Nowe zasady dotyczące cookies
Witryna korzysta z plików cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie. Jeśli nie chcesz, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Cookies".


W 3 tygodnie nauczymy Cię języka niemieckiego w zakresie opieki osób starszych.
KURSY JĘZYKA NIEMIECKIEGO

    Kurs doszkalający

60 h 600 zł

Zapisz się >

    Kurs od podstaw

168 h 1599 zł

Zapisz się >

    Kurs wyjazdowy od podstaw

3 tygodnie 3490zł

Zapisz się >

BEZROBOTNI ZA DARMO. Gwarancja pracy! Telefon: 22 622 13 09, 882 128 823

zdjecie uzytkownika
Wiola - 2016-05-09 17:11:55 odpowiedz | cytuj
Głównym zadaniem każdego państwa i jego obywateli jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa w warunkach zrównoważonego rozwoju. Rozwój na świecie, choć wydać mógł się korzystny, niesie wciąż nowe wyzwania. Niezwykle ważną umiejętnością jest ich identyfikacja i trafne definiowanie oraz przygotowanie skutecznego reagowania na ich negatywne skutki. Ich zmienność i dynamika zmusza państwo do stałego wysiłku. Dlatego też wprowadzono w życie Strategię Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, która określa interesy narodowe i formułuje cele strategiczne zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.. Pojęcie strategii jest niżej definiowane jako:
-koncepcja funkcjonowania organizacji w dłuższym okresie, zawierająca zoperacjonalizowane główne cele, sposoby działania i reguły zachowania się,
- teoria i praktyka działania, ukierunkowana na osiągnięcie założonych celów w danej dziedzinie, ujmowanych w skali ogólnej i mających charakter długofalowy,
-nauka o użyciu bitew dla celów wojny,
- sztuka rozdziału i użycia środków wojennych dla urzeczywistnienia celów polityki,
- sztuka dialektyki woli stosująca siłę dla rozwiązania konfliktu,
- sposób postępowania w przygotowaniu i prowadzeniu danej konkretnej wojny, kampanii lub bitwy, obrany i zastosowany przez najwyższe organa władzy państwowej, naczelne dowództwo sił zbrojnych lub naczelne dowództwo danego określonego teatru działań wojennych. Strategia jest, więc dziełem teorii i praktyki sztuki wojennej,
- sztuka i nauka rozwijania i stosowania politycznych, ekonomicznych, psychologicznych oraz militarnych sił niezbędnych w czasie pokoju i wojny, pozwalających na osiągnięcie celów polityki państwa, dla uzyskania korzystnych rezultatów sprzyjających osiągnięciu zwycięstwa i zmniejszenia możliwości poniesienia porażki .
Przytoczone powyżej definicje wskazują, że istotą strategii jest osiąganie zakładanych celów. Ważnymi elementami w powyższym kontekście są również m.in.: czas, sposób działania, a także reguły postępowania. Zaznaczyć należy, że współcześnie nie istnieje już wspomniany wyżej urząd stratega, ale w dalszym ciągu społeczeństwo oczekuje od władz pomysłu, czyli wizji funkcjonowania państwa w perspektywie kilku, kilkunastu i kilkudziesięciu lat. Wizji towarzyszy również oczekiwanie sposobu jej realizacji, która będzie akceptowalna przez większość zaangażowanych w jej realizację osób .
Realizacji wizji towarzyszyć będą musiały działania wielu ludzi, członków organizacji. Bez ich zaangażowania wizja pozostanie tylko i wyłącznie na etapie planów. Dlatego też niezwykle ważny jest sposób przedstawienia tej wizji. Jednym ze sposobów takiego sformułowania jest określenie misji organizacji, której nie należy utożsamiać z celami operacyjnymi strategii tylko ze sposobem ich realizacji. Strategia obejmuje dwie istotne sfery ludzkiej działalności. Są nimi cele i sposoby ich osiągania. Misję należy rozumieć, jako określenie ostateczne¬go celu organizacji, a także wyboru sposobu jego osiągnięcia. Misja jest jednym z trzech czynników ograniczających swobodę kształtowania lub wyboru strategii. Z jednej bowiem strony jest wizją przyszłości, z drugiej zaś własnym potencjałem, który z naturalnych powodów dzieli się na finansowy i pozafinansowy, zależny nie tylko od posiadanych dóbr materialnych i niematerialnych, ale również od wzajemnej ich konfiguracji .
Reasumując, należy stwierdzić, że strategia powinna zawierać misję, ocenę możliwości jej realizacji, cele operacyjne, a także funkcjonalne programy działania. Dzięki tym elementom czytelna powinna być wizja przyszłych działań i stan organizacji w przyszłości. Skuteczność uzależniona jest od właściwej konstrukcji wskazanych elementów, która będzie czytelna dla wszystkich członków organizacji. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe będzie dokonanie oceny i w konsekwencji jej realizacji. Do oceny jakości strategii ważne są kryteria, a mianowicie:
-horyzont czasowy,
-poziom ryzyka,
-wewnętrzną spójność i zgodność,
-odpowiedniość strategii w stosunku do dostępnych zasobów .
Należy zauważyć, że misja, ocena możliwości i uwarunkowań oraz celów strategicznych to główne elementy strategii, których kolejność powstawania nie jest jednoznacznie zidentyfikowana. W literaturze przedmiotu występują trzy modele strategii. Pierwszy z nich zakłada, że jako pierwsze w tworzeniu strategii wyłaniają się cele strategiczne.
Drugi zaś zakłada, że w pierwszej kolejności należy przeprowadzić analizę otoczenia i organizacji, a następnie postawić cele strategiczne.
Z kolei trzeci model zakłada, iż funkcje identyfikacji celów, analizy otoczenia i organizacji są wzajemnie sprzężone i wzajemnie się warunkują.
Odpowiedź na pytania dotyczące, czym jest strategia należałoby sprowadzić z kolei do odpowiedzi na pytania: Czym dana organizacja będzie w przyszłości?, Jaki będzie jej kształt?
Warto zwrócić również uwagę na zapisy leksykalne słowa „strategia”. Termin ten został zdefiniowany, jako:
-dział sztuki wojennej obejmujący przygotowanie i prowadzenie wojny oraz poszczególnych jej kampanii i bitew;
-przemyślany plan działania w jakiejś dziedzinie .
W ogólnym znaczeniu strategia sprowadza się do określenia sprawnego działania każdego podmiotu i do stosowania najbardziej skutecznych sposobów tego działania. Strategia bezpieczeństwa jest to teoria i praktyka kierowania sprawami bezpieczeństwa danego podmiotu przez najwyższego decydenta, z uwzględnieniem zwłaszcza ustalania celów bezpieczeństwa oraz sposobów ich osiągania . Strategii jest bardzo dużo i występują w różnych rodzajach i formach, co uzależnione jest od przyjętego kryterium. Powszechnie szkicuje się następującą typologię strategii bezpieczeństwa według:
- koncepcji zapobiegania, reagowania,
- roli deklaratywna, rzeczywista, idealna,
- procedur konfrontacji: działań kolejnych, działań jednoczesnych,
- metod prowadzących do zwycięstwa: pokonania, wyczerpania, zniszczenia,
- obiektu oddziaływania i metod podejścia: odstraszania, wymuszania, ubezpieczenia,
- sfer aktywności i środków strategicznych: dyplomatyczna, ekonomiczna, informacyjna, militarna itp.,
- zasięgu: wielka, na obszarze określonego konfliktu,
- treści: operacyjna, preparacyjna .
Jednym z najważniejszych wymiarów teorii strategii są jej zasady zwłaszcza operacyjne, czyli historycznie ukształtowane reguły sprawnego przygotowania i prowadzenia walki, zwiększające prawdopodobieństwo uzyskania w niej sukcesu przy jak najmniejszych kosztach. Głównym sensem, istotą, stosowania wspomnianych zasad strategii jest zapewnienie uzyskania, utrzymania i wykorzystania przewagi, którą należy rozumieć nie tylko w wymiarze ilościowym, ale także jakościowym. W literaturze przedmiotu spostrzega się cykl strategiczny, który uwzględnia cztery podstawowe fazy:
- zdefiniowanie interesów danego podmiotu i określenie celów strategicznych;
- ocena strategicznego środowiska, bezpieczeństwa,
- sformułowanie koncepcji strategicznej,
- wydzielenie zasobów niezbędnych do realizacji koncepcji, czyli ustanowienie systemu bezpieczeństwa .
Przez wiele wieków strategię odnoszono tylko do kwestii militarnych. Aktualnie jest to strategia wojskowa rozumiana, jako:
- teoria i praktyka określająca zasady i generalne sposoby działania zmierzające do przygotowania i wykorzystania potencjału wojskowego w walce zbrojnej prowadzonej w skali wojny, dla osiągnięcia założonych celów militarnych;
- dziedzina strategii obejmująca tworzenie, rozwój, przygotowywanie i wykorzystanie sił zbrojnych dla osiągnięcia celów we wszystkich dziedzinach i wa¬runkach funkcjonowania państwa. W aspekcie bezpieczeństwa strategia wojskowa obejmuje tworzenie, przygotowanie, rozwój i wykorzysta¬nie sił zbrojnych do przeciwdziałania wszelkim zagrożeniom. Rozszerzenie terminu „strategia” nastąpiło na początku XX wieku i przy¬jęło nazwę „strategia wojenna” rozumiana, jako system poglądów naukowych na prawidłowości wojny, jako walki zbrojnej prowadzonej w imię określonych interesów klasowych. Na podstawie studiów, doświadczeń wojennych, sytuacji wojskowo-politycznej, ekonomicznych i moralnych możliwości kraju, nowych środków walki i poglądów prawdopodobnego przeciwnika bada ona warunki i charakter wojny, sposoby jej przygotowania i prowadzenia, rodzaje sił zbrojnych i zasady ich wykorzystania strategicznego, a także zasady materiałowego i technicznego zabezpieczenia i kierowania wojną i siłami zbrojnymi. Jednocześnie jest to dziedzina praktycznej działalności najwyższego kierownictwa wojskowo-politycznego, naczelnego dowództwa i wyższych sztabów, dotycząca sztuki przygotowania kraju i sił zbrojnych do wojny i prowadzenia walki zbrojnej w konkretnych warunkach historycznych .
Druga połowa XX w. przyniosła strategię obronną, która definiuje ją, jako dziedzinę strategii bezpieczeństwa narodowego, obejmującą tworzenie, rozwój, przygotowanie i wykorzystanie potencjału obronnego państwa do przeciwdziałania zagrożeniom militarnym, zarówno w wymiarze narodowym, jak i sojuszniczym, ujmo-wana w skali celów ogólnych i mająca charakter długofalowy . Istotny jest również fakt, że stosownie do strategicznych celów państwa w dziedzinie bezpieczeństwa oraz charakteru zewnętrznych wyzwań i zagrożeń strategia obronności Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje trzy główne działy:
- działania prewencyjno-stabilizacyjne - realizowane w czasie pokoju, obejmujące bieżące zapobieganie wystąpieniu zewnętrznych zagrożeń polityczno-militarnych, poprzez neutralizowanie ich potencjalnych źródeł oraz stabilizowanie i umacnianie bezpiecznego środowiska międzynarodowego Polski,
- reagowanie kryzysowe - realizowane w razie wystąpienia zagrożenia państwa lub bezpieczeństwa sojuszników oraz zagrożeń dla szerszego bezpieczeństwa międzynarodowego, obejmujące zarówno działania narodowe, jak i udział w wysiłkach międzynarodowych, podejmowanych w celu opanowania kryzysów oraz zapewnienia osłony przed ich skutkami,
- działania wojenne - prowadzone w razie agresji na Polskę lub jej sojuszników, obejmujące wykorzystanie całego lub części potencjału państwa do odparcia agresji, przez przygotowanie i przeprowadzenie kampanii i operacji wojennych. Kolejne rozszerzenie omawianego terminu miało miejsce na przełomie XX i XXI w. i uzyskało nazwę strategii bezpieczeństwa .
Strategia bezpieczeństwa narodowego (Strategia BN) odnosi się do sposobów użycia wszelkich zasobów podmiotu (państwa, koalicji, sojuszu, globalnej społeczności międzynarodowej) do zapobiegania i rozstrzygania konfliktów i kryzysów (militarnych i niemilitarnych). Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego z kolei definiuje ją jako:
- teorię i praktykę działania państwa, ukierunkowanego na osiągnięcie celów założonych w dziedzinie bezpieczeństwa, ujmowanych w skali ogólnej i mających charakter długofalowy,
- dziedzinę strategii narodowej, obejmującą tworzenie, przygotowanie i wykorzystanie potencjału państwa dla przeciwdziałania wszelkim zagrożeniom jego bytu i rozwoju.
Z kolei Strategia obronności narodowej (Strategia ON) to sposób użycia wszelkich zasobów podmiotu do zapobiegania i rozstrzygania konfliktów kryzysów polityczno-militarnych.


Unia Europejska a bezpieczeństwo międzynarodowe

Strategia Bezpieczeństwa Europejskiego

Podmiotem coraz bardziej wyraziście, konsekwentnie i z ogromną determinacją oddziałującym na bezpieczeństwo kontynentu europejskiego staje się Unia Europejska. Poglądy wspólnoty w tym obszarze zawarte zostały w przyjętej w Brukseli w dniu 12 grudnia 2003 roku Strategii Bezpieczeństwa Europejskiego. We wprowadzeniu do tego dokumentu zauważono, że podstawą europejskiej integracji i bezpieczeństwa jest sojusz Europy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki i stabilizująca dla pokoju w Europie rola Pak¬tu Północnego Atlantyku. Stwierdzono, że wspólnota jako związek 25 krajów, które zamieszkuje ponad 450 milionów ludzi powinna mieć decydujący głos w sprawach bezpieczeństwa starego kontynentu i suwerennie wpływać na bezpieczeństwo globalne. Bezpieczeństwo jest wstępnym warunkiem rozwoju, należy wszelki¬mi sposobami przeciwdziałać powstawaniu i zaognianiu się konfliktów zbrojnych. Ich totalny charakter przyczynia się, bowiem do zniszczenia dorobku cywilizacyjnego, tym samym uniemożliwiając rozwój społeczny, kulturowy i gospodarczy. Bezpieczeństwo europejskie zależne jest od importu surowców energetycznych. Wydaje się, że na początku XXI wieku jest to jedno z najważniejszych wyzwań rozwojowych wspólnoty. Dokument definiuje najważniejsze zagrożenia dla Europy:
- terroryzm,
- proliferacja broni masowego rażenia,
- konflikty regionalne,
- kryzys instytucji państwa,
- przestępczość zorganizowana.
Zagrożenia te w opinii autorów strategii mogą bardzo destrukcyjnie oddziaływać na poziom bezpieczeństwa europejskiego. Unia Europejska zdefiniowała trzy strategiczne cele, które mają stabilizować bezpieczeństwo europejskie.
Po pierwsze - ciągłe monitorowanie, przewidywanie i natychmiastowe przeciwdziałanie zagrożeniom bezpieczeństwa, głównie terroryzmowi, rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i konfliktom regionalnym. Do realizacji tego celu powinno być zaangażowane całe instrumentarium, jakie posiadają państwa i wspólnota, zarówno wojskowe jak i cywilne.
Po drugie - wspieranie demokracji w krajach europejskich i na świe¬cie, jako gwaranta bezpieczeństwa wewnętrznego i międzynarodowego. Proces ten dotyczy zwłaszcza sąsiadów Unii.
Po trzecie - rozwój integracji na płaszczyźnie politycznej, gospodarczej, kulturowej i militarnej, stabilizujący i zwiększający bezpieczeństwo europejskie.
Dla realizacji tych celów Unia zakłada ścisłą współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych, zwłaszcza w zakresie przeciwdziałania i likwidacji sytuacji kryzysowych w państwach o niestabilnych systemach demokratycznych. Zakładana jest zarówno pomoc militarna o charakterze rozjemczym, jak i humanitarna. Skuteczność działania uwarunkowana ma być coraz ściślejszą inte¬gracją militarną w ramach prowadzonej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wspólnymi działaniami dyplomatycznymi, których celem ma być działanie na rzecz bezpieczeństwa całej Unii. Ważnym ma być również zintegrowane działanie w dziedzinie monitorowania zagrożeń, ich przewidywania i wspólnej reakcji na te zjawiska. Realizacji powyższych celów służyć mają powołane w tym celu instytucje unijne. W strategii założono, że bezpieczeństwo jest pierwszym warunkiem stabilnego rozwoju państw wspólnoty. Szczególne znaczenie nadano działaniom integracyjnym w zakresie przeciwdziałania zagrożeniom terrorystycznym. Uznano te zagrożenia, jako najgroźniejsze dla rozwoju Unii Europejskiej. Dużym wyzwaniem jest ściślejsza koordynacja działań instytucji unijnych i samodzielnych, suwerennych poczynań państw członkowskich dotyczących bezpieczeństwa, zarówno w zakresie prawnym, dyplomatycznym jak i militarnym. Uznano, że nie ma alternatywy dla współpracy transatlantyckiej. Unia Europejska traktuje Stany Zjednoczone Ameryki, jako strategicznego partnera i również na jego potencjale militarnym opiera bezpieczeństwo całej wspólnoty. UE zamierza rozwijać dobre relacje z Federacją Rosyjską na zasadach partnerstwa i otwartości uznając, ze są one gwarantem bezpieczeństwa dla całej Europy. W konkluzji dokumentu stwierdzono, że Unia Europejska ze swym potencjałem stanowi ważną siłę mogącą realnie oddziaływać i kształtować procesy bezpieczeństwa w Europie, a także w skali globalnej.








Narodowa Strategia Bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych Ameryki

Próbą odpowiedzi na wyzwania zawarte w zaprezentowanych scenariuszach rozwoju sytuacji w zakresie bezpieczeństwa globalnego jest treść i wnioski wynikające ze Strategii Bezpieczeństwa Narodowego USA, opublikowanej w marcu 2006 roku. Strategia ta jest amerykańską strategią międzynarodową, zawiera najważniejsze cele i zadania Ameryki w dziedzinie bezpieczeństwa, stanowi ona próbę całościowego spojrzenia na współczesne zagrożenia i określa sposoby przeciwdziałania im. Ze względu na ścisłe więzi pomiędzy USA i Europą i reprezentowanie tych samych wartości, strategia ma bezpośredni wpływ na kształtowanie się europejskiej przestrzeni bezpieczeństwa.
Myślą przewodnią strategii jest założenie, że nastąpił koniec dwu¬biegunowego podziału świata a zagrożenia nie są generowane przez mocarstwa, lecz przez ideologów, różnego rodzaju frustratów wykorzystujących niesprawiedliwości procesu globalizacji dla walki z Ameryką i jej sojusznikami. Stąd biorą się najistotniejsze współczesne zagrożenia. USA uznały, że przeciwdziałanie temu złu jest możliwe głównie przez zapewnienie wolności politycznej i ekonomicznej oraz bezwzględne przestrzeganie praw człowieka. Upowszechnianie demokratycznych rozwiązań ma być narzędziem dla realizacji tych wolności.
We współczesnym świecie obserwujemy z jednej strony niesamowity rozwój tendencji wolnościowych i demokratycznych, z drugiej zaś trwanie totalitaryzmów i różnego rodzaju autorytaryzmów, które mogą być zagrożeniem dla bezpieczeństwa światowego. Jest tak dlatego, że nie uznają one wartości reprezentowanych przez systemy demokratyczne, a co więcej uważają, że ideały wolnościowe są dla nich śmiertelnym zagrożeniem.
Stany Zjednoczone dokonując takiej analizy sytuacji na świecie, przyjęły postawę aktywną, wykluczającą izolacjonizm. Uznały, że rozwój własnego kraju zależny jest od sytuacji globalnej. Jako najpotężniejsze mocarstwo przyjęły odpowiedzialność za rozwój bezpieczeństwa światowego i aktywnie w tym procesie uczestniczą.
Głównym celem umożliwiającym rozwój ma być dążenie do wolności i ochrona jej przez demokratyczne instytucje. Nie może być ona jednak wartością narzuconą, musi być wyborem. Głównym zadaniem funkcjonujących demokracji jest współpraca w zakresie wspierania sił demokratycznych przeciwdziałającym istniejącym reżimom autorytarnym i wal¬ka przeciw nadużyciom praw człowieka. Działania te muszą respektować miejscowe zwyczaje, kulturę, religię itp.
Głównym wrogiem takiego sposobu myślenia i takich działań jest międzynarodowy terroryzm. Jego pokonanie wymaga długoterminowej strategii i zmiany zasad walki. Strategia ta ma charakter bezwzględny i bezwarunkowy. USA wypowiedziały wojnę zarówno terrorystom, jak i wszystkim, którzy ich wspierają. Działania te Ameryka podjęła wspólnie z sojusznikami a krąg poparcia walki z terroryzmem ciągle rośnie. Walka ta ma szeroki zasięg, obejmuje ona „bitwę rąk i bitwę pomysłów", jest skierowana przeciwko terrorystom, jak i ich morderczej ideologii. By walka była skuteczna należy poznawać źródła terroryzmu i przeciw¬działać tym zjawiskom, które do niego doprowadzają. Głównym zadaniem tej walki jest ciągły monitoring zagrożeń i zapobieganie atakom terrorystycznym. Przy czym terrorystów nie da się powstrzymać, czy też zreformować. Miarą skuteczności działania jest ich schwytanie lub eliminacja.
Ważne znaczenie dla bezpieczeństwa światowego mają działania zmierzające do skutecznego wygaszania konfliktów lokalnych. Według autorów amerykańskiej strategii są one gorzkim zapisem poprzednich dekad, celem obecnej polityki amerykańskiej jest likwidacja źródeł tych konfliktów, głównie poprzez działalność humanitarną, pomoc ekonomiczną, czy mediacje dyplomatyczne. USA przyjęły jakby trzy poziomy swego zaangażowania:
- zapobieganie konfliktom,
- interwencja,
- zaangażowanie w stabilizację i rekonstrukcję w regionie objętym konfliktem.
Skuteczność tej polityki uwarunkowana jest również zaangażowaniem sojuszników Ameryki w ten proces. Najefektywniejszym sposobem zapobiegania konfliktom jest promowanie demokracji, poprzez wspieranie ugrupowań demokratycznych. Uzasadnieniem interwencji jest przeciwdziałanie zbrodniom ludobójstwa. Jest to moralny obowiązek społeczności międzynarodowej. Zaangażowanie zaś w stabilizację i rozwój regionu objętego konfliktem ma na celu utrzymanie trwałości przyjętych rozwiązań.
Kolejnym zjawiskiem zagrażającym bezpieczeństwu światowemu jest proliferacja broni masowego rażenia. W amerykańskiej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego problem ten ma kluczowe znaczenie. Najskuteczniejszą drogą do ograniczenia, a w konsekwencji zaniechania proliferacji jest ograniczenie badań i produkcji materiałów rozszczepialnych przez państwa niedemokratyczne, których reżimy mogą dążyć do konfliktu lub jawnie, czy też skrycie popierają organizacje terrorystyczne. Ważnym jest, by broń masowego rażenia (jądrowa, biologiczna, chemiczna itp.) nie przedostała się do rąk międzynarodowych organizacji terrorystycznych. Stany Zjednoczone dla bezpieczeństwa swego i sojuszników muszą być wiarygodne w tym procesie. Dlatego utrzymują siły nuklearne dla skutecznego odstraszania ewentualnego przeciwnika. Przeciwdziałanie niekontrolowanej proliferacji broni masowego rażenia wymaga także skutecznej aktywności służb specjalnych, przede wszystkim wywiadu.
Ważnym zadaniem w zakresie bezpieczeństwa narodowego USA jest stymulowanie globalnego wzrostu ekonomicznego przy pomocy gospodarki wolnorynkowej. Wolność ekonomiczna jest nierozerwalnie związana z wolnością polityczną, jest drogą do likwidacji wielu zagrożeń, gdyż obecnie nierówność w rozwoju gospodarczym stanowi podstawowe zagrożenie globalnego bezpieczeństwa. Celowi wyrównywania szans i tworzenia systemu gospodarki światowej służyć mają inicjatywy podejmowane przez kraje wysoko uprzemysłowione i organizacje międzynarodowe. Chodzi tu zarówno o problemy finansowe krajów biednych (m. in. o konwersję długów), jak i wypracowanie i wdrożenie szeregu rozwiązań promujących gospodarkę wolno¬rynkową.
Pierwszorzędne znaczenie dla bezpieczeństwa światowego i USA ma niezależność rynku energetycznego. Stany Zjednoczone zamierza¬ją oprzeć swoje bezpieczeństwo na rodzimych źródłach energetycznych, zmniejszając swoją zależność od surowca importowanego.
Rozwój gospodarczy ma wpływ na kształtowanie społeczeństwa otwartego i budowanie demokracji, umacnia suwerenność państw i chroni je przed trwałą zależnością ekonomiczną stanowiącą jedno ze źródeł współczesnych zagrożeń bezpieczeństwa.
Według autorów strategii, działania te mogą być skuteczne wówczas, gdy zaangażowane w nie będą najważniejsze państwa i organizacje międzynarodowe, traktując bezpieczeństwo jako kategorię uniwersalną, globalną i ponadnarodową. Dla Europy najważniejsza jest współpraca z USA w ramach Paktu Północnoatlantyckiego. Koncentrować się ma ona wokół tworzenia wysoce mobilnych jednostek, specjalnie wyszkolonych, zdolnych do odparcia zagrożenia wojennego przeciwko każdemu członkowi sojuszu. Dla sprostania wyzwaniom współczesnych zagrożeń USA dążyć będą do tworzenia baz wojskowych w Europie umożliwiających bezpośrednią kontrolę sytuacji.
Ważne znaczenie dla bezpieczeństwa europejskiego mają także relacje USA z Rosją. Stany Zjednoczone zakładają wspieranie prze¬mian demokratycznych w Rosji, wspólne wypracowanie metod zwalczania międzynarodowego terroryzmu, a także koordynowanie działań w zakresie stabilizacji i pokoju na świecie.
Dla osiągnięcia tych celów niezbędna wydaje się transformacja amerykańskich instytucji bezpieczeństwa narodowego. Ma ona polegać na dostosowaniu do nowej sytuacji działań wywiadu, który musi być umiejętnie zintegrowany z systemami obrony i porządku prawnego oraz skoordynowany z sojusznikami. Ważne znaczenie ma także dostosowanie dyplomacji do wyzwań współczesności. Ma ona zapewniać wspólne działanie z innymi państwami oraz, poprzez propagowanie stosownych informacji pośród opinii publicznej, poznanie oraz zrozumienie Stanów Zjednoczonych w świecie. W końcu przemianom winny być poddane siły zbrojne, dostosowując swój potencjał, organizację i metody walki do ciągle zmieniającej się sytuacji na świecie.
Reasumując należy stwierdzić, że najważniejszym wyzwaniem dla bezpieczeństwa Ameryki i jej sojuszników jest walka z międzynarodowym terroryzmem i siłami, które go wspierają oraz przeciwdziałanie potęgującej się proliferacji broni masowego rażenia. USA nie zamierzają dystansować się od tych problemów. Same doświadczyły i doświadczają negatywnych skutków tych zjawisk, jednakże walkę z nimi widzą jako wspólną sprawę całej społeczności światowej.













Bibliografia
1. Balcerowicz B., Bezpieczeństwo polityczne Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2004.
2. Balcerowicz B., Wybrane problemy obronności państwa, Warszawa 1999.
3. Beaufre A., Wstęp do strategii. Odstraszanie i strategia, Warszawa 1968.
4. Bobrów D.B., Haliżak E., Zięba R., Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe przełomu XX/XXI w., Fundacja Studiów Międzynarodowych, Warszawa 2007.
5. Czaputowicz J., Kryteria bezpieczeństwa międzynarodowego państwa - aspekty teoretycz¬ne [w:] S. Dębski, B. Górka-Winter (red.), Kryteria bezpieczeństwa międzynarodowego państwa, Warszawa 2011.
6. Czupryński A., Siły zbrojne w operacjach wojennych na i poza terytorium państwa, War¬szawa 2008.
7. Czupryński A., Zagrożenia i kryzysy - próba kategoryzacji [w:] B. Wiśniewski, B. Kacz¬marczyk (red.), Zarządzanie kryzysowe, 1.1: Uwarunkowania teoretyczne, prawne i or¬ganizacyjne, Legnica 2012.
8. Dawidczyk A., Bezpieczeństwo państwa na początku XXI wieku. Ważniejsze problemy [w:] T. Jemioła, K. Rajchel (red.), Bezpieczeństwo narodowe i zarządzanie kryzysowe w Pol¬sce w XXI wieku - wyzwania i dylematy, Warszawa 2006.
9. Dawidczyk A., Nowe wyzwania, zagrożenia i szanse dla bezpieczeństwa Polski u progu XXI wieku, Warszawa 2001.
10. Dębski S., Górka-Winter B., Kryteria bezpieczeństwa międzynarodowego państwa, War¬szawa 2013.
11. Fehler W., Bezpieczeństwo wewnętrzne współczesnej Polski. Aspekty teoretyczne i praktycz¬ne, Warszawa 2012.
12. Jakubczak R., Flis J. (red.), Bezpieczeństwo narodowe Polski w XXI wieku. Wyzwania i stra¬tegie, Warszawa 2006.
13. Jałoszyński K., Wiśniewski B., Wojtuszek T. (red.), Współczesne postrzeganie bezpieczeń¬stwa, Bielsko-Biała 2007. Janusz M., Sawczak S., Zagrożenia XXI wieku, Wrocław 2007.
14. Jemioło X, Współczesne uwarunkowania bezpieczeństwa narodowego Polski [w:] K. Jało¬szyński, B. Wiśniewski, X Wojtuszek (red.), Współczesne postrzeganie bezpieczeństwa, Bielsko-Biała 2007.
15. Kaczmarek K., Skowroński A., Bezpieczeństwo. Świat - Europa - Polska, Wrocław 2012.
16. Korycki S., System bezpieczeństwa Polski, Warszawa 1994.
17. Kozub M., Bezpieczeństwo świata w pierwszych dekadach XXI wieku — charakter konflik¬tów przyszłości [w:] Z. Piątek (red.), Współczesny wymiar terroryzmu. Warszawa 2006.
18. Kukułka J., Narodziny nowych koncepcji bezpieczeństwa [w:] J. Kukułka (red.), Bezpieczeń¬stwo międzynarodowe w Europie Środkowej po zimnej wojnie, Warszawa 1994.
19. Kukułka J., Narodziny nowych koncepcji bezpieczeństwa, Warszawa 1997.
20. Lisiecki M., Kwiatkowska-Basałaj B., Pojęcie bezpieczeństwa oraz prognostyczny model jego zapewnienia [w:] P. Tyrała (red.), Zarządzanie bezpieczeństwem, Kraków 2011.
21. Loranty K., Bezpieczeństwo społeczne Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2004
22. Prońko J., Bezpieczeństwo państwa. Zarys teorii problemu i zadań administracji publicznej, Bielsko-Biała 2007.
23. Prońko J., Bezpieczeństwo, zagrożenie, kryzys w kontekście kierowania organizacjami - rozprawa habilitacyjna, Warszawa 2011.
24. Prońko J., Istota strategii [w:] A. Szerauc (red.).,Teoretyczne aspekty strategii bezpieczeń¬stwa państwa, Płock 2010.
25. Rosa R. (red.), Problemy bezpieczeństwa w myśli społecznej i wojskowej, Warszawa 1996.
26. Skrabacz A., Bezpieczeństwo, obrona narodowa i obronność [w:] K. Jałoszyński, B. Wiśniew¬ski, T. Wojtuszek (red.), Współczesne postrzeganie bezpieczeństwa, Bielsko-Biała 2007.
27. Stańczyk J., Współczesne pojmowanie bezpieczeństwa. Warszawa 2011.
28. Sztumski J., Brak bezpieczeństwa jako problem społeczny [w:] W. Fehler (red.), Bezpieczeń¬stwo publiczne w przestrzeni miejskiej. Warszawa 2010.
29. Tyrała P., Zarządzanie bezpieczeństwem w warunkach gospodarki rynkowej [w:] P. Tyrała (red.), Zarządzanie bezpieczeństwem, Kraków 2000.
30. Wawrzusiszyn A., Problematyka zagrożeń w teorii bezpieczeństwa [w:] B. Wiśniewski, B. Kaczmarczyk (red.), Sytuacje krytyczne a stres, Bielsko-Biała 2012.
31. Wiśniewski B. (red.), Bezpieczeństwo w teorii i badaniach naukowych, Szczytno 2011.
32. Wiśniewski B., Główne typy bezpieczeństwa [w:] B. Wiśniewski (red.), Bezpieczeństwo w teorii i badaniach naukowych, Szczytno 2011.
33. Wiśniewski B., Prońko J., Kategorie zagrożeń [w:] A. Szerauc (red.), Teoretyczne aspekty strategii bezpieczeństwa państwa, Płock 2010.
34. Wiśniewski B., System bezpieczeństwa państwa. Konteksty teoretyczne i praktyczne, Szczyt¬no 2013.
35. Wiśniewski B., System bezpieczeństwa wewnętrznego RP [w:] B. Wiśniewski, S. Zalewski (red.), Bezpieczeństwo wewnętrzne RP w ujęciu systemowym i zadań administracji pu¬blicznej, Bielsko-Biała 2006.
36. Wiśniewski B., Współczesne rozumienie bezpieczeństwa [w:] B. Wiśniewski (red.), Bezpie¬czeństwo w teorii i badaniach naukowych, Szczytno 2011.
37. Wiśniewski B. (red.), Zasadnicze problemy zagrożeń bezpieczeństwa narodowego Polski w kontekście przygotowań obronnych Państwa, Bielsko-Biała 2008.
38. Wojnarowski J., Współczesne wyzwania i zagrożenia dla systemu bezpieczeństwa państwa [w:] Z. Piątek (red.), Narodowy System Pogotowia Kryzysowego, Warszawa 2007.
39. Wojtaszczyk K.A., Bezpieczeństwo państwa - konceptualizacja pojęć [w:] K.A. Wojtaszczyk, A. Materska-Sosnowska (red.), Bezpieczeństwo państwa, Warszawa 2009.
40. Zięba R., Bezpieczeństwo narodowe i mię¬dzynarodowe. Warszawa 2012.
41. Zięba R., Kategoria bezpieczeństwa w nauce w stosunkach międzynarodowych [w:] D.B. Bo¬brów, E. Haliżak, R Zięba (red.), Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe u schył¬ku XX wieku, Warszawa 1997.
42. Zubek J., Doktryny bezpieczeństwa. Studium, Warszawa 1991.

Akty prawne
1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1997, DzU z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.
2. Ustawa z 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, DzU z 2007 r., nr 89, poz. 590 z późn. zm.
3. Ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, DzU z 2009 r., nr 84, poz. 712, z późn. zm.
4. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogól¬nych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, DzU z 2003 r„ nr 169, poz. 1650.

Inne
1. Raport o stanie systemu przeciwdziałania i usuwania skutków nadzwyczajnych zagrożeń dla ludzi i środowiska, BBN, Warszawa 1997.
2. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2007.
3. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2014.
4. Strategia rozwoju systemu bezpieczeństwa narodowego RP 2012-2022, Warszawa 2013.
5. Zagrożenia okresowe występujące w Polsce, Warszawa 2010.

alert