie żył za ci
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N 2017-02-24 22:51
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –
„Nikt nie będzie żył za ci
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N 2017-02-24 22:52
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –
„Nikt nie będzie żył za ci
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N 2017-02-24 22:54
Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –
„Nikt nie będzie żył za ci
gość 2017-02-25 11:51
ogarnij sie ty debilu z tym spamowaniem !!!
1
@Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] 2017-02-25 18:36
@Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj] N - 2017-02-24 22:50 Od 2014: Ósmy plan i The Voice of Poland[edytuj]
Na początku listopada 2014 odbyła się premiera singla „Pióropusz” zapowiadającego kolejny album Kukulskiej, zatytułowany Ósmy plan[21].

31 grudnia 2014 piosenkarka wzięła udział wraz z innymi artystami, w tym m.in. z Kasią Wilk, Anią Rusowicz, Małgorzatą Ostrowską, Haliną Frąckowiak, Dominiką Barabas w sylwestrowym koncercie Przetańczyć z Tobą chcę całą noc w Poznaniu poświęconemu twórczości Anny Jantar[22].

13 czerwca 2015 wzięła udział w koncercie „SuperPremier” z piosenką „Miau” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[23].

Jesienią 2016 wraz z Marią Sadowską, Andrzejem Piasecznym oraz Tomsonem i Baronem z Afromental zasiadła w jury siódmej edycji programu The Voice of Poland, emitowanego na antenie stacji telewizyjnej TVP2[24].

Życie prywatne[edytuj]

Natalia Kukulska wraz z mężem Michałem Dąbrówką i córką Anną, 23 maja 2005
Natalia Kukulska jest córką piosenkarki Anny Jantar i kompozytora Jarosława Kukulskiego. Ojciec komponował piosenki m.in. dla: Ireny Jarockiej, Eleni, Krzysztofa Krawczyka, Haliny Frąckowiak, Felicjana Andrzejczaka, Bogdany Zagórskiej, Jadwigi Strzeleckiej oraz w latach późniejszych dla córki. Matka piosenkarki zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980 roku.

Kukulska ma przyrodniego brata Piotra „PeKaya” Kukulskiego (ur. 1989), syna Jarosława Kukulskiego i Moniki Borys. W 2000 roku po 10-letniej znajomości, wyszła za mąż za perkusistę Michała Dąbrówkę (ur. 1972). Mają syna Jana (ur. 2000) oraz dwie córki: Annę (ur. 2005) i Laurę (ur. 5 stycznia 2017)[25]. Mieszkają w domu w Komorowie pod Warszawą, w którym zlokalizowane jest również studio nagraniowe.

W 2009 roku wokalistka wzięła udział w kampanii reklamowej producenta pasty do zębów „Sensodyne”[26].

4. Kazimierz Kukulski
2. Jarosław Kukulski
1944–2010
5. Maria Kukulska
1. Natalia Kukulska
6. Józef Szmeterling
1925–1997
3. Anna Maria Szmeterling
1950–1980
7. Halina Surmacewicz
1924–2016

Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
POL
1986 Natalia
Data: 1986
Wydawca: Polskie Nagrania

1987 Bajki Natalki
Data: 1987
Wydawca: Polskie Nagrania

1991 Najpiękniejsze kolędy
Data: 1991
Wydawca: Poker Sound

1996 Światło
Data: 26 października 1996[27]
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
1997 Puls
Data: 19 października 1997[29]
Wydawca: Universal Music Polska

ZPAV: platyna[30]
1999 Autoportret
Data: 1 marca 1999
Wydawca: PolyGram

ZPAV: złoto[28]
2001 Tobie
Data: 23 kwietnia 2001[31]
Wydawca: Universal Music Polska
1[32]
2003 Natalia Kukulska
Data: 20 października 2003
Wydawca: Universal Music Polska
5[33]
2005 Po tamtej stronie (oraz Anna Jantar)
Data: 12 maja 2005
Wydawca: Sony BMG
4[34]
2007 Sexi Flexi
Data: 9 listopada 2007
Wydawca: Pomaton EMI
20[35]
ZPAV: złoto[28]
2010 CoMix (oraz Michał Dąbrówka)
Data: 18 maja 2010[36]
Wydawca: EMI Music Poland
34[37]
2015 Ósmy plan
Data: 23 lutego 2015[38]
Wydawca: Warner Music Poland
32[39]
"—" pozycja nie była notowana.
Single[edytuj]
Rok Tytuł Najwyższe pozycje na listach
POL
(airplay)
[40] POL
(airplay
nowości)
[41] LP3
[42] SLiP
[43] WiR
[44]
1986 „Puszek-okruszek” – – – – –
1996 „Dłoń” – – – 46 3
„Piosenka światłoczuła” – – 32 21 –
1997 „Daleki brzeg” – – – 28 –
„Moja i twoja nadzieja” (oraz Różni Artyści)
Cegiełka na rzecz ofiar powodzi
– – 1 – –
„Im więcej ciebie tym mniej” – – 8 8 1
„W biegu” – – 22 2 –
„Samertajm” (oraz Norbi)[45] – – 38 – –
„Ani słowa” – – – – –
1998 „Czy ona jest” – – 26 31 –
„We’ll Be Together” (oraz R’n’G) – – 31 – –
„Jakbyś chciał mi coś powiedzieć” – – – – –
1999 „Przychodzimy tylko raz” – – – 45 5
„Tyle słońca w całym mieście” (oraz Anna Jantar)[46] – – 19 29 1
„Skończyło się” – – – 46 –
„Osiem błogosławieństw” (oraz Różni Artyści) – – 13 – –
„Zanim wszystko się odwróci” – – – 61 –
„Ale we mnie wszystko twoje” – – – – –
2000 „Zakochani” – – – 58 –
„Z głębi serc” – – – – 1
2001 „Niepotrzebny” – – – 64 –
2001 „Cicho ciepło” – – – – –
„Jeśli ona” – – – – –
2002 „Wspomnienia są blisko” – – – – –<
Zegar – przyrząd do ciągłego pomiaru czasu. Ze wz 2017-02-25 18:37
Zegar – przyrząd do ciągłego pomiaru czasu.

Ze względu na rozmiary i umiejscowienie czasomierze dzieli się na trzy grupy[1]:

1. Zegary wielkie

wieżowe
uliczne
dworcowe
2. Zegary

astronomiczne
domowe
pojazdowe
3. Zegarki

kieszonkowe
naręczne
pierścionkowe i zdobnicze
Zegary można podzielić na wykorzystujące do wskazań tarczę i wskazówki oraz np. symbole faz księżyca oraz cyfrowe – wykorzystujące do wskazań wyświetlacze ciekłokrystaliczne lub diodowe.

W zegarach powszechnego użytku wskazania obejmują najczęściej godziny, minuty i sekundy. W niektórych zegarach i zegarkach stosowany jest także system kalendarzowy do wskazywania dni tygodnia, dat, faz Księżyca itp. W zegarach specjalistycznych stosuje się mechanizmy wskazywania i rejestracji czasu z dokładnością do ułamków sekundy.

Spis treści [ukryj]
1 Rodzaje zegarów
2 Zastosowanie
3 Budowa
4 Kalendarium
5 Historia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne
Rodzaje zegarów[edytuj]
Ze względu na metodę pomiaru czasu można podzielić zegary na

oparte na zjawiskach naturalnych i prostych zjawiskach fizycznych:
zegary słoneczne
zegary księżycowe
zegary wodne
zegary piaskowe (klepsydra)
zegary ogniowe (świeca)
zegary oliwne
oparte na bardziej skomplikowanych mechanizmach i zjawiskach fizycznych:
zegary mechaniczne (wahadłowe, balansowe)
zegary elektryczne i elektroniczne
zegary kwarcowe
zegary atomowe
zegar synchronizowany falami radiowymi z wzorcowym zegarem (DCF77)
zegar pulsarowy
zegar binarny
Podział ze względu na sposób wskazywania czasu:

tarczowy
tarcza 12-godzinowa wskazówkowa, ewentualnie z sekundnikiem, rzadziej 24-godzinowa
wielotarczowa o zmiennym układzie różnych elementów
diodowy (wyświetlacz z diodami LED)
ciekłokrystaliczny (wyświetlacz ciekłokrystaliczny)
kartkowy (posiada zazwyczaj plastikowe kartki, stosowany jest czasem np. na dworcach)
projekcyjny (mały projektor wyświetla czas np. na ścianie lub suficie)
dźwiękowy (po naciśnięciu przycisku godzina oznajmiana jest przez system dźwięków repetiera lub wypowiadana z głośnika)
dotykowy (np. naręczny zegarek wskazówkowy dla niewidomych)
Zastosowanie[edytuj]
Zegary wykorzystywane są do mierzenia i wskazywania czasu w różnych celach:

w astronomii (zegary astronomiczne i zegary atomowe)
w ogólnym użyciu codziennym (zegary domowe, budziki, minutniki, zegarki, zegary wieżowe, zegary dworcowe itp.)
w sporcie (stopery, zegary szachowe, zegary gołębiarskie)
w nawigacji i żeglarstwie (chronometry, zegary wachtowe)
w urządzeniach samoczynnych (zegary systemowe komputerów, programatory pralek itp.)
jako włączniki i wyłączniki (zamek czasowy)
Budowa[edytuj]
Podstawowa budowa zegara obejmuje cztery zasadnicze segmenty:

źródła napędu (np. bateria wraz z silnikiem, sprężyna, obciążniki) powodujące działanie zegara
regulatory chodu (np. wahadło, balans, generator kwarcowy) wywołujące okresowe impulsy
liczniki cykli (przekładnie zębate, sumator) zliczające impulsy regulatora.
wskaźniki i sygnalizatory (np. wyświetlacze, wskazówki: godzinowa, minutowa i sekundowa; gongi i pozytywki) przekazujące użytkownikowi informacje o upływie czasu.
Kalendarium[edytuj]
Kalendarium rozwoju zegarów[2]:

zegar słoneczny
2700 p.n.e. – zegar wodny i piaskowy (klepsydra)
1500 p.n.e. - W Heliopolis powstają tzw. iglice Kleopatry
630 p.n.e. - W Asyrii zbudowano publiczne zegary wodne
380 p.n.e. - Platon zbudował zegar wodny z budzikiem
50 p.n.e. - w Rzymie użyto greckich obelisków jako zegary słoneczne
724 – zegar mechaniczny Liang Lingzan – Chiny
1090 – astronomiczny zegar wodnomechaniczny Su Songa - Chiny
XIV wiek – znane były mechaniczne zegary wieżowe[3]
połowa XIV wieku – większość liczących się miast w Europie miała zegary mechaniczne[4]
1364 – data wydania pierwszego szczegółowego opisu mechanizmu zegarowego autorstwa Giovanni da Dondi
1425 - zbudowano udoskonalony zegar słoneczny (ze wskazówką równoległą do osi Ziemi)
1450 - wynaleziono zegar z napędem sprężynowym
1510 – zegarek kieszonkowy – Peter Henlein
1657 – zegar wahadłowy – Ch. Huygens, A. A. Kochański
1676 – wskazówka minutowa – Daniel Quare, R. Hooke wynalazł wychwyt hakowy do zegarów wahadłowych
1680 – wskazówka sekundowa
1695 - wychwyt cylindrowy - T.Tompion
1704 - zastosowanie pierwszych „kamieni zegarkowych” - N. Fatio
1715 - kotwicowy wychwyt spoczynkowy - G. Graham
1722 - zastosował wyc
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterec 2017-02-25 18:38
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterech oddziaływań podstawowych, będące zjawiskiem naturalnym polegającym na tym, że wszystkie obiekty posiadające masę oddziałują na siebie, wzajemnie przyciągając się.

We współczesnej fizyce grawitację opisuje ogólna teoria względności. Oddziaływanie grawitacyjne jest w niej skutkiem zakrzywienia czasoprzestrzeni przez różne formy materii. W ramach fizyki klasycznej grawitacja jest opisana prawem powszechnego ciążenia sformułowanym przez Newtona.

Mechanika klasyczna
Rownia tarcie.svg
{\displaystyle \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}} \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}
II zasada dynamiki Newtona
Wprowadzenie
Historia
Aparat matematyczny
[pokaż]Działy
[pokaż]Sformułowania
[ukryj]Koncepcje podstawowe
Przestrzeń · Czas · Prędkość · Szybkość · Masa · Przyspieszenie · Grawitacja · Siła · Popęd · Moment siły / Moment / Para sił · Pęd · Moment pędu · Bezwładność · Moment bezwładności · Układ odniesienia · Energia · Energia kinetyczna · Energia potencjalna · Praca · Praca wirtualna · Moc · Zasada d’Alemberta
[pokaż]Podstawowe zagadnienia
[ukryj]Znani uczeni
Isaac Newton · Jeremiah Horrocks · Leonhard Euler · Jean le Rond d’Alembert · Alexis Clairaut · Joseph Louis Lagrange · Pierre Simon de Laplace · Henri Poincaré · Pierre Louis Maupertuis · William Rowan Hamilton · Siméon Denis Poisson
pokaż • dyskusja • edytuj
Spis treści [ukryj]
1 Grawitacja w mechanice klasycznej
1.1 Poglądy starożytnych
1.2 Renesans
1.3 Prawo powszechnego ciążenia
2 Grawitacja na powierzchni Ziemi
3 Grawitacja w ogólnej teorii względności
4 Grawitacja w mechanice kwantowej
5 Zobacz też
6 Przypisy
7 Bibliografia
Grawitacja w mechanice klasycznej[edytuj]
Poglądy starożytnych[edytuj]
Już w czasach prehistorycznych ludzie zaobserwowali, że przedmioty puszczone spadają. Codzienne potoczne obserwacje wskazują, że obiekty cięższe znajdą się na ziemi wcześniej niż lżejsze. Jeżeli zrzucimy z pewnej wysokości kulkę kamienną lub metalową oraz piórko, to piórko spadnie później. Co więcej istnieją obiekty takie jak np. mgła, dym czy balony, które pozornie bez udziału siły zewnętrznej unoszą się do góry. Podobne codzienne obserwacje, pomijające opór i siłę wyporu powietrza, przekonały greckiego filozofa Arystotelesa, że proces spadania jest zależny od "natury" przedmiotu. Pogląd ten zawarł w swoich dziełach dotyczących fizyki wydanych w latach 355-322 p.n.e. Starożytni w żaden sposób nie kojarzyli opadania ciał na Ziemi z ruchami planet w niebiosach. Zachowanie ciał niebieskich opisywał model geocentryczny, który nie pozwalał na dostrzeżenie jakichkolwiek analogii pomiędzy ruchem spadającego ciała a ich torami. Istniało powszechne przekonanie, że ziemia i niebo rządzą się całkowicie odmiennymi prawami.

Renesans[edytuj]
W roku 1515 Kopernik zaproponował, opublikowany dopiero w roku 1543, heliocentryczny model Układu Słonecznego. Słońce znajdowało się w środku, a planety poruszały się po kołowych orbitach. W roku 1584 Giordano Bruno zaproponował zasadę, według której zarówno Ziemią jak i niebem rządzą te same powszechne prawa.

W roku 1604 Galileusz podważył wywodzące się ze starożytności idee dotyczące spadania ciał. Jego zdaniem pozorne różnice między ciążeniem działającym na różne obiekty są skutkiem zjawisk takich jak opór, albo wypieranie. W podręcznikach podaje się, że Galileusz wykonał szereg eksperymentów z kulami o różnych masach zrzucanymi z wieży lub staczającymi się po równi pochyłej. Wielu współczesnych historyków nauki sądzi, że ten wielki uczony dowiódł niezależności przyspieszenia ziemskiego od natury ciała w sposób czysto spekulatywny. Galileusz działał zgodnie z powszechnie uznawaną w jego czasach scholastyczną metodą analizy zjawisk.

Badacz ten wyobraził sobie dwie spadające cegły. Gdyby ich przyspieszenie zależało od masy, wówczas każda z cegieł oddzielnie spadałaby inaczej, niż gdyby połączyć je luźnym sznurkiem. Galileusz doszedł do wniosku, że założenie zależności przyspieszenia od masy ciała prowadzi do logicznej sprzeczności. Połączenie ciał sznurkiem nie zmienia ich fizycznych własności.

W latach 1609-18 niemiecki astronom Jan Kepler sformułował prawa dotyczące ruchu orbitalnego. Zgodnie z nimi planety kreślą w przestrzeni wielkie elipsy. Sformułował też prawo wiążące średni promień orbity z okresem obiegu:

Kwadrat stosunków czasów potrzebnych dwóm planetom na przejście całej swojej orbity jest równy sześcianowi stosunków ich średnich odległości od Słońca.
Prawo powszechnego ciążenia[edytuj]
Osobny artykuł: Prawo powszechnego ciążenia.
5 lipca 1687 Izaak Newton wydał dzieło, w którym przedstawił sp
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterec 2017-02-25 18:39
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterech oddziaływań podstawowych, będące zjawiskiem naturalnym polegającym na tym, że wszystkie obiekty posiadające masę oddziałują na siebie, wzajemnie przyciągając się.

We współczesnej fizyce grawitację opisuje ogólna teoria względności. Oddziaływanie grawitacyjne jest w niej skutkiem zakrzywienia czasoprzestrzeni przez różne formy materii. W ramach fizyki klasycznej grawitacja jest opisana prawem powszechnego ciążenia sformułowanym przez Newtona.

Mechanika klasyczna
Rownia tarcie.svg
{\displaystyle \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}} \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}
II zasada dynamiki Newtona
Wprowadzenie
Historia
Aparat matematyczny
[pokaż]Działy
[pokaż]Sformułowania
[ukryj]Koncepcje podstawowe
Przestrzeń · Czas · Prędkość · Szybkość · Masa · Przyspieszenie · Grawitacja · Siła · Popęd · Moment siły / Moment / Para sił · Pęd · Moment pędu · Bezwładność · Moment bezwładności · Układ odniesienia · Energia · Energia kinetyczna · Energia potencjalna · Praca · Praca wirtualna · Moc · Zasada d’Alemberta
[pokaż]Podstawowe zagadnienia
[ukryj]Znani uczeni
Isaac Newton · Jeremiah Horrocks · Leonhard Euler · Jean le Rond d’Alembert · Alexis Clairaut · Joseph Louis Lagrange · Pierre Simon de Laplace · Henri Poincaré · Pierre Louis Maupertuis · William Rowan Hamilton · Siméon Denis Poisson
pokaż • dyskusja • edytuj
Spis treści [ukryj]
1 Grawitacja w mechanice klasycznej
1.1 Poglądy starożytnych
1.2 Renesans
1.3 Prawo powszechnego ciążenia
2 Grawitacja na powierzchni Ziemi
3 Grawitacja w ogólnej teorii względności
4 Grawitacja w mechanice kwantowej
5 Zobacz też
6 Przypisy
7 Bibliografia
Grawitacja w mechanice klasycznej[edytuj]
Poglądy starożytnych[edytuj]
Już w czasach prehistorycznych ludzie zaobserwowali, że przedmioty puszczone spadają. Codzienne potoczne obserwacje wskazują, że obiekty cięższe znajdą się na ziemi wcześniej niż lżejsze. Jeżeli zrzucimy z pewnej wysokości kulkę kamienną lub metalową oraz piórko, to piórko spadnie później. Co więcej istnieją obiekty takie jak np. mgła, dym czy balony, które pozornie bez udziału siły zewnętrznej unoszą się do góry. Podobne codzienne obserwacje, pomijające opór i siłę wyporu powietrza, przekonały greckiego filozofa Arystotelesa, że proces spadania jest zależny od "natury" przedmiotu. Pogląd ten zawarł w swoich dziełach dotyczących fizyki wydanych w latach 355-322 p.n.e. Starożytni w żaden sposób nie kojarzyli opadania ciał na Ziemi z ruchami planet w niebiosach. Zachowanie ciał niebieskich opisywał model geocentryczny, który nie pozwalał na dostrzeżenie jakichkolwiek analogii pomiędzy ruchem spadającego ciała a ich torami. Istniało powszechne przekonanie, że ziemia i niebo rządzą się całkowicie odmiennymi prawami.

Renesans[edytuj]
W roku 1515 Kopernik zaproponował, opublikowany dopiero w roku 1543, heliocentryczny model Układu Słonecznego. Słońce znajdowało się w środku, a planety poruszały się po kołowych orbitach. W roku 1584 Giordano Bruno zaproponował zasadę, według której zarówno Ziemią jak i niebem rządzą te same powszechne prawa.

W roku 1604 Galileusz podważył wywodzące się ze starożytności idee dotyczące spadania ciał. Jego zdaniem pozorne różnice między ciążeniem działającym na różne obiekty są skutkiem zjawisk takich jak opór, albo wypieranie. W podręcznikach podaje się, że Galileusz wykonał szereg eksperymentów z kulami o różnych masach zrzucanymi z wieży lub staczającymi się po równi pochyłej. Wielu współczesnych historyków nauki sądzi, że ten wielki uczony dowiódł niezależności przyspieszenia ziemskiego od natury ciała w sposób czysto spekulatywny. Galileusz działał zgodnie z powszechnie uznawaną w jego czasach scholastyczną metodą analizy zjawisk.

Badacz ten wyobraził sobie dwie spadające cegły. Gdyby ich przyspieszenie zależało od masy, wówczas każda z cegieł oddzielnie spadałaby inaczej, niż gdyby połączyć je luźnym sznurkiem. Galileusz doszedł do wniosku, że założenie zależności przyspieszenia od masy ciała prowadzi do logicznej sprzeczności. Połączenie ciał sznurkiem nie zmienia ich fizycznych własności.

W latach 1609-18 niemiecki astronom Jan Kepler sformułował prawa dotyczące ruchu orbitalnego. Zgodnie z nimi planety kreślą w przestrzeni wielkie elipsy. Sformułował też prawo wiążące średni promień orbity z okresem obiegu:

Kwadrat stosunków czasów potrzebnych dwóm planetom na przejście całej swojej orbity jest równy sześcianowi stosunków ich średnich odległości od Słońca.
Prawo powszechnego ciążenia[edytuj]
Osobny artykuł: Prawo powszechnego ciążenia.
5 lipca 1687 Izaak Newton wydał dzieło, w którym przedstawił sp
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterec 2017-02-25 18:39
Grawitacja (ciążenie powszechne) – jedno z czterech oddziaływań podstawowych, będące zjawiskiem naturalnym polegającym na tym, że wszystkie obiekty posiadające masę oddziałują na siebie, wzajemnie przyciągając się.

We współczesnej fizyce grawitację opisuje ogólna teoria względności. Oddziaływanie grawitacyjne jest w niej skutkiem zakrzywienia czasoprzestrzeni przez różne formy materii. W ramach fizyki klasycznej grawitacja jest opisana prawem powszechnego ciążenia sformułowanym przez Newtona.

Mechanika klasyczna
Rownia tarcie.svg
{\displaystyle \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}} \mathbf {F} ={\frac {\mathrm {d} \mathbf {p} }{\mathrm {d} t}}
II zasada dynamiki Newtona
Wprowadzenie
Historia
Aparat matematyczny
[pokaż]Działy
[pokaż]Sformułowania
[ukryj]Koncepcje podstawowe
Przestrzeń · Czas · Prędkość · Szybkość · Masa · Przyspieszenie · Grawitacja · Siła · Popęd · Moment siły / Moment / Para sił · Pęd · Moment pędu · Bezwładność · Moment bezwładności · Układ odniesienia · Energia · Energia kinetyczna · Energia potencjalna · Praca · Praca wirtualna · Moc · Zasada d’Alemberta
[pokaż]Podstawowe zagadnienia
[ukryj]Znani uczeni
Isaac Newton · Jeremiah Horrocks · Leonhard Euler · Jean le Rond d’Alembert · Alexis Clairaut · Joseph Louis Lagrange · Pierre Simon de Laplace · Henri Poincaré · Pierre Louis Maupertuis · William Rowan Hamilton · Siméon Denis Poisson
pokaż • dyskusja • edytuj
Spis treści [ukryj]
1 Grawitacja w mechanice klasycznej
1.1 Poglądy starożytnych
1.2 Renesans
1.3 Prawo powszechnego ciążenia
2 Grawitacja na powierzchni Ziemi
3 Grawitacja w ogólnej teorii względności
4 Grawitacja w mechanice kwantowej
5 Zobacz też
6 Przypisy
7 Bibliografia
Grawitacja w mechanice klasycznej[edytuj]
Poglądy starożytnych[edytuj]
Już w czasach prehistorycznych ludzie zaobserwowali, że przedmioty puszczone spadają. Codzienne potoczne obserwacje wskazują, że obiekty cięższe znajdą się na ziemi wcześniej niż lżejsze. Jeżeli zrzucimy z pewnej wysokości kulkę kamienną lub metalową oraz piórko, to piórko spadnie później. Co więcej istnieją obiekty takie jak np. mgła, dym czy balony, które pozornie bez udziału siły zewnętrznej unoszą się do góry. Podobne codzienne obserwacje, pomijające opór i siłę wyporu powietrza, przekonały greckiego filozofa Arystotelesa, że proces spadania jest zależny od "natury" przedmiotu. Pogląd ten zawarł w swoich dziełach dotyczących fizyki wydanych w latach 355-322 p.n.e. Starożytni w żaden sposób nie kojarzyli opadania ciał na Ziemi z ruchami planet w niebiosach. Zachowanie ciał niebieskich opisywał model geocentryczny, który nie pozwalał na dostrzeżenie jakichkolwiek analogii pomiędzy ruchem spadającego ciała a ich torami. Istniało powszechne przekonanie, że ziemia i niebo rządzą się całkowicie odmiennymi prawami.

Renesans[edytuj]
W roku 1515 Kopernik zaproponował, opublikowany dopiero w roku 1543, heliocentryczny model Układu Słonecznego. Słońce znajdowało się w środku, a planety poruszały się po kołowych orbitach. W roku 1584 Giordano Bruno zaproponował zasadę, według której zarówno Ziemią jak i niebem rządzą te same powszechne prawa.

W roku 1604 Galileusz podważył wywodzące się ze starożytności idee dotyczące spadania ciał. Jego zdaniem pozorne różnice między ciążeniem działającym na różne obiekty są skutkiem zjawisk takich jak opór, albo wypieranie. W podręcznikach podaje się, że Galileusz wykonał szereg eksperymentów z kulami o różnych masach zrzucanymi z wieży lub staczającymi się po równi pochyłej. Wielu współczesnych historyków nauki sądzi, że ten wielki uczony dowiódł niezależności przyspieszenia ziemskiego od natury ciała w sposób czysto spekulatywny. Galileusz działał zgodnie z powszechnie uznawaną w jego czasach scholastyczną metodą analizy zjawisk.

Badacz ten wyobraził sobie dwie spadające cegły. Gdyby ich przyspieszenie zależało od masy, wówczas każda z cegieł oddzielnie spadałaby inaczej, niż gdyby połączyć je luźnym sznurkiem. Galileusz doszedł do wniosku, że założenie zależności przyspieszenia od masy ciała prowadzi do logicznej sprzeczności. Połączenie ciał sznurkiem nie zmienia ich fizycznych własności.

W latach 1609-18 niemiecki astronom Jan Kepler sformułował prawa dotyczące ruchu orbitalnego. Zgodnie z nimi planety kreślą w przestrzeni wielkie elipsy. Sformułował też prawo wiążące średni promień orbity z okresem obiegu:

Kwadrat stosunków czasów potrzebnych dwóm planetom na przejście całej swojej orbity jest równy sześcianowi stosunków ich średnich odległości od Słońca.
Prawo powszechnego ciążenia[edytuj]
Osobny artykuł: Prawo powszechnego ciążenia.
5 lipca 1687 Izaak Newton wydał dzieło, w którym przedstawił sp
Oddziaływania podstawowe[edytuj] Oddziaływania pod 2017-02-25 18:40
Oddziaływania podstawowe[edytuj]
Oddziaływania podstawowe (fundamentalne) – oddziaływania fizyczne obserwowane w przyrodzie, nie dające się sprowadzić do innych oddziaływań.

Spis treści [ukryj]
1 Rodzaje oddziaływań podstawowych
2 Główne cechy oddziaływań podstawowych
3 Opis i zasięg oddziaływań
4 Próby unifikacji
Rodzaje oddziaływań podstawowych[edytuj]
Obecnie znamy następujące rodzaje oddziaływań podstawowych (w nawiasach nośniki oddziaływań):

oddziaływanie grawitacyjne (grawiton – cząstka hipotetyczna)
oddziaływanie słabe (bozon W±, bozon Z)
oddziaływanie elektromagnetyczne (foton)
oddziaływanie silne (gluony)
Główne cechy oddziaływań podstawowych[edytuj]
Zasięg oddziaływań
silne {\displaystyle \sim 10^{-15}} \sim 10^{-15} m
elektromagnetyczne {\displaystyle \infty } \infty
słabe {\displaystyle \sim 10^{-18}} \sim 10^{-18} m
grawitacyjne {\displaystyle \infty } \infty
Każdemu typowi sił odpowiada stała sprzężenia mnożąca funkcję opisującą zależność siły od odległości.

Rząd wielkości stałych sprzężenia oddziaływań
silne {\displaystyle \sim 1} \sim 1
elektromagnetyczne {\displaystyle \sim 10^{-2}} \sim 10^{-2}
słabe {\displaystyle \sim 10^{-5}} \sim 10^{-5}
grawitacyjne {\displaystyle \sim 10^{-38}} \sim 10^{-38}
Opis i zasięg oddziaływań[edytuj]
W fizyce klasycznej oddziaływania między masą lub ładunkiem opisywane są potencjałami pól przez nie wytwarzanych, które można interpretować jako siły, jeśli pola te są potencjalne. Zakłada się, że pole przenika całą przestrzeń wokół obiektu, który je wytwarza, a oddziaływanie jest określone przez prędkość światła.

Inny jest opis oddziaływania przez wymianę nośników określonego oddziaływania. W opisie tym między oddziałującymi obiektami a dokładniej między poziomami energetycznymi w potencjale grawitacyjnym masy, potencjale elektrycznym cząstki naładowanej czy innych, wymieniana jest cząstka o określonej energii i pędzie, tzw. kwant pola czyli nośnik oddziaływania, charakterystyczny dla rodzaju siły.

Z zasady nieoznaczoności Heisenberga: {\displaystyle \Delta E\Delta t\simeq \hbar } \Delta E \Delta t \simeq \hbar wynika, że kwanty pola mogą istnieć przez skończony czas określony wielkością tych energii, tak aby iloczyn tych wielkości był rzędu stałej Plancka.

Zasada nieoznaczoności umożliwia oszacowanie zasięgu oddziaływania, który zależy od masy spoczynkowej cząstki nośnika. Bezmasowość fotonów, jak również spodziewana bezmasowość grawitonów, są według takiego opisu przyczyną tego, że siły te są dalekozasięgowe. Cząstki o zerowej energii, czyli także masie spoczynkowej, miałyby zasięg nieskończony.

Masa spoczynkowa nośników oddziaływań słabych jest największa, zaś zasięg najmniejszy. Oddziaływania silne, których nośnikiem jest bezmasowy gluon, są krótkozasięgowe z powodu znacznej, rosnącej wraz z odległością, energii kolorowych gluonów. Siły jądrowe, będące przejawem oddziaływań silnych, mogą być opisywane jako oddziaływania, w których między nukleonami wymieniany jest mezon π o masie dużo mniejszej niż zeton.

Uwzględnienie innych form energii, np. oddziaływań kolorowych, a nie tylko masy spoczynkowej, zmniejsza zasięg oddziaływania podstawowego.

Próby unifikacji[edytuj]
Historycznie rozróżniano wiele oddziaływań podstawowych. Za oddziaływania fundamentalne uważano oddziaływanie elektryczne, magnetyczne, grawitacyjne, słabe i silne. W procesie rozwoju nauki doszło do tak zwanej unifikacji opisu oddziaływań i zaczęto postrzegać niektóre oddziaływania jako formy występowania pewnych ogólniejszych oddziaływań.

I tak oddziaływanie magnetyczne i elektryczne James Clerk Maxwell opisał jako komplementarne aspekty oddziaływania elektromagnetycznego. Był to pierwszy historyczny przypadek unifikacji opisu sił uważanych wcześniej za fundamentalne i rozłączne. Kolejny przykład unifikacji opisu oddziaływań dotyczy oddziaływań elektromagnetycznych i słabych, które zintegrowano w ramach tzw. teorii oddziaływań elektrosłabych. Dokonali tego Steven Weinberg, Sheldon Lee Glashow i Abdus Salam.

Unifikacja opisu oddziaływań jest przyjęta obecnie za paradygmat fizyki: dąży się do jak najściślejszej integracji opisów różnych oddziaływań. Fizycy starają się zunifikować wszystkie oddziaływania. Uwspólnienie oddziaływań słabych i elektrycznych nie oznacza jednak znalezienia pojedynczego nośnika, chociażby w odmianach ładunkowych. To uwspólnione oddziaływanie ma w sumie aż cztery nośniki: masywne dwa wuony w odmianach ładunkowych, równie masywny neutralny zeton oraz bezmasowy foton. Skutkiem unifikacji nie jest odkrycie pojedynczej cząstki przenoszącej wszystkie oddziaływania.

Dotychczas udało się stworzyć następujące teorie:
Rozpad beta[edytuj] Procesy jądrowe Procesy rozpad 2017-02-25 18:41
Rozpad beta[edytuj]
Procesy jądrowe
Procesy rozpadu jądrowego
Rozpad alfa
Rozpad beta
Rozpad beta minus
Rozpad beta plus
Podwójny rozpad beta
Wychwyt elektronu
Podwójny wychwyt elektronu
Emisja gamma
Emisja neutronu
Emisja protonu
Emisja dwuprotonowa
Rozpad egzotyczny
Rozszczepienie jądra atomowego
Procesy syntezy jądrowej
Wychwyt neutronu
Proces r
Proces s
Wychwyt protonu
Proces rp
Rozpad beta – jeden ze sposobów rozpadu jądra atomowego. Jest to proces, którego skutkiem jest przemiana nukleonu w inny nukleon, zachodzący na skutek oddziaływania słabego. Wyróżnia się dwa rodzaje tego rozpadu: rozpad β− i rozpad β+. W wyniku tego rozpadu zawsze wydzielana jest energia, którą unoszą produkty rozpadu. Część energii rozpadu może pozostać zmagazynowana w jądrze w postaci energii jego wzbudzenia, dlatego rozpadowi beta towarzyszy często emisja promieniowania gamma[1].

Spis treści [ukryj]
1 Rozpad β−
2 Rozpad β+
3 Podwójny rozpad β
4 Zobacz też
5 Przypisy
Rozpad β−[edytuj kod]

Diagram Feynmana rozpadu β− neutronu do protonu, elektronu i antyneutrina elektronowego poprzez pośredni bozon W−.
Rozpad β− polega na przemianie jądrowej, w wyniku której neutron zostaje zastąpiony protonem. Oddziaływanie ma miejsce poprzez emisję bozonu pośredniczącego W− przez zamianę jednego kwarku dolnego neutronu w kwark górny[2]. W− rozpada się następnie na elektron i antyneutrino elektronowe. Cała reakcja przebiega wg schematu[2]:

{\displaystyle \mathrm {n^{0}} \rightarrow \mathrm {p^{+}} +W^{-}\rightarrow \mathrm {p^{+}} +\mathrm {e} ^{-}+{\bar {\nu }}_{e}} {\displaystyle \mathrm {n^{0}} \rightarrow \mathrm {p^{+}} +W^{-}\rightarrow \mathrm {p^{+}} +\mathrm {e} ^{-}+{\bar {\nu }}_{e}}
W rezultacie w wyniku rozpadu beta minus powstaje elektron i antyneutrino elektronowe. Rozpad β− może zachodzić również dla swobodnego neutronu.

Rozpad β+[edytuj kod]
Rozpad β+ polega na przemianie protonu w neutron wewnątrz jądra. Reakcja zachodzi poprzez emisję bozonu W+, który rozpada się na pozyton oraz neutrino elektronowe. Ogólne równanie tej przemiany ma postać:

{\displaystyle {}_{Z}^{A}{\hbox{X}}\;\to \;_{Z-1}^{A}{\hbox{Y}}\;+\;W^{+}\to _{Z-1}^{A}{\hbox{Y}}\;+\;{e^{+}}+{\nu }_{e}} {\displaystyle {}_{Z}^{A}{\hbox{X}}\;\to \;_{Z-1}^{A}{\hbox{Y}}\;+\;W^{+}\to _{Z-1}^{A}{\hbox{Y}}\;+\;{e^{+}}+{\nu }_{e}}
gdzie X i Y są jądrami – początkowym i końcowym, A oznacza liczbę nukleonów w jądrze a Z – liczbę protonów w jądrze początkowym.

Podwójny rozpad β[edytuj kod]
W 1935 roku Maria Goeppert-Mayer przewidziała istnienie procesu podwójnego rozpadu beta, a 1939 roku Wendell H. Furry zaproponował istnienie podwójnego rozpadu beta bez emisji neutrin (tzw. podwójny bezneutrinowy rozpad beta).

Zobacz też[edytuj kod]
schemat rozpadu
Przypisy
Skocz do góry ↑ Jerzy W. Mietelski, Współczesne metody badań radioaktywności otoczenia człowieka, 2014, ISBN 978-83-7464-754-0.
↑ Skocz do: a b Rozpad beta neutronu, www.ifj.edu.pl [dostęp 2016-09-20].
[ukryj]
p • d • e
Fizyka jądrowa
Radioaktywność • Rozszczepienie jądra atomowego • Fuzja jądrowa
Rodzaje rozpadów
Rozpad alfa • Rozpad beta (beta minus, beta plus) • Emisja gamma • Podwójny rozpad beta • Konwersja wewnętrzna • Przejście izomeryczne • Promieniotwórczość ciężkojonowa • Samorzutne rozszczepienie jądra atomowego
Relativistic formula.svg
Emisje
Emisja neutronu • Emisja pozytonu • Emisja protonu • Emisja dwuprotonowa
Wychwyty
Wychwyt elektronu • Wychwyt neutronu • Podwójny wychwyt elektronu • R • S • P • Rp
Reakcje wysokoenergetyczne
Spalacja • Fotodezintegracja
Nukleosynteza
Gwiezdna nukleosynteza • Pierwotna nukleosynteza • Nukleosynteza w supernowych
Becquerel • Bethe • Fermi • Fowler • Gamow • Hoyle • Rutherford • Skłodowska-Curie
Kategoria: Radioaktywność
Menu nawigacyjne
Nie jesteś zalogowanyDyskusjaEdycjeUtwórz kontoZaloguj sięArtykułDyskusjaCzytajEdytuj kod źródłowyHistoria i autorzySzukaj

Przeszukaj Wikipedię
Przejdź
Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)
Dla czytelników
O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię
Dla wikipedystów
Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany
Narzędzia
Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Element Wikidanych
Cytowanie tego artykuł
1
Internal Server Error The server encountered an i 2017-02-25 18:45
Internal Server Error

The server encountered an internal error or misconfiguration and was unable to complete your request.

Please contact the server administrator at admin@iq.pl to inform them of the time this error occurred, and the actions you performed just before this error.

More information about this error may be available in the server error log.
Reakcja Cannizzaro Reakcja Cannizzaro – reakcja c 2017-02-25 18:47
Reakcja Cannizzaro

Reakcja Cannizzaro – reakcja chemiczna, w wyniku której aldehydy ulegają dysproporcjonowaniu do alkoholi i kwasów karboksylowych. Reakcja Cannizzaro przebiega w środowisku silnie zasadowym (np. pod wpływem ługów) i podlegają jej aldehydy nieposiadające atomu wodoru w pozycji α (sąsiedniej do grupy aldehydowej):
Reakcja Cannizzaro

W podstawowej wersji reakcji Cannizzaro biorą w niej udział dwie cząsteczki tego samego aldehydu, a produktami są alkohol i kwas karboksylowy w postaci karboksylanu[1][2]:

2R-CHO + OH- → R-CH2OH + R-COO-

Dla aldehydów posiadających atomy wodoru α preferencyjną reakcją jest kondensacja aldolowa[3][4].

Reakcja ta została odkryta w 1853 roku przez Stanislao Cannizzaro, który otrzymał alkohol benzylowy i kwas benzoesowy z aldehydu benzoesowego w obecności potażu.

Spis treści

1 Mechanizm reakcji
2 Odmiany
2.1 Krzyżowa reakcja Cannizzaro
2.2 Reakcja w ciele stałym
3 Przypisy
4 Bibliografia

Mechanizm reakcji

Pierwszym etapem reakcji Cannizzaro jest addycja nukleofilowa zasady (np. anionu wodorotlenkowego) do karbonylowego atomu węgla aldehydu. Powstający alkoksylan diolu geminalnego jest tetraedrycznym produktem pośrednim, który może ulegać następczej deprotonacji do dianionu, zwanego produktem pośrednim Cannizzaro, co wymaga silnie zasadowego środowiska reakcji.
Obydwa produkty pośrednie mogą reagować z drugą cząsteczką aldehydu z przeniesieniem anionu wodorkowego H- i wytworzeniem kwasu karboksylowego (lub karboksylanu) oraz alkoholanu (który w środowisku wodnym ulega szybkiemu protonowaniu do alkoholu):
Mechanizm reakcji: I etap

Przykładowa reakcja Cannizzaro dla benzaldehydu:
Mechanizm reakcji
C-R startAnimGif
Odmiany
Krzyżowa reakcja Cannizzaro

Krzyżowa reakcja Cannizzaro to odmiana reakcji Cannizzaro, w której stosuje się mieszaninę dwóch aldehydów. Reakcja taka prowadzi do mieszaniny dwóch alkoholi i dwóch kwasów karboksylowych. Możliwe jednak jest uzyskanie wydajnej redukcji aldehydu do alkoholu, jeśli drugim komponentem krzyżowej reakcji Cannizzaro jest formaldehyd, szczególnie łatwo ulegający utlenieniu do kwasu mrówkowego[5] Przykładem może być reakcja aldehydu anyżowego z formaldehydem.
Reakcja w ciele stałym

Możliwe jest przeprowadzenie reakcji Cannizzaro bez rozpuszczalnika[6][7]. Np. w wyniku ucierania 2-chlorobenzaldehydu ze stałym wodorotlenkiem potasu po około 30 minutach powstaje rozpuszczalny w wodzie 2-chlorobenzoesan potasu i alkohol 2-chlorobenzylowy[6]:

Solvent-free Cannizzaro reaction

Główną zaletą takiego sposobu prowadzenia reakcji jest jej czystość i znacznie zwiększona szybkość. Np. reakcja benzaldehydu do kwasu benzoesowego i alkoholu benzylowego w 60% roztworze KOH trwa 24 h, natomiast bez rozpuszczalnika zakończona jest po 5–10 min[7].
Przypisy

Cannizzaro, S.. Ueber den der Benzoësäure entsprechenden Alkohol. „Liebigs Annalen”, s. 129–130, 1853. DOI: 10.1002/jlac.18530880114.
List, K.; Limpricht, H.. Ueber das sogenannte Benzoëoxyd und einige andere gepaarte Verbindungen. „Liebigs Annalen”, s. 190–210, 1854. DOI: 10.1002/jlac.18540900211.
Geissman, T. A.. The Cannizzaro Reaction. „Org. React.”, s. 94, 1944.
Robert T. Morrison, Robert N. Boyd: Chemia Organiczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 804-806. ISBN 83-01-04166-8.
Stewart E. Hazlet, Dale A. Stauffer. Crossed Cannizzaro Reaction. „J. Org. Chem.”, s. 2021–2024, 1962. DOI: 10.1021/jo01053a025.
Phonchaiya, Sonthi; Panijpan, Bhinyo Rajviroongit, Shuleewan; Wright, Tony; Blanchfield, Joanne T.. A Facile Solvent-Free Cannizzaro Reaction. „J. Chem. Educ.”. 86 (1), s. 85-86, 2009. DOI: 10.1021/ed086p85.

Kazuhiro Yoshizawa, Shinji Toyota, Fumio Toda. Solvent-free Claisen and Cannizzaro reactions. „Tetrahedron Lett.”. 42 (45), s. 7983-7985, 2001. DOI: 10.1016/S0040-4039(01)01562-3.

Bibliografia

Robert T. Morrison, Robert N. Boyd: Chemia Organiczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 736-738. ISBN 83-01-04166-8.
John McMurry: Chemia Organiczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 750-752. ISBN 83-01-14103-4 (tom 4).
Jonathan Clayden, Nick Greeves, Stauart Warren, Peter Wothers: Organic Chemistry. New York: OXFORD University Press Inc., 2007, s. 1081-1084. ISBN 978-0-19-850346-0.

Kategorie:

Chemiczne reakcje imienneReakcje organiczne redoks

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Kwas mrówkowy Kwas mrówkowy Niepodpisana grafika z 2017-02-25 18:48
Kwas mrówkowy
Kwas mrówkowy
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
85% kwas mrówkowy
85% kwas mrówkowy
[pokaż]Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CH2O2
Inne wzory HCOOH
Masa molowa 46,03 g/mol
Wygląd bezbarwna ciecz o ostrym zapachu[3]
[pokaż]SMILES
Identyfikacja
Numer CAS 64-18-6
PubChem 284[4]
DrugBank EXPT01461[5]
[pokaż]Właściwości
[pokaż]Budowa
[pokaż]Niebezpieczeństwa
Podobne związki
Podobne związki aldehyd mrówkowy, alkohol metylowy, kwas octowy, kwas propionowy
Pochodne mrówczany
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło w Wikisłowniku

Kwas mrówkowy (E236) – organiczny związek chemiczny, najprostszy kwas karboksylowy. Sole i estry kwasu mrówkowego to mrówczany. Występuje m.in. we włoskach parzących pokrzyw oraz w jadzie mrówek[3].

Spis treści

1 Otrzymywanie
2 Właściwości
3 Zastosowania
4 Zagrożenia
5 Przypisy
6 Bibliografia

Otrzymywanie

Kwas mrówkowy na skalę przemysłową otrzymuje się z metanolu i tlenku węgla. W obecności silnych zasad, np. metanolanu sodu, ze związków tych powstaje ester metylowy kwasu mrówkowego, mrówczan metylu. Reakcję prowadzi się typowo w fazie ciekłej, w temperaturze 80 °C, pod ciśnieniem 40 atm.

W drugim etapie otrzymany ester poddaje się hydrolizie:

HCOOCH
3 + H
2O → HCOOH + CH
3OH

Znaczne ilości kwasu mrówkowego uzyskuje się także jako produkt uboczny podczas produkcji kwasu octowego. Kwas ten można również otrzymać w reakcji tlenku węgla z wodorotlenkiem sodu w temperaturze 120 °C pod ciśnieniem 8 atm.

NaOH + CO → HCOONa

Powstający wówczas mrówczan sodu przeprowadzany jest w kwas mrówkowy poprzez zakwaszenie mieszaniny poreakcyjnej kwasem siarkowym:

HCOONa + H
2SO
4 → HCOOH + NaHSO
4

Kwas mrówkowy powstaje także podczas utlenienia aldehydu mrówkowego. Można go także otrzymać przepuszczając pary metanolu i powietrze nad czernią platynową (katalizatorem) pod odpowiednim ciśnieniem:
Właściwości

Duża lotność, ciśnienie par 4,2 kPa (20 °C).
Związek silnie redukujący, żrący i powodujący korozję.

Ze względu na obecność atomu wodoru przy węglu karbonylowym (ugrupowanie aldehydowe), wykazuje własności redukujące (czym wyróżnia się spośród innych prostych kwasów karboksylowych). Z tej przyczyny kwas mrówkowy daje pozytywny wynik w próbie Tollensa i próbie Trommera, utleniając się do dwutlenku węgla:

HCOOH + Ag
2O → CO
2 + 2Ag + H
2O
HCOOH + 2Cu(OH)
2 → CO
2 + Cu
2O + 3H
2O

Kwas mrówkowy hamuje aktywność enzymów, zwłaszcza katalaz. Optimum skuteczności działania przypada na zakres pH 3–4 i niżej. Przy pH 6,0 zawiera zaledwie 0,56% czynnej, niezdysocjowanej formy kwasu mrówkowego.
Zastosowania

Ze względu na swoje właściwości grzybobójcze często wykorzystywany jako składnik preparatów grzybobójczych i zakwaszających. Często występuje w mieszaninach z innymi kwasami bądź naniesiony na nośnik. Ma szerokie zastosowanie w syntezie organicznej. W pszczelarstwie jest stosowany do zwalczania roztocza Varroa destructor.

Kwas mrówkowy jest stosowany również jako konserwant o silnych właściwościach grzybobójczych, przy wysokich stężeniach i niskim zakresie pH zakres jego działania obejmuje również bakterie. Jako dodatek do żywności ma oznaczenie E236.
Zagrożenia

NDSCh – 15 mg/m³, NDS – 5 mg/m³[10].

Przypisy

Henri A. Favre, Warren H. Powell: Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book). Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2014, s. 415. DOI: 10.1039/9781849733069-FP001. ISBN 9780854041824.
Farmakopea Polska VI. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2002, s. 1176. ISBN 8388157183.
Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 212. ISBN 8371832400.
Kwas mrówkowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
Kwas mrówkowy (EXPT01461) – informacje o subs
Etanol Etanol Niepodpisana grafika związku chemicz 2017-02-25 18:49
Etanol
Etanol
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
etanol bezwodny (absolutny)
etanol bezwodny (absolutny)
[pokaż]Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C2H5OH
Inne wzory CH3CH2OH, EtOH
Masa molowa 46,07 g/mol
Wygląd bezbarwna, klarowna ciecz
[pokaż]SMILES
Identyfikacja
Numer CAS 64-17-5
PubChem 702[1]
[pokaż]Właściwości
[pokaż]Budowa
[pokaż]Niebezpieczeństwa
Podobne związki
Podobne związki metanol, propanol, izopropanol
Pochodne etanolan sodu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło w Wikisłowniku

Etanol, alkohol etylowy, C
2H
5OH – organiczny związek chemiczny z grupy alkoholi.

Spis treści

1 Właściwości
2 Otrzymywanie i zastosowanie
3 Działanie na organizm człowieka
3.1 Negatywne
3.2 Pozytywne
4 Neurofarmakologia
5 Zobacz też
6 Przypisy
7 Bibliografia
8 Linki zewnętrzne

Właściwości
Płonący etanol z niskorozdzielczym widmem płomienia (żółta linia przy ok. 600 nm to zanieczyszczenie sodem)

W temperaturze pokojowej jest bezbarwną, łatwopalną cieczą o swoistym zapachu i piekącym smaku. W obecności powietrza pali się ona słabo widocznym, niebieskawym płomieniem.
Lepkość etanolu w zależności od temperatury Temperatura [°C] Lepkość dynamiczna [cP]
10 1,449
20 1,192
30 0,991
40 0,828
50 0,697
60 0,607
70 0,505

Miesza się z wodą w dowolnym stosunku i jako taki jest stosowany jako średnio polarny rozpuszczalnik organiczny.

Mieszanina 95,6% etanolu z wodą jest popularnie nazywana spirytusem. Jest to mieszanina azeotropowa i dlatego przez prostą destylację nie można uzyskać etanolu stuprocentowego. Czysty związek jest nazywany spirytusem bezwodnym lub absolutnym, a do jego otrzymywania stosowana jest destylacja azeotropowa w układzie etanol–woda–benzen. Po dodaniu niewielkiej ilości benzenu najpierw wrze potrójny azeotrop etanol–woda–benzen, później azeotrop etanol–benzen, na końcu zaś destyluje czysty bezwodny etanol. Możliwe jest też związanie wody z 95,6% etanolu przez dodanie tlenku wapnia lub bezwodnego siarczanu magnezu lub siarczanu sodu. Etanol absolutny jest higroskopijny i pochłania wodę z powietrza, należy więc przechowywać go w szczelnie zamkniętych naczyniach. Całkowicie bezwodny etanol (zawartość wody poniżej 100 ppm) uzyskuje się przez destylację znad etanolanu magnezu bez dostępu powietrza[11][12].
Stężenia etanolu w różnych jednostkach (20 °C)[13] Stężenie objętościowe
[% v/v] Stężenie wagowe
[% w/w] Gęstość
[g/cm³]
100,0 100,0 0,79
95,0 92,4 0,81
90,0 85,7 0,83
70,0 62,4 0,89
50,0 42,4 0,93
40,0 33,3 0,95
20,0 16,2 0,97
0,0 0,0 1,00
Otrzymywanie i zastosowanie

Etanol do celów spożywczych (napój alkoholowy) otrzymuje się w wyniku fermentacji alkoholowej. Podstawowymi surowcami do produkcji etanolu są buraki cukrowe, trzcina cukrowa, ziemniaki i wiele innych roślin. Poniższa tabela przedstawia teoretyczną wydajność produkcji czystego alkoholu etylowego z popularnych surowców.
Wydajność produkcji etanolu[14] Surowiec Ilość uzyskiwanego etanolu (l/t)
pszenica 355
kukurydza 350
jęczmień 330
żyto 329
owies 265
ziemniaki 95
buraki cukrowe 92
winogrona 63

W farmacji etanol wykorzystywany jest między innymi jako rozpuszczalnik do sporządzania niektórych leków. W recepturach nazywany bywa Ethanolum i Aethanolum, z podaniem stężenia w stopniach (procentach objętościowych) (np. Ethanolum 95°, Aethanolum 95°). Do określenia etanolu 95° używa się też nazwy: Spiritus Vini rectificatus. Farmakopea Polska VI podaje stężenie etanolu recepturowego wynoszące 96%.

Etanol do celów przemysłowych jest często produkowany poprzez bezpośrednią syntezę z gazu syntezowego (mieszaniny CO, H2 i H2O), która prowadzi do czystszego chemicznie etanolu. Etanol jest tanim w produkcji surowcem i jest jednocześnie stosunkowo niegroźny dla środowiska, dlatego jest wykorzystywany jako rozpuszczalnik w przemyśle chemicznym. Stosowany jest także jako paliwo napędowe (biopaliwo) – na przykład w Brazylii 86% sprzedawanych nowych aut jest przystosowanych do spalania etanolu[15].
Działanie na organizm człowieka
Wpływ alkoholu na organizm człowieka
Bimber Aparatura do pędzenia bimbru na dużą skalę 2017-02-25 18:50
Bimber
Aparatura do pędzenia bimbru na dużą skalę

Bimber (samogon, księżycówka) – wysokoprocentowy napój alkoholowy produkowany w warunkach amatorskich. Otrzymywany zazwyczaj przez destylację okresową (w odróżnieniu od destylacji ciągłej w gorzelniach przemysłowych) z zacieru z fermentacji alkoholowej. Zależnie od surowców i sposobu oczyszczania bimber różni się zapachem i smakiem. Najczęściej otrzymywany z najtańszych produktów (zboże, ziemniaki, cukierki, cukier, melasa) bez dodatkowej rektyfikacji, jest bezbarwny i ma ostry, nieprzyjemny zapach, ale oczyszczony, najczęściej węglem aktywnym, występujący w mieszankach (np.: w ajerkoniaku) daje wrażenie smaku handlowego czystego spirytusu. Bywa zaprawiany sokami owocowymi lub uszlachetniany przez leżakowanie.

Spis treści

1 Bezpieczeństwo
2 Historia
3 Aspekty prawne
4 Zobacz też
5 Przypisy
6 Linki zewnętrzne

Bezpieczeństwo

Bimber zawiera głównie alkohol etylowy, który to, jeśli nieodpowiedzialnie spożywany, może być groźny dla zdrowia i życia. Głównym źródłem szkodliwych substancji jest przypadkowe lub celowe zanieczyszczenie produktu. W wyniku użycia do destylacji instalacji z elementów nieprzeznaczonych do tego celu, destylat może zawierać metale ciężkie (np. cynk, miedź, ołów, cynę) wypłukiwane z aparatury. Wbrew temu, co się powszechnie uważa, podczas fermentacji cukru nie wytwarza się metanol (którego źródłem w destylatach owocowych są między innymi pektyny, które w procesie fermentacji alkoholowej ulegają degradacji). Bywa on za to dodawany przez niektórych producentów dla zwiększenia mocy trunku[1]. Niektóre z zanieczyszczeń bimbru, zwłaszcza lżejsze alkohole i ketony, zawarte także w szlachetniejszych alkoholach produkowanych tradycyjnymi metodami (koniak, whisky, grappa), mogą wpływać pozytywnie na jego smak. Dotyczy to zwłaszcza bimbru pędzonego z owoców i zboża.
Historia

W okresie obu wojen światowych i stanu wojennego był częstym środkiem płatniczym. Produkowany jest nadal ze względów tradycyjnych i ekonomicznych – jest znacznie tańszy od wódki i alkoholi bazarowych.

Pędzenie bimbru było na ziemiach polskich zakazane i zwalczane co najmniej od połowy XIX wieku. W II Rzeczypospolitej wprowadzono monopol państwa na produkcję spirytualiów – początkowo w wybranych województwach, a następnie na terenie całego kraju[2]. Produkcja bimbru była surowo karana zarówno w II RP, jak i w okresie PRL[3].
Aspekty prawne

W Polsce produkcja napojów alkoholowych na sprzedaż jest objęta podatkiem akcyzowym. Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2017 poz. 206) działalność gospodarcza w zakresie wyrobu, oczyszczania, skażania lub odwadniania alkoholu etylowego jest działalnością regulowaną i wymaga wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność w zakresie wyrobu i przetwarzania alkoholu etylowego. Organem prowadzącym rejestr jest minister właściwy do spraw rynków rolnych.

Kwestia legalności produkcji bimbru na własny użytek była dość długo kwestią prawnie dyskusyjną. M.in. 15 maja 2004 w gazecie „Rzeczpospolita” ukazał się artykuł W. Wróbla „Legalny bimber”, w którym autor sugerował, że w świetle wówczas obowiązującej ustawy o wyrobie alkoholu etylowego tego rodzaju działalność jest legalna[4]. Jednak w uchwale z dnia 30 listopada 2004 Izba Karna Sądu Najwyższego orzekła co następuje:

„Znamiona przestępstwa z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2001 roku o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2001 nr 31 poz. 353) wypełnia również wyrabianie alkoholu etylowego na własny użytek.”[5]

– co praktycznie znaczy, że produkcja bimbru na własny użytek jest czynem prawnie zabronionym i podlega karze do 1 roku pozbawienia wolności (2 lata w przypadku produkcji znacznych ilości).

22 grudnia 2006 weszła w życie ustawa z dnia 18 października 2006 o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (Dz.U. 2016 poz. 822), która wprowadza przepisy zgodne z obowiązującymi w Unii Europejskiej. W nowej ustawie znalazł się jednak art. 1 ust. 2 mówiący, że nie stosuje się jej wobec napojów wytworzonych domowym sposobem i nieprzeznaczonych do obrotu, a w ust. 3 – że napoje, o których mowa w ust. 2 nie mogą być wytwarzane bezpośrednio w wyniku destylacji po fermentacji alkoholowej. Art. 44 tej samej ustawy mówi natomiast, iż wyrabianie napojów spirytusowych bez odpowiedniego wpisu do rejestru jest zakazane i podlega karze (tak jak do tej pory – do 1 roku pozbawienia wolności), a wyrabianie ich w znacznych ilościach – karze odpowiednio surowszej (do 2 lat), przy czym sprzęt służący do wyrobu tych napojów podlegać może z wyroku sądu konfiskacie niezależnie od tego,
Węgierka Zwykła 'Węgierka Zwykła' Owoce odmiany 'W 2017-02-25 18:51
Węgierka Zwykła
'Węgierka Zwykła'
Owoce odmiany 'Węgierka Zwykła' w okresie zbioru
Owoce odmiany 'Węgierka Zwykła' w okresie zbioru
Rodzaj Śliwa (Prunus)
Gatunek Prunus domestica L.
Grupa odmian odmiany późne
Rodzice nieuznani
Inne nazwy Hauszwetschge, Damson plum
Data wyhodowania w Europie od połowy XVII wieku
Data zarejestrowania 1990[1] (PL)
Pochodzenie Azja Mniejsza

Śliwa domowa 'Węgierka Zwykła' – odmiana uprawna (kultywar) śliwy domowej (Prunus domestica L. subsp. italica (Borckh.) Hegi var. Claudiana), należąca do grupy o późnej porze dojrzewania. Odmiana bardzo stara o bliżej nieokreślonym rodowodzie. Wywodzi się prawdopodobnie z Azji Mniejszej, skąd w czasie wojen i wędrówek ludów dostała się do Europy. Na starym kontynencie znana jest od połowy XVII wieku i jest bardzo szeroko rozpowszechniona. Do Polski najprawdopodobniej przywędrowała z Węgier i stąd jej polska nazwa. W obrębie odmiany istnieje wiele typów różniących się porą dojrzewania i wartością użytkową, a najpopularniejsze z nich w nowych nasadzeniach to wprowadzone w latach 90. XX wieku Tolar, Promis i Nectavit. Wymienione typy do Rejestru Odmian prowadzonego przez Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych[1] wpisano w 1998, natomiast odmiana podstawowa jest od początku prowadzenia rejestru czyli od 1990 roku.

Spis treści

1 Morfologia
2 Zastosowanie
3 Uprawa
4 Przypisy
5 Bibliografia

Morfologia

Pokrój
Drzewo rośnie średnio silnie. W pierwszych latach po posadzeniu tworzy koronę stożkowatą, która później staje się kulistą, umiarkowanie zagęszczoną.
Owoc
Najczęściej są średniej wielkości lub małe, o przeciętnej masie 25–30g, jajowate lub wrzecionowate. Skórka jest brązowo granatowa, a w pełni dojrzałości granatowa, pokryta gęstym białym nalotem woskowym, z drobnymi, brunatnymi cętkami. Miąższ w zależności od typu i stanowiska uprawy ma barwę od zielonożółtej, przez żółtą do pomarańczowej. Jest jędrny, chrząstkowaty, ścisły i równocześnie soczysty, bardzo smaczny. Miąższ łatwo oddziela się od pestki.

Zastosowanie

Roślina uprawna. Zarówno odmiana podstawowa jak i jej typy w okres owocowania zwykle wchodzą dość późno, na ogół w 4–5 roku po posadzeniu. Plonują umiarkowanie obficie, lecz corocznie. Na dobrym stanowisku, tj. na żyznej, próchnicznej glebie, bogatej w wodę potrafi owocować bardzo obficie. Kwitnie bardzo późno i jest samopylna, nie wymaga zapylenia obcym pyłkiem.

Jest jedną z odmian preferowanych w polskim programie rolnośrodowiskowym mającym na celu ochronę zagrożonych zasobów genetycznych[2].

Kulinaria: Odmiana ceniona przez konsumentów i przemysł przetwórczy ze względu na szerokie przeznaczenie owoców[3]. Jest dobra do spożycia w stanie świeżym, ale także nadaje się do suszenia, na powidła i na śliwowicę. Na Bałkanach śliwowicę produkuje się tylko z typów tej odmiany. W Polsce od 2005 roku zarejestrowany jest produkt regionalny o nazwie "Śliwowica Łącka"[4]. W wielu krajach europejskich (m.in. Niemcy, Serbia, Austria, Czechy, Polska) prowadzi się selekcję typów pod kątem większej odporności na szarkę i lepszego smaku owoców.

Uprawa

Odmiana uprawiana jest głównie na podkładkach generatywnych takich jak siewki ałyczy (Prunus cerasifera) lub siewkach 'Węgierki Wangenheima'. Lepsze wyniki daje jednak uprawa na podkładkach wegetatywnych słabo rosnących. Nie należy jej uprawiać na stanowiskach zimnych i słabych glebach, bo owoce są bardzo drobne i często kwaśne.
Węgierka Zwykła jest odmianą średnio wytrzymałą na mróz. Jest odporna na brunatną zgniliznę drzew pestkowych lecz bardzo wrażliwa na wirusa ospowatości śliw wywołującego szarkę, najgroźniejszą chorobę śliw. Na zdrowym drzewie owoce mogą być długo pozostawione na drzewie, gdyż rzadko gniją.
Zbiór i przechowywanie: W warunkach polskich w zależności od rejonu i typu dojrzałość zbiorczą osiąga od połowy września do końca października. W zwykłej chłodni można ją przechować mniej więcej 4 tygodnie.

Przypisy

Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-29)].
Grzegorz Hodun, Wiesław Podyma: Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie. Warszawa: Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, 2011, s. 21–22, seria: Biblioteczka programu rolnośrodowiskowego 2007–2013. ISBN 978-83-62164-36-3.
Aleksander Rejman: Pomologia. Warszawa: PWRiL, 1994. ISBN 83-09-01612-3.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – Produkt regionalny – Śliwowica Łącka (pol.). [dostęp 2010-05-08].

Bibliografia

Klasa bonitacji drzewostanu Klasa bonitacji drzew 2017-02-25 18:52
Klasa bonitacji drzewostanu

Klasa bonitacji drzewostanu – wskaźnik określający możliwości produkcyjne siedliska leśnego dla danego gatunku. Klasę bonitacji określa się oddzielnie dla podstawowych gatunków lasotwórczych na podstawie wieku i wysokości drzewostanu. W Polsce stosowana jest w tym celu wysokość przeciętna, standardem światowym jest natomiast wysokość górna. Do odczytania klasy bonitacji stosuje się krzywe bonitacyjne, które obrazują przebieg wzrostu wysokości drzewostanu wraz z wiekiem na różnych siedliskach. Wykresy krzywych bonitacyjnych głównych gatunków drzew leśnych można znaleźć w tablicach zasobności i przyrostu drzewostanów. Krzywe bonitacyjne opisywane są również w formie modeli statystycznych [1,2]. W Polsce klasę bonitacji oznacza się cyframi rzymskimi I-V (dla sosny Ia, I, II, III, IV, V). Potencjalną produkcyjność siedliska określa się również za pomocą wskaźnika bonitacji.
Zobacz też

Bonitacja

Bibliografia

Socha J. 2011. Krzywe bonitacyjne świerka pospolitego na siedliskach górskich. Sylwan 155(12): 816-826.
Socha J., Orzeł S. 2011. Dynamiczne krzywe bonitacyjne dla drzewostanów sosnowych Puszczy Niepołomickiej. Sylwan 5, 301-312.

Klasa bonitacji drzewostanu

Klasa bonitacji drzewostanu – wskaźnik określający możliwości produkcyjne siedliska leśnego dla danego gatunku. Klasę bonitacji określa się oddzielnie dla podstawowych gatunków lasotwórczych na podstawie wieku i wysokości drzewostanu. W Polsce stosowana jest w tym celu wysokość przeciętna, standardem światowym jest natomiast wysokość górna. Do odczytania klasy bonitacji stosuje się krzywe bonitacyjne, które obrazują przebieg wzrostu wysokości drzewostanu wraz z wiekiem na różnych siedliskach. Wykresy krzywych bonitacyjnych głównych gatunków drzew leśnych można znaleźć w tablicach zasobności i przyrostu drzewostanów. Krzywe bonitacyjne opisywane są również w formie modeli statystycznych [1,2]. W Polsce klasę bonitacji oznacza się cyframi rzymskimi I-V (dla sosny Ia, I, II, III, IV, V). Potencjalną produkcyjność siedliska określa się również za pomocą wskaźnika bonitacji.
Zobacz też

Bonitacja

Bibliografia

Socha J. 2011. Krzywe bonitacyjne świerka pospolitego na siedliskach górskich. Sylwan 155(12): 816-826.
Socha J., Orzeł S. 2011. Dynamiczne krzywe bonitacyjne dla drzewostanów sosnowych Puszczy Niepołomickiej. Sylwan 5, 301-312.

Klasa bonitacji drzewostanu

Klasa bonitacji drzewostanu – wskaźnik określający możliwości produkcyjne siedliska leśnego dla danego gatunku. Klasę bonitacji określa się oddzielnie dla podstawowych gatunków lasotwórczych na podstawie wieku i wysokości drzewostanu. W Polsce stosowana jest w tym celu wysokość przeciętna, standardem światowym jest natomiast wysokość górna. Do odczytania klasy bonitacji stosuje się krzywe bonitacyjne, które obrazują przebieg wzrostu wysokości drzewostanu wraz z wiekiem na różnych siedliskach. Wykresy krzywych bonitacyjnych głównych gatunków drzew leśnych można znaleźć w tablicach zasobności i przyrostu drzewostanów. Krzywe bonitacyjne opisywane są również w formie modeli statystycznych [1,2]. W Polsce klasę bonitacji oznacza się cyframi rzymskimi I-V (dla sosny Ia, I, II, III, IV, V). Potencjalną produkcyjność siedliska określa się również za pomocą wskaźnika bonitacji.
Zobacz też

Bonitacja

Bibliografia

Socha J. 2011. Krzywe bonitacyjne świerka pospolitego na siedliskach górskich. Sylwan 155(12): 816-826.
Socha J., Orzeł S. 2011. Dynamiczne krzywe bonitacyjne dla drzewostanów sosnowych Puszczy Niepołomickiej. Sylwan 5, 301-312.

Klasa bonitacji drzewostanu

Klasa bonitacji drzewostanu – wskaźnik określający możliwości produkcyjne siedliska leśnego dla danego gatunku. Klasę bonitacji określa się oddzielnie dla podstawowych gatunków lasotwórczych na podstawie wieku i wysokości drzewostanu. W Polsce stosowana jest w tym celu wysokość przeciętna, standardem światowym jest natomiast wysokość górna. Do odczytania klasy bonitacji stosuje się krzywe bonitacyjne, które obrazują przebieg wzrostu wysokości drzewostanu wraz z wiekiem na różnych siedliskach. Wykresy krzywych bonitacyjnych głównych gatunków drzew leśnych można znaleźć w tablicach zasobności i przyrostu drzewostanów. Krzywe bonitacyjne opisywane są również w formie modeli statystycznych [1,2]. W Polsce klasę bonitacji oznacza się cyframi rzymskimi I-V (dla sosny Ia, I, II, III, IV, V). Potencjalną produkcyjność siedliska określa się również za pomocą wskaźnika bonitacji.
Zobacz też

Bonitacja

Bibliografia

Socha J. 2011. Krzywe bonitacyjne świerka pospolitego na siedliskach górskich. Sylwan 155(12): 816-826.
Socha J., Orzeł S. 2011. Dynamiczne krzy
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA l 2017-02-25 18:54


The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA logo in the calibration and measurement certificates issued by authorized institutes is to draw the attention of their customers, and other interested parties, to the recognition, by all other signatories of the CIPM MRA, of the validity of those certificates.

The CIPM MRA logo remains the exclusive property of the BIPM. The following institutes have been authorized to use it, for the fields of measurement supported by CMCs published in the KCDB:
A*STAR (Singapore) from 9 October 2006
ARPANSA (Australia) from 7 February 2007
BAM (Germany) from 17 January 2008
BelGIM (Belarus) from 13 November 2006
BEV (Austria) from 1 September 2006
BIM (Bulgaria) from 12 September 2006
BKSV-DPLA (Denmark) from 10 January 2008
BMM (Montenegro) from 4 March 2016
BOM (Macedonia (fmr Yugoslav Rep. of)) from 3 July 2013
BVL (Germany) from 11 November 2016
CEM (Spain) from 21 December 2006
CENTIS (Cuba) from 12 August 2011
CIEMAT (Spain) from 11 August 2009
CMI (Czech Republic) from 28 August 2006
CMS/ITRI (Chinese Taipei) from 26 November 2007
CPHR (Cuba) from 8 March 2011
DELTA (Denmark) from 21 September 2016
DFM (Denmark) from 12 October 2006
DMDM (Serbia) from 23 November 2006
DP NDI "Systema" (Ukraine) from 30 July 2007
DPM (Albania) from 26 May 2016
DTI (Denmark) from 8 August 2013
E+E (Austria) from 2 July 2014
EAA (Austria) from 6 October 2010
EIM (Greece) from 24 September 2007
ENEA-INRIM (Italy) from 13 October 2006
FGI (Finland) from 10 January 2017
FMI (Finland) from 8 May 2015
FORCE (Denmark) from 8 April 2011
FTMC (Lithuania) from 17 November 2014
GEOSTM (Georgia) from 3 June 2014
GUM (Poland) from 9 October 2006
HMI (Croatia) from 19 November 2012
ICE-LMVE (Costa Rica) from 6 February 2014
IFIN-HH (Romania) from 29 May 2008
IMBIH (Bosnia and Herzegovina) from 10 August 2012
INDECOPI (Peru) from 2 September 2010
INEN (Ecuador) from 28 September 2011
INM (Romania) from 7 November 2006
INM Colombia (Colombia) from 19 January 2016
INMETRO (Brazil) from 26 March 2007
INN (Chile) from 13 October 2006
INRIM (Italy) from 13 October 2006
INTA (Spain) from 5 August 2010
INTiBS (Poland) from 4 April 2013
IO-CSIC (Spain) from 5 January 2007
IPQ (Portugal) from 11 October 2006
ISCIII (Spain) from 5 August 2010
IST (Portugal) from 29 June 2007
JV (Norway) from 12 September 2006
KazInMetr (Kazakhstan) from 13 April 2011
KRISS (Korea (Republic of)) from 13 October 2006
LACOMET (Costa Rica) from 6 July 2011
LATMB (Latvia) from 7 November 2006
LATU (Uruguay) from 22 January 2007
LCOE (Spain) from 1 December 2010
LEI (Lithuania) from 11 February 2015
LGC Ltd (United Kingdom) from 13 October 2006
LNE (France) from 4 October 2006
LNE-CETIAT (France) from 4 October 2006
LNE-Cnam (France) from 4 October 2006
LNE-ENSAM (France) from 4 October 2006
LNE-FEMTO-ST (France) from 4 October 2006
LNE-IRSN (France) from 4 October 2006
LNE-LADG (France) from 4 October 2006
LNE-LNHB (France) from 4 October 2006
LNE-LTFB (France) from 28 May 2009
LNE-OB (France) from 4 October 2006
LNE-TRAPIL (France) from 28 May 2009
METAS (Switzerland) from 7 September 2006
MIKES (Finland) from 1 September 2006
MIRS (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/IMT/LMT (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/KI/LO5 (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/SIQ/Metrology (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UL-FE/LMK (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UM-FS/LTM (Slovenia) from 3 October 2011
MKEH (Hungary) from 23 October 2006
MSL (New Zealand) from 9 August 2007
NIM (China) from 27 November 2006
NIMT (Thailand) from 13 October 2006
NMI (MD) (Moldova (Republic of)) from 22 April 2016
NMIA (Australia) from 7 November 2006
NMIM (Malaysia) from 2 September 2015
NMISA (South Africa) from 13 October 2006
NMLPHIL (Philippines) from 6 January 2014
NPL (United Kingdom) from 28 August 2006
NPLI (India) from 2 March 2007
NRPA (Norway) from 29 February 2008
NRSL/INER (Chinese Taipei) from 8 January 2008
NSAI NML (Ireland) from 26 October 2007
NSC IM (Ukraine) from 23 March 2007
PMOD/WRC (Switzerland) from 6 October 2008
PTB (Germany) from 28 November 2006
RCM-LIPI (Indonesia) from 28 January 2009
ROA (Spain) from 30 August 2010
ROTH+CO.AG (Switze
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA l 2017-02-25 18:54
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA logo in the calibration and measurement certificates issued by authorized institutes is to draw the attention of their customers, and other interested parties, to the recognition, by all other signatories of the CIPM MRA, of the validity of those certificates.

The CIPM MRA logo remains the exclusive property of the BIPM. The following institutes have been authorized to use it, for the fields of measurement supported by CMCs published in the KCDB:
A*STAR (Singapore) from 9 October 2006
ARPANSA (Australia) from 7 February 2007
BAM (Germany) from 17 January 2008
BelGIM (Belarus) from 13 November 2006
BEV (Austria) from 1 September 2006
BIM (Bulgaria) from 12 September 2006
BKSV-DPLA (Denmark) from 10 January 2008
BMM (Montenegro) from 4 March 2016
BOM (Macedonia (fmr Yugoslav Rep. of)) from 3 July 2013
BVL (Germany) from 11 November 2016
CEM (Spain) from 21 December 2006
CENTIS (Cuba) from 12 August 2011
CIEMAT (Spain) from 11 August 2009
CMI (Czech Republic) from 28 August 2006
CMS/ITRI (Chinese Taipei) from 26 November 2007
CPHR (Cuba) from 8 March 2011
DELTA (Denmark) from 21 September 2016
DFM (Denmark) from 12 October 2006
DMDM (Serbia) from 23 November 2006
DP NDI "Systema" (Ukraine) from 30 July 2007
DPM (Albania) from 26 May 2016
DTI (Denmark) from 8 August 2013
E+E (Austria) from 2 July 2014
EAA (Austria) from 6 October 2010
EIM (Greece) from 24 September 2007
ENEA-INRIM (Italy) from 13 October 2006
FGI (Finland) from 10 January 2017
FMI (Finland) from 8 May 2015
FORCE (Denmark) from 8 April 2011
FTMC (Lithuania) from 17 November 2014
GEOSTM (Georgia) from 3 June 2014
GUM (Poland) from 9 October 2006
HMI (Croatia) from 19 November 2012
ICE-LMVE (Costa Rica) from 6 February 2014
IFIN-HH (Romania) from 29 May 2008
IMBIH (Bosnia and Herzegovina) from 10 August 2012
INDECOPI (Peru) from 2 September 2010
INEN (Ecuador) from 28 September 2011
INM (Romania) from 7 November 2006
INM Colombia (Colombia) from 19 January 2016
INMETRO (Brazil) from 26 March 2007
INN (Chile) from 13 October 2006
INRIM (Italy) from 13 October 2006
INTA (Spain) from 5 August 2010
INTiBS (Poland) from 4 April 2013
IO-CSIC (Spain) from 5 January 2007
IPQ (Portugal) from 11 October 2006
ISCIII (Spain) from 5 August 2010
IST (Portugal) from 29 June 2007
JV (Norway) from 12 September 2006
KazInMetr (Kazakhstan) from 13 April 2011
KRISS (Korea (Republic of)) from 13 October 2006
LACOMET (Costa Rica) from 6 July 2011
LATMB (Latvia) from 7 November 2006
LATU (Uruguay) from 22 January 2007
LCOE (Spain) from 1 December 2010
LEI (Lithuania) from 11 February 2015
LGC Ltd (United Kingdom) from 13 October 2006
LNE (France) from 4 October 2006
LNE-CETIAT (France) from 4 October 2006
LNE-Cnam (France) from 4 October 2006
LNE-ENSAM (France) from 4 October 2006
LNE-FEMTO-ST (France) from 4 October 2006
LNE-IRSN (France) from 4 October 2006
LNE-LADG (France) from 4 October 2006
LNE-LNHB (France) from 4 October 2006
LNE-LTFB (France) from 28 May 2009
LNE-OB (France) from 4 October 2006
LNE-TRAPIL (France) from 28 May 2009
METAS (Switzerland) from 7 September 2006
MIKES (Finland) from 1 September 2006
MIRS (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/IMT/LMT (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/KI/LO5 (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/SIQ/Metrology (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UL-FE/LMK (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UM-FS/LTM (Slovenia) from 3 October 2011
MKEH (Hungary) from 23 October 2006
MSL (New Zealand) from 9 August 2007
NIM (China) from 27 November 2006
NIMT (Thailand) from 13 October 2006
NMI (MD) (Moldova (Republic of)) from 22 April 2016
NMIA (Australia) from 7 November 2006
NMIM (Malaysia) from 2 September 2015
NMISA (South Africa) from 13 October 2006
NMLPHIL (Philippines) from 6 January 2014
NPL (United Kingdom) from 28 August 2006
NPLI (India) from 2 March 2007
NRPA (Norway) from 29 February 2008
NRSL/INER (Chinese Taipei) from 8 January 2008
NSAI NML (Ireland) from 26 October 2007
NSC IM (Ukraine) from 23 March 2007
PMOD/WRC (Switzerland) from 6 October 2008
PTB (Germany) from 28 November 2006
RCM-LIPI (Indonesia) from 28 January 2009
ROA (Spain) from 30 August 2010
ROTH+CO.AG (Switzerland) from 5 J
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA l 2017-02-25 18:54
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA logo in the calibration and measurement certificates issued by authorized institutes is to draw the attention of their customers, and other interested parties, to the recognition, by all other signatories of the CIPM MRA, of the validity of those certificates.

The CIPM MRA logo remains the exclusive property of the BIPM. The following institutes have been authorized to use it, for the fields of measurement supported by CMCs published in the KCDB:
A*STAR (Singapore) from 9 October 2006
ARPANSA (Australia) from 7 February 2007
BAM (Germany) from 17 January 2008
BelGIM (Belarus) from 13 November 2006
BEV (Austria) from 1 September 2006
BIM (Bulgaria) from 12 September 2006
BKSV-DPLA (Denmark) from 10 January 2008
BMM (Montenegro) from 4 March 2016
BOM (Macedonia (fmr Yugoslav Rep. of)) from 3 July 2013
BVL (Germany) from 11 November 2016
CEM (Spain) from 21 December 2006
CENTIS (Cuba) from 12 August 2011
CIEMAT (Spain) from 11 August 2009
CMI (Czech Republic) from 28 August 2006
CMS/ITRI (Chinese Taipei) from 26 November 2007
CPHR (Cuba) from 8 March 2011
DELTA (Denmark) from 21 September 2016
DFM (Denmark) from 12 October 2006
DMDM (Serbia) from 23 November 2006
DP NDI "Systema" (Ukraine) from 30 July 2007
DPM (Albania) from 26 May 2016
DTI (Denmark) from 8 August 2013
E+E (Austria) from 2 July 2014
EAA (Austria) from 6 October 2010
EIM (Greece) from 24 September 2007
ENEA-INRIM (Italy) from 13 October 2006
FGI (Finland) from 10 January 2017
FMI (Finland) from 8 May 2015
FORCE (Denmark) from 8 April 2011
FTMC (Lithuania) from 17 November 2014
GEOSTM (Georgia) from 3 June 2014
GUM (Poland) from 9 October 2006
HMI (Croatia) from 19 November 2012
ICE-LMVE (Costa Rica) from 6 February 2014
IFIN-HH (Romania) from 29 May 2008
IMBIH (Bosnia and Herzegovina) from 10 August 2012
INDECOPI (Peru) from 2 September 2010
INEN (Ecuador) from 28 September 2011
INM (Romania) from 7 November 2006
INM Colombia (Colombia) from 19 January 2016
INMETRO (Brazil) from 26 March 2007
INN (Chile) from 13 October 2006
INRIM (Italy) from 13 October 2006
INTA (Spain) from 5 August 2010
INTiBS (Poland) from 4 April 2013
IO-CSIC (Spain) from 5 January 2007
IPQ (Portugal) from 11 October 2006
ISCIII (Spain) from 5 August 2010
IST (Portugal) from 29 June 2007
JV (Norway) from 12 September 2006
KazInMetr (Kazakhstan) from 13 April 2011
KRISS (Korea (Republic of)) from 13 October 2006
LACOMET (Costa Rica) from 6 July 2011
LATMB (Latvia) from 7 November 2006
LATU (Uruguay) from 22 January 2007
LCOE (Spain) from 1 December 2010
LEI (Lithuania) from 11 February 2015
LGC Ltd (United Kingdom) from 13 October 2006
LNE (France) from 4 October 2006
LNE-CETIAT (France) from 4 October 2006
LNE-Cnam (France) from 4 October 2006
LNE-ENSAM (France) from 4 October 2006
LNE-FEMTO-ST (France) from 4 October 2006
LNE-IRSN (France) from 4 October 2006
LNE-LADG (France) from 4 October 2006
LNE-LNHB (France) from 4 October 2006
LNE-LTFB (France) from 28 May 2009
LNE-OB (France) from 4 October 2006
LNE-TRAPIL (France) from 28 May 2009
METAS (Switzerland) from 7 September 2006
MIKES (Finland) from 1 September 2006
MIRS (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/IMT/LMT (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/KI/LO5 (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/SIQ/Metrology (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UL-FE/LMK (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UM-FS/LTM (Slovenia) from 3 October 2011
MKEH (Hungary) from 23 October 2006
MSL (New Zealand) from 9 August 2007
NIM (China) from 27 November 2006
NIMT (Thailand) from 13 October 2006
NMI (MD) (Moldova (Republic of)) from 22 April 2016
NMIA (Australia) from 7 November 2006
NMIM (Malaysia) from 2 September 2015
NMISA (South Africa) from 13 October 2006
NMLPHIL (Philippines) from 6 January 2014
NPL (United Kingdom) from 28 August 2006
NPLI (India) from 2 March 2007
NRPA (Norway) from 29 February 2008
NRSL/INER (Chinese Taipei) from 8 January 2008
NSAI NML (Ireland) from 26 October 2007
NSC IM (Ukraine) from 23 March 2007
PMOD/WRC (Switzerland) from 6 October 2008
PTB (Germany) from 28 November 2006
RCM-LIPI (Indonesia) from 28 January 2009
ROA (Spain) from 30 August 2010
ROTH+CO.AG (Switzerland) from 5 J
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA l 2017-02-25 18:54
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA logo in the calibration and measurement certificates issued by authorized institutes is to draw the attention of their customers, and other interested parties, to the recognition, by all other signatories of the CIPM MRA, of the validity of those certificates.

The CIPM MRA logo remains the exclusive property of the BIPM. The following institutes have been authorized to use it, for the fields of measurement supported by CMCs published in the KCDB:
A*STAR (Singapore) from 9 October 2006
ARPANSA (Australia) from 7 February 2007
BAM (Germany) from 17 January 2008
BelGIM (Belarus) from 13 November 2006
BEV (Austria) from 1 September 2006
BIM (Bulgaria) from 12 September 2006
BKSV-DPLA (Denmark) from 10 January 2008
BMM (Montenegro) from 4 March 2016
BOM (Macedonia (fmr Yugoslav Rep. of)) from 3 July 2013
BVL (Germany) from 11 November 2016
CEM (Spain) from 21 December 2006
CENTIS (Cuba) from 12 August 2011
CIEMAT (Spain) from 11 August 2009
CMI (Czech Republic) from 28 August 2006
CMS/ITRI (Chinese Taipei) from 26 November 2007
CPHR (Cuba) from 8 March 2011
DELTA (Denmark) from 21 September 2016
DFM (Denmark) from 12 October 2006
DMDM (Serbia) from 23 November 2006
DP NDI "Systema" (Ukraine) from 30 July 2007
DPM (Albania) from 26 May 2016
DTI (Denmark) from 8 August 2013
E+E (Austria) from 2 July 2014
EAA (Austria) from 6 October 2010
EIM (Greece) from 24 September 2007
ENEA-INRIM (Italy) from 13 October 2006
FGI (Finland) from 10 January 2017
FMI (Finland) from 8 May 2015
FORCE (Denmark) from 8 April 2011
FTMC (Lithuania) from 17 November 2014
GEOSTM (Georgia) from 3 June 2014
GUM (Poland) from 9 October 2006
HMI (Croatia) from 19 November 2012
ICE-LMVE (Costa Rica) from 6 February 2014
IFIN-HH (Romania) from 29 May 2008
IMBIH (Bosnia and Herzegovina) from 10 August 2012
INDECOPI (Peru) from 2 September 2010
INEN (Ecuador) from 28 September 2011
INM (Romania) from 7 November 2006
INM Colombia (Colombia) from 19 January 2016
INMETRO (Brazil) from 26 March 2007
INN (Chile) from 13 October 2006
INRIM (Italy) from 13 October 2006
INTA (Spain) from 5 August 2010
INTiBS (Poland) from 4 April 2013
IO-CSIC (Spain) from 5 January 2007
IPQ (Portugal) from 11 October 2006
ISCIII (Spain) from 5 August 2010
IST (Portugal) from 29 June 2007
JV (Norway) from 12 September 2006
KazInMetr (Kazakhstan) from 13 April 2011
KRISS (Korea (Republic of)) from 13 October 2006
LACOMET (Costa Rica) from 6 July 2011
LATMB (Latvia) from 7 November 2006
LATU (Uruguay) from 22 January 2007
LCOE (Spain) from 1 December 2010
LEI (Lithuania) from 11 February 2015
LGC Ltd (United Kingdom) from 13 October 2006
LNE (France) from 4 October 2006
LNE-CETIAT (France) from 4 October 2006
LNE-Cnam (France) from 4 October 2006
LNE-ENSAM (France) from 4 October 2006
LNE-FEMTO-ST (France) from 4 October 2006
LNE-IRSN (France) from 4 October 2006
LNE-LADG (France) from 4 October 2006
LNE-LNHB (France) from 4 October 2006
LNE-LTFB (France) from 28 May 2009
LNE-OB (France) from 4 October 2006
LNE-TRAPIL (France) from 28 May 2009
METAS (Switzerland) from 7 September 2006
MIKES (Finland) from 1 September 2006
MIRS (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/IMT/LMT (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/KI/LO5 (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/SIQ/Metrology (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UL-FE/LMK (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UM-FS/LTM (Slovenia) from 3 October 2011
MKEH (Hungary) from 23 October 2006
MSL (New Zealand) from 9 August 2007
NIM (China) from 27 November 2006
NIMT (Thailand) from 13 October 2006
NMI (MD) (Moldova (Republic of)) from 22 April 2016
NMIA (Australia) from 7 November 2006
NMIM (Malaysia) from 2 September 2015
NMISA (South Africa) from 13 October 2006
NMLPHIL (Philippines) from 6 January 2014
NPL (United Kingdom) from 28 August 2006
NPLI (India) from 2 March 2007
NRPA (Norway) from 29 February 2008
NRSL/INER (Chinese Taipei) from 8 January 2008
NSAI NML (Ireland) from 26 October 2007
NSC IM (Ukraine) from 23 March 2007
PMOD/WRC (Switzerland) from 6 October 2008
PTB (Germany) from 28 November 2006
RCM-LIPI (Indonesia) from 28 January 2009
ROA (Spain) from 30 August 2010
ROTH+CO.AG (Switzerland) from 5 J
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA l 2017-02-25 18:55
The purpose of the voluntary use of the CIPM MRA logo in the calibration and measurement certificates issued by authorized institutes is to draw the attention of their customers, and other interested parties, to the recognition, by all other signatories of the CIPM MRA, of the validity of those certificates.

The CIPM MRA logo remains the exclusive property of the BIPM. The following institutes have been authorized to use it, for the fields of measurement supported by CMCs published in the KCDB:
A*STAR (Singapore) from 9 October 2006
ARPANSA (Australia) from 7 February 2007
BAM (Germany) from 17 January 2008
BelGIM (Belarus) from 13 November 2006
BEV (Austria) from 1 September 2006
BIM (Bulgaria) from 12 September 2006
BKSV-DPLA (Denmark) from 10 January 2008
BMM (Montenegro) from 4 March 2016
BOM (Macedonia (fmr Yugoslav Rep. of)) from 3 July 2013
BVL (Germany) from 11 November 2016
CEM (Spain) from 21 December 2006
CENTIS (Cuba) from 12 August 2011
CIEMAT (Spain) from 11 August 2009
CMI (Czech Republic) from 28 August 2006
CMS/ITRI (Chinese Taipei) from 26 November 2007
CPHR (Cuba) from 8 March 2011
DELTA (Denmark) from 21 September 2016
DFM (Denmark) from 12 October 2006
DMDM (Serbia) from 23 November 2006
DP NDI "Systema" (Ukraine) from 30 July 2007
DPM (Albania) from 26 May 2016
DTI (Denmark) from 8 August 2013
E+E (Austria) from 2 July 2014
EAA (Austria) from 6 October 2010
EIM (Greece) from 24 September 2007
ENEA-INRIM (Italy) from 13 October 2006
FGI (Finland) from 10 January 2017
FMI (Finland) from 8 May 2015
FORCE (Denmark) from 8 April 2011
FTMC (Lithuania) from 17 November 2014
GEOSTM (Georgia) from 3 June 2014
GUM (Poland) from 9 October 2006
HMI (Croatia) from 19 November 2012
ICE-LMVE (Costa Rica) from 6 February 2014
IFIN-HH (Romania) from 29 May 2008
IMBIH (Bosnia and Herzegovina) from 10 August 2012
INDECOPI (Peru) from 2 September 2010
INEN (Ecuador) from 28 September 2011
INM (Romania) from 7 November 2006
INM Colombia (Colombia) from 19 January 2016
INMETRO (Brazil) from 26 March 2007
INN (Chile) from 13 October 2006
INRIM (Italy) from 13 October 2006
INTA (Spain) from 5 August 2010
INTiBS (Poland) from 4 April 2013
IO-CSIC (Spain) from 5 January 2007
IPQ (Portugal) from 11 October 2006
ISCIII (Spain) from 5 August 2010
IST (Portugal) from 29 June 2007
JV (Norway) from 12 September 2006
KazInMetr (Kazakhstan) from 13 April 2011
KRISS (Korea (Republic of)) from 13 October 2006
LACOMET (Costa Rica) from 6 July 2011
LATMB (Latvia) from 7 November 2006
LATU (Uruguay) from 22 January 2007
LCOE (Spain) from 1 December 2010
LEI (Lithuania) from 11 February 2015
LGC Ltd (United Kingdom) from 13 October 2006
LNE (France) from 4 October 2006
LNE-CETIAT (France) from 4 October 2006
LNE-Cnam (France) from 4 October 2006
LNE-ENSAM (France) from 4 October 2006
LNE-FEMTO-ST (France) from 4 October 2006
LNE-IRSN (France) from 4 October 2006
LNE-LADG (France) from 4 October 2006
LNE-LNHB (France) from 4 October 2006
LNE-LTFB (France) from 28 May 2009
LNE-OB (France) from 4 October 2006
LNE-TRAPIL (France) from 28 May 2009
METAS (Switzerland) from 7 September 2006
MIKES (Finland) from 1 September 2006
MIRS (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/IMT/LMT (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/KI/LO5 (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/SIQ/Metrology (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UL-FE/LMK (Slovenia) from 3 October 2011
MIRS/UM-FS/LTM (Slovenia) from 3 October 2011
MKEH (Hungary) from 23 October 2006
MSL (New Zealand) from 9 August 2007
NIM (China) from 27 November 2006
NIMT (Thailand) from 13 October 2006
NMI (MD) (Moldova (Republic of)) from 22 April 2016
NMIA (Australia) from 7 November 2006
NMIM (Malaysia) from 2 September 2015
NMISA (South Africa) from 13 October 2006
NMLPHIL (Philippines) from 6 January 2014
NPL (United Kingdom) from 28 August 2006
NPLI (India) from 2 March 2007
NRPA (Norway) from 29 February 2008
NRSL/INER (Chinese Taipei) from 8 January 2008
NSAI NML (Ireland) from 26 October 2007
NSC IM (Ukraine) from 23 March 2007
PMOD/WRC (Switzerland) from 6 October 2008
PTB (Germany) from 28 November 2006
RCM-LIPI (Indonesia) from 28 January 2009
ROA (Spain) from 30 August 2010
ROTH+CO.AG (Switzerland) from 5 J
– the intergovernmental organization through which 2017-02-25 18:56
– the intergovernmental organization through which Member States act together
on matters related to measurement science and measurement standards.
Search facility:


| Site map | News | Contact us | [ FR ]

About us
Worldwide metrology
International equivalence
Measurement units
Services
Publications
Meetings


SI units of ionizing radiation





Overview
A.H. Becquerel (1852-1908)
L.H. Gray (1905-1965)
R.M. Sievert (1898-1966)
Radium standards at the BIPM
Pierre and Marie Curie at the BIPM

September 1910

The Radiology Congress met in Brussels and established the International Radioactivity Commission (Commission Internationale de Radioactivité). Mme M. Curie was asked to prepare an International Radium Standard.
18 March 1912

A. Debierne addressed a letter to Ch.-Éd. Guillaume (then Deputy Director of the BIPM) asking him if the BIPM would be willing to keep the Radium Standard.
12 May 1912

S. Meyer, secretary of the Commission Internationale des Étalons de Radium, thanked R. Benoît, Director of the BIPM, for agreeing to keep the standard.
21 February 1913

The standard was deposited "in the lower division of the safe located in the first vault".
1913 to 1935

Eight times in total the international standard was taken out for various comparisons at the Laboratoire Curie and brought back to the vault at the BIPM. After being used for the last time it was kept at the Laboratoire Curie.
1934

O. Hönigschmid prepared twenty radium standards from pitchblende, originating from High Katanga, containing a high percentage of radium free of mesothorium. Among them, standard No. 5430, with a mass almost identical to that of the "Curie standard", was assigned to France and handed over to the Laboratoire Curie.
21 April 1939

Standard No. 5430 was deposited at the BIPM.
30 May 1940

The standard was transferred to a place outside Paris for safe keeping.
October 1948

At the 9th CGPM the Soviet delegation proposed to "organize comparisons of national standards of radium with international standards of radium and to maintain these at the Bureau International".
July 1953

The Joint Commission for Radioactivity (Commission mixte de radioactivité), meeting in Stockholm, entrusted standard No. 5430 to the Director of the Radium Institute (Institut du Radium).
3 December 1959

The Faculty of Sciences of Paris, to which the Radium Institute belonged, decided to entrust the BIPM with the radium standard No. 5430. This standard remained the "property of the University of Paris".
October 1960

The 11th CGPM authorized the BIPM to maintain radium standard No. 5430.

9 March 1961

The University of Paris donated the standard to the BIPM and an international comparison of radium standards was organized in 1963. Later, primary measurement methods and the introduction of the SI definition for activity replaced the need to hold such standards.
22 January 1993

Having kept the artefact safely at the BIPM for a further thirty-two years, the radium standard 5430 was finally disposed of as radioactive waste, by the French authorities, following international safety recommendations.





Metrology area:
AUV
EM
L
M
PR
QM
RI
T
TF
U



BIPM - Pavillon de Breteuil F-92312 Sèvres Cedex FRANCE

Disclaimer

Copyright © BIPM all rights reserved
pszenica 355 kukurydza 350 jęczmień 330 żyto 329 o 2017-02-25 18:57
pszenica 355
kukurydza 350
jęczmień 330
żyto 329
owies 265
ziemniaki 95
buraki cukrowe 92
winogrona 63

W farmacji etanol wykorzystywany jest między innymi jako rozpuszczalnik do sporządzania niektórych leków. W recepturach nazywany bywa Ethanolum i Aethanolum, z podaniem stężenia w stopniach (procentach objętościowych) (np. Ethanolum 95°, Aethanolum 95°). Do określenia etanolu 95° używa się też nazwy: Spiritus Vini rectificatus. Farmakopea Polska VI podaje stężenie etanolu recepturowego wynoszące 96%.

Etanol do celów przemysłowych jest często produkowany poprzez bezpośrednią syntezę z gazu syntezowego (mieszaniny CO, H2 i H2O), która prowadzi do czystszego chemicznie etanolu. Etanol jest tanim w produkcji surowcem i jest jednocześnie stosunkowo niegroźny dla środowiska, dlatego jest wykorzystywany jako rozpuszczalnik w przemyśle chemicznym. Stosowany jest także jako paliwo napędowe (biopaliwo) – na przykład w Brazylii 86% sprzedawanych nowych aut jest przystosowanych do spalania etanolu[15].
Działanie na organizm człowieka
Wpływ alkoholu na organizm człowieka
Bimber Aparatura do pędzenia bimbru na dużą skalę 2017-02-25 18:50
Bimber
Aparatura do pędzenia bimbru na dużą skalę

Bimber (samogon, księżycówka) – wysokoprocentowy napój alkoholowy produkowany w warunkach amatorskich. Otrzymywany zazwyczaj przez destylację okresową (w odróżnieniu od destylacji ciągłej w gorzelniach przemysłowych) z zacieru z fermentacji alkoholowej. Zależnie od surowców i sposobu oczyszczania bimber różni się zapachem i smakiem. Najczęściej otrzymywany z najtańszych produktów (zboże, ziemniaki, cukierki, cukier, melasa) bez dodatkowej rektyfikacji, jest bezbarwny i ma ostry, nieprzyjemny zapach, ale oczyszczony, najczęściej węglem aktywnym, występujący w mieszankach (np.: w ajerkoniaku) daje wrażenie smaku handlowego czystego spirytusu. Bywa zaprawiany sokami owocowymi lub uszlachetniany przez leżakowanie.

Spis treści

1 Bezpieczeństwo
2 Historia
3 Aspekty prawne
4 Zobacz też
5 Przypisy
6 Linki zewnętrzne

Bezpieczeństwo

Bimber zawiera głównie alkohol etylowy, który to, jeśli nieodpowiedzialnie spożywany, może być groźny dla zdrowia i życia. Głównym źródłem szkodliwych substancji jest przypadkowe lub celowe zanieczyszczenie produktu. W wyniku użycia do destylacji instalacji z elementów nieprzeznaczonych do tego celu, destylat może zawierać metale ciężkie (np. cynk, miedź, ołów, cynę) wypłukiwane z aparatury. Wbrew temu, co się powszechnie uważa, podczas fermentacji cukru nie wytwarza się metanol (którego źródłem w destylatach owocowych są między innymi pektyny, które w procesie fermentacji alkoholowej ulegają degradacji). Bywa on za to dodawany przez niektórych producentów dla zwiększenia mocy trunku[1]. Niektóre z zanieczyszczeń bimbru, zwłaszcza lżejsze alkohole i ketony, zawarte także w szlachetniejszych alkoholach produkowanych tradycyjnymi metodami (koniak, whisky, grappa), mogą wpływać pozytywnie na jego smak. Dotyczy to zwłaszcza bimbru pędzonego z owoców i zboża.
Historia

W okresie obu wojen światowych i stanu wojennego był częstym środkiem płatniczym. Produkowany jest nadal ze względów tradycyjnych i ekonomicznych – jest znacznie tańszy od wódki i alkoholi bazarowych.

Pędzenie bimbru było na ziemiach polskich zakazane i zwalczane co najmniej od połowy XIX wieku. W II Rzeczypospolitej wprowadzono monopol państwa na produkcję spirytualiów – początkowo w wybranych województwach, a następnie na terenie całego kraju[2]. Produkcja bimbru była surowo karana zarówno w II RP, jak i w okresie PRL[3].
Aspekty prawne

W Polsce produkcja napojów alkoholowych na sprzedaż jest objęta podatkiem akcyzowym. Zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2017 poz. 206) działalność gospodarcza w zakresie wyrobu, oczyszczania, skażania lub odwadniania alkoholu etylowego jest działalnością regulowaną i wymaga wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność w zakresie wyrobu i przetwarzania alkoholu etylowego. Organem prowadzącym rejestr jest minister właściwy do spraw rynków rolnych.

Kwestia legalności produkcji bimbru na własny użytek była dość długo kwestią prawnie dyskusyjną. M.in. 15 maja 2004 w gazecie „Rzeczpospolita” ukazał się artykuł W. Wróbla „Legalny bimber”, w którym autor sugerował, że w świetle wówczas obowiązującej ustawy o wyrobie alkoholu etylowego tego rodzaju działalność jest legalna[4]. Jednak w uchwale z dnia 30 listopada 2004 Izba Karna Sądu Najwyższego orzekła co następuje:

„Znamiona przestępstwa z art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2001 roku o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2001 nr 31 poz. 353) wypełnia rów
Nie jestem robotem Prywatność - Warunki 2017-02-25 18:59
Nie jestem robotem
Prywatność - Warunki
. 2017-02-25 18:59
.
. 2017-02-25 19:00






































.








































.
































.





















































.
1
Zostaw swoją opinię o Stomil - Nekla
UWAGA: Pamiętaj, aby Twoja opinia była zgodna z regulaminem i jak najbardziej merytoryczna - zależy nam na tym, by nasi użytkownicy mogli - także dzięki Twojemu wpisowi - dowiedzieć się jak najwięcej o pracy w firmie Stomil