Nowe zasady dotyczące cookies
Witryna korzysta z plików cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie. Jeśli nie chcesz, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Cookies".


W 3 tygodnie nauczymy Cię języka niemieckiego w zakresie opieki osób starszych.
KURSY JĘZYKA NIEMIECKIEGO

    Kurs doszkalający

60 h 600 zł

Zapisz się >

    Kurs od podstaw

168 h 1599 zł

Zapisz się >

    Kurs wyjazdowy od podstaw

3 tygodnie 3490zł

Zapisz się >

BEZROBOTNI ZA DARMO. Gwarancja pracy! Telefon: 22 622 13 09, 882 128 823

zdjecie uzytkownika
test - 2014-03-24 15:48:35 odpowiedz | cytuj
test
zdjecie uzytkownika
Milena - 2014-03-24 23:35:35 odpowiedz | cytuj
Wolontariat w Unii Europejskiej na przykładzie ....

Rozdział 2.
2.1. Historia wolontariatu,
2.2. Rodzaje i formy wolontariatu
2.3. Wolontariusz
2.4. Wolontariat europejski.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

2.1. Historia wolontariatu

Działalność dobroczynną można było zaobserwować już w najstarszych cywilizacjach stworzonych przez człowieka, chociaż przez wieki zmieniała się jej forma i zakres aktywności Przyczyną zawsze była zawodność państwa i rynku w zaspokajaniu ludzkich potrzeb . Najstarszych korzeni istnienia i funkcjonowania organizacji dobroczynnych należy szukać w starożytnej Grecji. Pomimo tego, że nie wykształciły się tam państwowe instytucje zajmujące się opieką społeczną, pomoc potrzebującym była organizowana przez osoby prywatne. W starożytnej Grecji obowiązkiem obywatela państwa-miasta był czynny udział w życiu publicznym i politycznym swojego miasta. Wyrazem takiego udziału bogatych obywateli w życiu społecznym było na przykład dokonywanie zapisu części swego majątku na określony cel społeczny . Za pieniądze uzyskane w ten sposób miasta najczęściej kupowały zapasy zboża, które były magazynowane i w przypadku wzrostu cen sprzedawano je po obniżonych cenach najbiedniejszym obywatelom. Za pieniądze od darczyńców budowane były również publiczne szkoły i biblioteki. Na polepszenie warunków życia mieszkańców greckich polis mieli również wpływ filozofowie, którzy bezinteresownie rozpowszechniali wiedzę na ulicach. Przejawem opieki społecznej państwa nad obywatelami w starożytnej Grecji było wypłacanie zasiłków dla inwalidów społecznych oraz darmowe posiłki dla ubogich pod warunkiem, że pełnili oni jakieś funkcje społeczne .
Podobne rozwiązania jak w starożytnej Grecji działały w późniejszych wiekach na terytorium Imperium Rzymskiego. Specjalne urzędy zajmowały się bezpłatnym rozdawnictwem artykułów spożywczych. Za czasów republiki było to zboże, wino lub oliwa. Natomiast w okresie cesarskim do tych produktów dołączano sól, mięso, ubrania, a także pieniądze, jednak te ostatnie były wydawane bardzo sporadycznie i miały charakter daru nadzwyczajnego. Pomoc ta udzielana była tylko wolnym obywatelom, nie podlegali jej niewolnicy, których sytuacja materialna i tak była znacznie gorsza, jednak z okazji świąt państwowych również oni dostawali drobną pomoc ze strony państwa. Także w Rzymie bardzo duży wkład w pomoc najuboższym miały osoby prywatne. „Na szczególną uwagę zasługuje rzymska inicjatywa prawna clientela, polegająca na tym, iż bogaty obywatel obejmował swoim patronatem ubogich obywateli i wspierał ich odzieżą, żywnością czy niewielkimi sumami pieniędzy” .
Na tle innych państw świata starożytnego swoją aktywnością w sferze pomocy społecznej wyróżniał się naród żydowski. W obowiązujących w tym narodzie prawach i normach społecznych, opierających się na tekstach Biblii, istniał wręcz obowiązek pomocy najbiedniejszym. „Do najważniejszych należał zakaz powtórnego zbioru winogron w winnicy, oliwek z gaju oliwnego i kłosów ze ścierniska, aby pozostawić trochę owocu ubogim” .
Niespotykane w starożytnym świecie instytucje pomocy społecznej pojawiły się wraz z powstaniem pierwszych gmin chrześcijańskich. Wzajemna pomoc wyznawców nowej religii opierała się na ewangelicznym ideale miłosierdzia oraz na wierze, że Jezus Chrystus rozpozna swoich wybrańców po tym, co uczynili dla najbiedniejszych. „Na przełomie I i II wieku w Kościele powołano specjalny urząd, którego zadaniem było czuwanie nad materialnym bytem wspólnoty chrześcijańskiej i nad działalnością charytatywną. Opieką nad ubogimi zajmowali się głownie diakoni i wdowy. Pomoc biednym realizowano przez wydawanie posiłków, darów w naturze oraz datków pieniężnych” .
Po upadku cywilizacji starożytnej i nastaniu czasów średniowiecza, Kościół chrześcijański rozwijał swoje instytucje pomocy społecznej i stał się jedynym rzeczywistym opiekunem potrzebujących. Swoje działa realizował poprzez biskupstwa, które organizowały szpitale, schroniska czy szkoły parafialne. Ważnymi miejscami pomocy ubogim były również klasztory, przyjmujące podróżnych na jednorazowe bezpłatne noclegi i posiłki. Innym polem działalności zgromadzeń zakonnych było zatrudnianie do prac sezonowych miejscowych biedaków. Obok instytucji kościelnych w pomoc ubogim angażowały się bractwa i cechy rzemieślnicze, które oprócz ochrony swoich interesów zapewniały opiekę dla starszych i nie zdolnych do pracy swoich członków .
Rozwój działalności charytatywnej na terenie Polski wiąże się z wprowadzaniem i korzystaniem z metod sprawdzonych i wykorzystywanych w innych krajach o bogatej tradycji działalności charytatywnej. Jako przykłady należy wspomnieć o doświadczeniach i praktykach z Anglii oraz Stanów Zjednoczonych, Niemiec i Francji, które miały niewątpliwie wpływ na rozwój działalności dobroczynnej w Polsce. Krajem o najdłuższej historii działań dobroczynny jest Wielka Brytania. Na terenie Zjednoczonego Królestwa od 1601 r. obowiązywała najstarsza ustawa o pomocy społecznej - Prawo dla ubogich. W jej świetle za opiekę nad najbiedniejszymi mieszkańcami była odpowiedzialny gmina. Ustawa ta została zastąpiona dopiero w 1834 roku przez tak zwane Nowe prawo dla ubogich. Ustawa ta wprowadziła nową jakość do życia społecznego, ograniczając zakres pomocy dla ubogich do domów pracy. Dodatkowo, na większą pomoc mógł liczyć słabo zarabiający robotnik, a nie osoba zdolna do pracy, korzystająca z pomocy społecznej. Wielka Brytania była również prekursorem w dziedzinie zrzeszania i wspólnego działania organizacji pozarządowych. Na początku XX wieku powstały pierwsze instytucje zrzeszające organizacje dobroczynne w celu wydajniejszego współdziałania. Obecny model funkcjonowania organizacji non-profit w Anglii został mocno skomercjalizowany w ramach polityki urynkowienia i prywatyzacji strefy publicznej. Powodem tego był fakt, iż usługi publiczne są zlecane przez państwo podmiotom pozarządowym w ramach przetargu. Mogą do niego wystartować organizacje non-profit jak i jednostki komercyjne . Na skutek rywalizacji o zdobycie kontraktów podmioty te stają się wobec siebie konkurencyjne i ulegają komercjalizacji. Oprócz komercjalizacji, podstawową wadą takiego rozwiązania jest brak ciągłości w realizacji planów długofalowych, ponieważ często kolejne kontrakty wygrywane są przez inne firmy lub organizacje .
W przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej organizacje pozarządowe stały się jedną z podstawowych jednostek życia społecznego. „Voluntary Associations, czyli stowarzyszenia obywatelskie, należą do najbardziej charakterystycznych instytucji życia społeczno-politycznego USA. Źródeł podstawowych instytucji demokracji, w tym także Volonatary Associations, należy szukać w zasadach organizacyjnych pierwszych gmin protestanckich wywodzących się z Anglii” . Ze względu na duże rozproszenie terytorialne małych osad emigrantów, obywatele dziewiętnastowiecznej Ameryki byli zmuszeni do bycia samowystarczalnymi. Dlatego też dobroczynność (aż do programu New Deal z 1935 będącego odpowiedzią na światowy kryzys gospodarczy) leżała tylko po stronie prywatnej inicjatywy obywateli. Fakt ten wypływał również z przekonania obywateli Stanów Zjednoczonych o samowystarczalności społeczeństwa i braku potrzeby opiekuńczej działalności państwa. Sytuacja uległa zmianie dopiero po 1935 roku i po wprowadzeniu programu reform społecznych oraz wejściu w życie ustawy o zabezpieczeniu społecznym – pierwszej określającej rolę rządu federalnego w zapewnieniu świadczeń społecznych dla obywateli. Obecnie rozwiązania obowiązujące na rynku USA można porównać do tych stosowanych w Anglii. Prawo w Stanach Zjednoczonych wyróżnia dwie grupy organizacji pozarządowych. Pierwsza grupa (sektor for-profit) dotyczy organizacji działających na rzecz swoich członków; przykładem mogą tu być: stowarzyszenia biznesowe czy związki zawodowe. Druga grupa to organizacje działające dobroczynnie (sektor non-profit), które stawiają sobie ze cel służbę potrzebującym, rozpowszechnianie nauki i edukacji .
Inaczej niż w Wielkiej Brytanii przebiegał rozwój dobroczynności na terenie obecnych Niemiec. Rozdrobnienie na księstwa tworzące Rzeszę spowodowało, że nie wykształciły się formalne organizacje pomocy ubogim. Działalność dobroczynna rozwijała się przede wszystkim w oparciu o osoby związane z Kościołem katolickim i ewangelickim. Wzajemną pomoc udzielali sobie również zrzeszeni w cechy pracownicy. Pierwsze organizacje o szerszym zasięgu działania zaczęły powstawać dopiero w drugiej połowie XIX wieku, wtedy też powstały organizacje takie, jak Niemiecki Czerwony Krzyż czy „Caritas”. Ze strony formalnej najważniejszą ustawą regulującą działalność sektora na terytorium państwa niemieckiego jest ustawa z roku 1896 o stowarzyszeniach i fundacjach. Przepisy te zostały tak dobrze skonstruowane, że nie uległy znaczącym modyfikacjom do czasów obecnych. W świetle tej ustawy wprowadzona została zasada pomocniczości jako podstawowa reguła funkcjonowania usług społecznych w Niemczech. Zapis ten stanowił najpoważniejszą ideologiczną przeciwwagę dla koncepcji państwa opiekuńczego i realizowanego w jego zakresie systemu usług społecznych. Kluczową dla działalności organizacji pozarządowych w Niemczech jest zasada pierwszeństwa organizacji pozarządowych przed podmiotami publicznymi, którą zawarto w głównej ustawie pomocy dzieciom i młodzieży z 1990 roku . W jej myśl zarówno organizacje obywatelskie, jak i podmioty kościelne mają pierwszeństwo w świadczeniu usług społecznych z wykorzystaniem środków publicznych przed podmiotami administracji publicznej oraz przed jednostkami gospodarczymi wchodzącymi w skład drugiego sektora. Rola państwa w przypadku świadczenia usług społecznych ogranicza się więc do zgromadzenia środków finansowych na ten cel, przekazanie go do realizacji wybranej jednostce sektora pozarządowego oraz do kontrolowania organizacji z wywiązania się z umowy .

2.1.1. Wolontariat na terytorium Polski w ujęciu historycznym

Początki działalności dobroczynnej w znanej nam obecnie formie wiążą się z przyjęciem chrześcijaństwa przez Mieszka I, przez co Polska znalazła się pod wpływem chrześcijańskiej kultury dobroczynności i zachodnich modeli instytucji charytatywnych i oświatowych. Sformalizowana pomoc społeczna organizowana przez Kościół katolicki zastąpiła dotychczasową solidarność i pomoc wynikającą z przynależności rodowo-plemiennej. Podobnie jak na zachodzie, polem pomocy społecznej organizowanej przez Kościół była edukacja oraz działania dobroczynne. Pierwsze szkoły działały przy parafiach, które w XIV wieku znajdowały się już w każdym mieście, a do XV wieku były lokowane również na wsiach. Najstarsza instytucja charytatywna to szpital. W średniowieczu zakres funkcji spełnianych przez szpitale był dużo szerszy niż obecnie. Miedzy innymi pełniły one rolę przytułku dla bezdomnych, hospicjum dla nieuleczalnie chorych, sierocińców czy punktów wydawania posiłków. Szpitale powstawały dzięki fundacją biskupów, bogatych mieszczan i ziemian oraz darowizną królów i książąt, a ich prowadzenie powierzano zakonom. Za najstarszą instytucję charytatywną uważany jest ufundowany przez fundację biskupią w 1108 roku szpital we Wrocławiu . Powierzanie założonych przez średniowiecznych władców szpitali zakonom można uznać za pierwszy przykład współdziałania państwa i organizacji religijnych w zakresie pomocy społecznej. Uzupełnieniem działań kościoła były inicjatywy cechów rzemieślniczych, władz miejskich oraz filantropia indywidualna. Pierwsze korporacje robotników zostały zorganizowane przy Kopalni Soli w Wieliczce jeszcze za panowania Kazimierza Wielkiego . Funkcjonowanie instytucji dobroczynnych silnie uzależnione było od koniunktury gospodarczej. Gdy na skutek zmian własnościowych na wsi i wzrostu obciążeń pańszczyźnianych oraz licznych epidemii i wojen od drugiej połowy XVI wieku liczba ubogich zaczęła drastycznie rosnąc, stan ubóstwa traci otaczającą go w średniowieczu aurę świętości i zaczyna być postrzegany jako zło zagrażające prawidłowo funkcjonującemu społeczeństwu. Aby przeciwdziałać rosnącej liczbie osób korzystających z pomocy oraz żebrzących na ulicach, zostaje wprowadzony rejestr żebraków oraz okresowa weryfikacja ich statusu majątkowego. W XVI wieku zaczynają działać na ziemiach polskich nowe formy instytucjonalne działalności dobroczynnej. W Krakowie powstają trzy nowe instytucje dobroczynne. Bank Pobożny udziela nieoprocentowanych pożyczek pod zastaw, Bractwo Miłosierdzia wspiera materialnie chorych i ubogich, a Skrzynka Św. Mikołaja wspomaga finansowo panny na wydaniu. Innym nowym podmiotem działalności charytatywnej działającym w XVI wieku w Polsce była fundacja stypendialna dla niezamożnej młodzieży . Na skutek wyniszczenia kraju w przez potop szwedzki oraz najazdy tatarskie w wieku XVII z jednej strony rośnie zapotrzebowanie na pomoc charytatywną, z drugiej natomiast jest to okres osłabienia działalności filantropijnej. Efektem tej sytuacji była dramatyczna sytuacja mieszańców wsi, których liczebność w niektórych częściach Rzeczpospolitej Obojga Narodów spadła nawet o 50%. Równocześnie pojawiają się nowe instytucje dobroczynne, jak zakon trynitarzy wykupujący jeńców z jasyru oraz zakon sióstr miłosierdzia które organizowały ochronki opieki, gdzie osierocone dzieci mogły uczyć się zawodu. Następuje również zmiana finansowania szpitali, które po części są utrzymywane z dotacji miejskich, ofiar osób prywatnych oraz z ordynarii, czyli zapłaty w naturze za pracę na roli wykonywaną przez podopiecznych szpitali .
Uregulowanie prawne działalności dobroczynnej na terytorium I Rzeczypospolitej nastąpiło w 1775 roku poprzez uchwalenie Konstytucji szpitalnej przez sejm polski. Na mocy której ustanowiono Komisję nad Szpitalami której zadaniem było sprawowanie kontroli nad szpitalami zakonnymi i działalnością dobroczynną. Dalszy rozwój działalności społecznej miała zapewnić decentralizacja Komisji szpitalnej poprzez utworzenie oddziałów wojewódzkich ustawną z okresu Sejmu Czteroletniego .
Wraz z utratą suwerenności działalność dobroczynna podlegała innym regulacją prawnym w każdym z trzech zaborów. Najdogodniejsze warunki rozwoju filantropi występowały w Królestwie Pruskim w którym działalność fundacji i stowarzyszeń została ściśle uregulowana już w 1803 roku przez niemiecki kodeks cywilny. Znacznie bardziej utrudnione było funkcjonowanie organizacji pozarządowych w pozostałych dwóch zaborach. W Cesarstwie Austriackim działalność tego typu została uregulowana dopiero w 1867 roku. Jeszcze później ponieważ dopiero w 1906 roku zakres i forma działalności stowarzyszeń i fundacji zostały określone w prawie Rosyjskim .
Odzyskanie niepodległości i odrodzenia państwa polskiego w 1918 roku pozwoliło na rozwój i kontynuację działalności organizacji założonych pod zaborami oraz na powstawanie nowych. Równocześnie organizujące się jednostki administracji państwowej zaczęły stopniowo przejmować niektóre z dotychczasowych zdań organizacji społecznych. Tym samym zmalało znaczenie ofiarności prywatnej w zakresie zadań takich jak opieka zdrowotna i społeczna oraz mecenatu nad sztuką i kulturą. W nowych realiach organizacje społeczne prowadziły wzmożoną działalność w zakresie edukacji i wychowania młodzieży oraz ochrony praw robotników poprzez powstające związki zawodowe. Fakt, iż przed wybuchem drugiej wojny światowej było zarejestrowanych w Polsce ponad 10 tys. stowarzyszeń i 3000 fundacji świadczy o bardzo dużym zaangażowaniu społeczeństwa w sprawne funkcjonowanie państwa. Po upadku kampanii wrześniowej władze okupacyjne zlikwidowały wszystkie organizacje pozarządowe oprócz Polskiego Czerwonego Krzyża którego działalność została ograniczona jedynie do poszukiwania i ewidencji ofiar wojny .
Zakończenie drugiej wojny światowej przyniosło reaktywację większości stowarzyszeń i fundacji działających w 1939 roku. Szybko jednak utraciły swoją niezależność i zostały poddane kontroli państwa. Wraz z postępująca socjalizacją państwa większość organizacji została zlikwidowana a istniejące pozostały pod ścisła kontrolą. Zmiana ustroju państwa przyniosła zmianę w postrzeganiu polityki społecznej którą zaczęto traktować jako celowe działanie państwa mające usunąć nierówności społeczne i zapewnić poprawę warunków życia i pracy szeroki warstw ludności. W polityce socjalnej państwa socjalistycznego ważną rolę odgrywały przedsiębiorstwa państwowe, które oprócz zadań produkcyjnych spełniały funkcje społeczne. Przy zakładach powstawały żłobki, przedszkola, szkoły zawodowe oraz pracownicze ośrodki wypoczynkowe mające służyć równemu dostępowi do świadczeń społecznych wszystkich obywateli. Stowarzyszenia działające na w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej były centralnie sterowane a ich działania zależne od decyzji władz państwowych. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero w 1980 roku kiedy to na skutek ogólnopolskich strajków został powołany do życia Niezależny Związek Zawodowy „Solidarność”. Powstanie pierwszej niezależnej od władz organizacji doprowadziło od powstania ruchu społecznego o zasięgu ogólnopolskim: „Wydarzeniem przełomowym dla odbudowy systemu demokratycznego w Polsce było powstanie w 1980 r. NSZZ „Solidarność”. W końcu 1980 r. członkami „Solidarności” było 54% ogółu zatrudnionych w gospodarce uspołecznionej. W tym krótkim okresie lat 1980- 1981 doszło do rzeczywistego udziału szerokich rzesz obywateli w życiu publicznym. Odradzały się i powstawały nowe organizacje społeczne.” Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku spowodowało ponowną delegalizacją wszystkich niezależnych organizacji społecznych. Pogarszające się warunki życia i wzrost ubóstwa społeczeństwa wymusił na władzy zmianę polityki względem aktywności społecznej obywateli i tolerancje dla powstających nowych organizacji pozarządowych. Zmianę tą odzwierciedla ustawa o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 roku oraz ustawa z 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach. Przemiany ustrojowe w Polsce doprowadziły do ożywienia inicjatyw społecznych i rozwoju nowych form działalności społecznej. Ustawy chwalone jeszcze w latach osiemdziesiątych nie określały jednak w sposób wystarczający zasad funkcjonowania organizacji trzeciego sektora. Dopiero uchwalona w dniu 24 kwietnia 2003 roku ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie w sposób kompleksowy określa ramy prawne funkcjonowania organizacji non- profit w Polsce .


zdjecie uzytkownika
test - 2014-03-25 08:42:30 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
testy - 2014-03-26 08:47:47 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-03-27 08:25:05 odpowiedz | cytuj
testy testowe testowate
zdjecie uzytkownika
testy - 2014-03-28 08:35:28 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
- 2014-03-28 14:27:55 odpowiedz | cytuj
Milena - 2014-03-24 23:35:35

Wolontariat w Unii Europejskiej na przykładzie ....

Rozdział 2.
2.1. Historia wolontariatu,
2.2. Rodzaje i formy wolontariatu
2.3. Wolontariusz
2.4. Wolontariat europejski.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

2.1. Historia wolontariatu

Działalność dobroczynną można było zaobserwować już w najstarszych cywilizacjach stworzonych przez człowieka, chociaż przez wieki zmieniała się jej forma i zakres aktywności Przyczyną zawsze była zawodność państwa i rynku w zaspokajaniu ludzkich potrzeb . Najstarszych korzeni istnienia i funkcjonowania organizacji dobroczynnych należy szukać w starożytnej Grecji. Pomimo tego, że nie wykształciły się tam państwowe instytucje zajmujące się opieką społeczną, pomoc potrzebującym była organizowana przez osoby prywatne. W starożytnej Grecji obowiązkiem obywatela państwa-miasta był czynny udział w życiu publicznym i politycznym swojego miasta. Wyrazem takiego udziału bogatych obywateli w życiu społecznym było na przykład dokonywanie zapisu części swego majątku na określony cel społeczny . Za pieniądze uzyskane w ten sposób miasta najczęściej kupowały zapasy zboża, które były magazynowane i w przypadku wzrostu cen sprzedawano je po obniżonych cenach najbiedniejszym obywatelom. Za pieniądze od darczyńców budowane były również publiczne szkoły i biblioteki. Na polepszenie warunków życia mieszkańców greckich polis mieli również wpływ filozofowie, którzy bezinteresownie rozpowszechniali wiedzę na ulicach. Przejawem opieki społecznej państwa nad obywatelami w starożytnej Grecji było wypłacanie zasiłków dla inwalidów społecznych oraz darmowe posiłki dla ubogich pod warunkiem, że pełnili oni jakieś funkcje społeczne .
Podobne rozwiązania jak w starożytnej Grecji działały w późniejszych wiekach na terytorium Imperium Rzymskiego. Specjalne urzędy zajmowały się bezpłatnym rozdawnictwem artykułów spożywczych. Za czasów republiki było to zboże, wino lub oliwa. Natomiast w okresie cesarskim do tych produktów dołączano sól, mięso, ubrania, a także pieniądze, jednak te ostatnie były wydawane bardzo sporadycznie i miały charakter daru nadzwyczajnego. Pomoc ta udzielana była tylko wolnym obywatelom, nie podlegali jej niewolnicy, których sytuacja materialna i tak była znacznie gorsza, jednak z okazji świąt państwowych również oni dostawali drobną pomoc ze strony państwa. Także w Rzymie bardzo duży wkład w pomoc najuboższym miały osoby prywatne. „Na szczególną uwagę zasługuje rzymska inicjatywa prawna clientela, polegająca na tym, iż bogaty obywatel obejmował swoim patronatem ubogich obywateli i wspierał ich odzieżą, żywnością czy niewielkimi sumami pieniędzy” .
Na tle innych państw świata starożytnego swoją aktywnością w sferze pomocy społecznej wyróżniał się naród żydowski. W obowiązujących w tym narodzie prawach i normach społecznych, opierających się na tekstach Biblii, istniał wręcz obowiązek pomocy najbiedniejszym. „Do najważniejszych należał zakaz powtórnego zbioru winogron w winnicy, oliwek z gaju oliwnego i kłosów ze ścierniska, aby pozostawić trochę owocu ubogim” .
Niespotykane w starożytnym świecie instytucje pomocy społecznej pojawiły się wraz z powstaniem pierwszych gmin chrześcijańskich. Wzajemna pomoc wyznawców nowej religii opierała się na ewangelicznym ideale miłosierdzia oraz na wierze, że Jezus Chrystus rozpozna swoich wybrańców po tym, co uczynili dla najbiedniejszych. „Na przełomie I i II wieku w Kościele powołano specjalny urząd, którego zadaniem było czuwanie nad materialnym bytem wspólnoty chrześcijańskiej i nad działalnością charytatywną. Opieką nad ubogimi zajmowali się głownie diakoni i wdowy. Pomoc biednym realizowano przez wydawanie posiłków, darów w naturze oraz datków pieniężnych” .
Po upadku cywilizacji starożytnej i nastaniu czasów średniowiecza, Kościół chrześcijański rozwijał swoje instytucje pomocy społecznej i stał się jedynym rzeczywistym opiekunem potrzebujących. Swoje działa realizował poprzez biskupstwa, które organizowały szpitale, schroniska czy szkoły parafialne. Ważnymi miejscami pomocy ubogim były również klasztory, przyjmujące podróżnych na jednorazowe bezpłatne noclegi i posiłki. Innym polem działalności zgromadzeń zakonnych było zatrudnianie do prac sezonowych miejscowych biedaków. Obok instytucji kościelnych w pomoc ubogim angażowały się bractwa i cechy rzemieślnicze, które oprócz ochrony swoich interesów zapewniały opiekę dla starszych i nie zdolnych do pracy swoich członków .
Rozwój działalności charytatywnej na terenie Polski wiąże się z wprowadzaniem i korzystaniem z metod sprawdzonych i wykorzystywanych w innych krajach o bogatej tradycji działalności charytatywnej. Jako przykłady należy wspomnieć o doświadczeniach i praktykach z Anglii oraz Stanów Zjednoczonych, Niemiec i Francji, które miały niewątpliwie wpływ na rozwój działalności dobroczynnej w Polsce. Krajem o najdłuższej historii działań dobroczynny jest Wielka Brytania. Na terenie Zjednoczonego Królestwa od 1601 r. obowiązywała najstarsza ustawa o pomocy społecznej - Prawo dla ubogich. W jej świetle za opiekę nad najbiedniejszymi mieszkańcami była odpowiedzialny gmina. Ustawa ta została zastąpiona dopiero w 1834 roku przez tak zwane Nowe prawo dla ubogich. Ustawa ta wprowadziła nową jakość do życia społecznego, ograniczając zakres pomocy dla ubogich do domów pracy. Dodatkowo, na większą pomoc mógł liczyć słabo zarabiający robotnik, a nie osoba zdolna do pracy, korzystająca z pomocy społecznej. Wielka Brytania była również prekursorem w dziedzinie zrzeszania i wspólnego działania organizacji pozarządowych. Na początku XX wieku powstały pierwsze instytucje zrzeszające organizacje dobroczynne w celu wydajniejszego współdziałania. Obecny model funkcjonowania organizacji non-profit w Anglii został mocno skomercjalizowany w ramach polityki urynkowienia i prywatyzacji strefy publicznej. Powodem tego był fakt, iż usługi publiczne są zlecane przez państwo podmiotom pozarządowym w ramach przetargu. Mogą do niego wystartować organizacje non-profit jak i jednostki komercyjne . Na skutek rywalizacji o zdobycie kontraktów podmioty te stają się wobec siebie konkurencyjne i ulegają komercjalizacji. Oprócz komercjalizacji, podstawową wadą takiego rozwiązania jest brak ciągłości w realizacji planów długofalowych, ponieważ często kolejne kontrakty wygrywane są przez inne firmy lub organizacje .
W przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej organizacje pozarządowe stały się jedną z podstawowych jednostek życia społecznego. „Voluntary Associations, czyli stowarzyszenia obywatelskie, należą do najbardziej charakterystycznych instytucji życia społeczno-politycznego USA. Źródeł podstawowych instytucji demokracji, w tym także Volonatary Associations, należy szukać w zasadach organizacyjnych pierwszych gmin protestanckich wywodzących się z Anglii” . Ze względu na duże rozproszenie terytorialne małych osad emigrantów, obywatele dziewiętnastowiecznej Ameryki byli zmuszeni do bycia samowystarczalnymi. Dlatego też dobroczynność (aż do programu New Deal z 1935 będącego odpowiedzią na światowy kryzys gospodarczy) leżała tylko po stronie prywatnej inicjatywy obywateli. Fakt ten wypływał również z przekonania obywateli Stanów Zjednoczonych o samowystarczalności społeczeństwa i braku potrzeby opiekuńczej działalności państwa. Sytuacja uległa zmianie dopiero po 1935 roku i po wprowadzeniu programu reform społecznych oraz wejściu w życie ustawy o zabezpieczeniu społecznym – pierwszej określającej rolę rządu federalnego w zapewnieniu świadczeń społecznych dla obywateli. Obecnie rozwiązania obowiązujące na rynku USA można porównać do tych stosowanych w Anglii. Prawo w Stanach Zjednoczonych wyróżnia dwie grupy organizacji pozarządowych. Pierwsza grupa (sektor for-profit) dotyczy organizacji działających na rzecz swoich członków; przykładem mogą tu być: stowarzyszenia biznesowe czy związki zawodowe. Druga grupa to organizacje działające dobroczynnie (sektor non-profit), które stawiają sobie ze cel służbę potrzebującym, rozpowszechnianie nauki i edukacji .
Inaczej niż w Wielkiej Brytanii przebiegał rozwój dobroczynności na terenie obecnych Niemiec. Rozdrobnienie na księstwa tworzące Rzeszę spowodowało, że nie wykształciły się formalne organizacje pomocy ubogim. Działalność dobroczynna rozwijała się przede wszystkim w oparciu o osoby związane z Kościołem katolickim i ewangelickim. Wzajemną pomoc udzielali sobie również zrzeszeni w cechy pracownicy. Pierwsze organizacje o szerszym zasięgu działania zaczęły powstawać dopiero w drugiej połowie XIX wieku, wtedy też powstały organizacje takie, jak Niemiecki Czerwony Krzyż czy „Caritas”. Ze strony formalnej najważniejszą ustawą regulującą działalność sektora na terytorium państwa niemieckiego jest ustawa z roku 1896 o stowarzyszeniach i fundacjach. Przepisy te zostały tak dobrze skonstruowane, że nie uległy znaczącym modyfikacjom do czasów obecnych. W świetle tej ustawy wprowadzona została zasada pomocniczości jako podstawowa reguła funkcjonowania usług społecznych w Niemczech. Zapis ten stanowił najpoważniejszą ideologiczną przeciwwagę dla koncepcji państwa opiekuńczego i realizowanego w jego zakresie systemu usług społecznych. Kluczową dla działalności organizacji pozarządowych w Niemczech jest zasada pierwszeństwa organizacji pozarządowych przed podmiotami publicznymi, którą zawarto w głównej ustawie pomocy dzieciom i młodzieży z 1990 roku . W jej myśl zarówno organizacje obywatelskie, jak i podmioty kościelne mają pierwszeństwo w świadczeniu usług społecznych z wykorzystaniem środków publicznych przed podmiotami administracji publicznej oraz przed jednostkami gospodarczymi wchodzącymi w skład drugiego sektora. Rola państwa w przypadku świadczenia usług społecznych ogranicza się więc do zgromadzenia środków finansowych na ten cel, przekazanie go do realizacji wybranej jednostce sektora pozarządowego oraz do kontrolowania organizacji z wywiązania się z umowy .

2.1.1. Wolontariat na terytorium Polski w ujęciu historycznym

Początki działalności dobroczynnej w znanej nam obecnie formie wiążą się z przyjęciem chrześcijaństwa przez Mieszka I, przez co Polska znalazła się pod wpływem chrześcijańskiej kultury dobroczynności i zachodnich modeli instytucji charytatywnych i oświatowych. Sformalizowana pomoc społeczna organizowana przez Kościół katolicki zastąpiła dotychczasową solidarność i pomoc wynikającą z przynależności rodowo-plemiennej. Podobnie jak na zachodzie, polem pomocy społecznej organizowanej przez Kościół była edukacja oraz działania dobroczynne. Pierwsze szkoły działały przy parafiach, które w XIV wieku znajdowały się już w każdym mieście, a do XV wieku były lokowane również na wsiach. Najstarsza instytucja charytatywna to szpital. W średniowieczu zakres funkcji spełnianych przez szpitale był dużo szerszy niż obecnie. Miedzy innymi pełniły one rolę przytułku dla bezdomnych, hospicjum dla nieuleczalnie chorych, sierocińców czy punktów wydawania posiłków. Szpitale powstawały dzięki fundacją biskupów, bogatych mieszczan i ziemian oraz darowizną królów i książąt, a ich prowadzenie powierzano zakonom. Za najstarszą instytucję charytatywną uważany jest ufundowany przez fundację biskupią w 1108 roku szpital we Wrocławiu . Powierzanie założonych przez średniowiecznych władców szpitali zakonom można uznać za pierwszy przykład współdziałania państwa i organizacji religijnych w zakresie pomocy społecznej. Uzupełnieniem działań kościoła były inicjatywy cechów rzemieślniczych, władz miejskich oraz filantropia indywidualna. Pierwsze korporacje robotników zostały zorganizowane przy Kopalni Soli w Wieliczce jeszcze za panowania Kazimierza Wielkiego . Funkcjonowanie instytucji dobroczynnych silnie uzależnione było od koniunktury gospodarczej. Gdy na skutek zmian własnościowych na wsi i wzrostu obciążeń pańszczyźnianych oraz licznych epidemii i wojen od drugiej połowy XVI wieku liczba ubogich zaczęła drastycznie rosnąc, stan ubóstwa traci otaczającą go w średniowieczu aurę świętości i zaczyna być postrzegany jako zło zagrażające prawidłowo funkcjonującemu społeczeństwu. Aby przeciwdziałać rosnącej liczbie osób korzystających z pomocy oraz żebrzących na ulicach, zostaje wprowadzony rejestr żebraków oraz okresowa weryfikacja ich statusu majątkowego. W XVI wieku zaczynają działać na ziemiach polskich nowe formy instytucjonalne działalności dobroczynnej. W Krakowie powstają trzy nowe instytucje dobroczynne. Bank Pobożny udziela nieoprocentowanych pożyczek pod zastaw, Bractwo Miłosierdzia wspiera materialnie chorych i ubogich, a Skrzynka Św. Mikołaja wspomaga finansowo panny na wydaniu. Innym nowym podmiotem działalności charytatywnej działającym w XVI wieku w Polsce była fundacja stypendialna dla niezamożnej młodzieży . Na skutek wyniszczenia kraju w przez potop szwedzki oraz najazdy tatarskie w wieku XVII z jednej strony rośnie zapotrzebowanie na pomoc charytatywną, z drugiej natomiast jest to okres osłabienia działalności filantropijnej. Efektem tej sytuacji była dramatyczna sytuacja mieszańców wsi, których liczebność w niektórych częściach Rzeczpospolitej Obojga Narodów spadła nawet o 50%. Równocześnie pojawiają się nowe instytucje dobroczynne, jak zakon trynitarzy wykupujący jeńców z jasyru oraz zakon sióstr miłosierdzia które organizowały ochronki opieki, gdzie osierocone dzieci mogły uczyć się zawodu. Następuje również zmiana finansowania szpitali, które po części są utrzymywane z dotacji miejskich, ofiar osób prywatnych oraz z ordynarii, czyli zapłaty w naturze za pracę na roli wykonywaną przez podopiecznych szpitali .
Uregulowanie prawne działalności dobroczynnej na terytorium I Rzeczypospolitej nastąpiło w 1775 roku poprzez uchwalenie Konstytucji szpitalnej przez sejm polski. Na mocy której ustanowiono Komisję nad Szpitalami której zadaniem było sprawowanie kontroli nad szpitalami zakonnymi i działalnością dobroczynną. Dalszy rozwój działalności społecznej miała zapewnić decentralizacja Komisji szpitalnej poprzez utworzenie oddziałów wojewódzkich ustawną z okresu Sejmu Czteroletniego .
Wraz z utratą suwerenności działalność dobroczynna podlegała innym regulacją prawnym w każdym z trzech zaborów. Najdogodniejsze warunki rozwoju filantropi występowały w Królestwie Pruskim w którym działalność fundacji i stowarzyszeń została ściśle uregulowana już w 1803 roku przez niemiecki kodeks cywilny. Znacznie bardziej utrudnione było funkcjonowanie organizacji pozarządowych w pozostałych dwóch zaborach. W Cesarstwie Austriackim działalność tego typu została uregulowana dopiero w 1867 roku. Jeszcze później ponieważ dopiero w 1906 roku zakres i forma działalności stowarzyszeń i fundacji zostały określone w prawie Rosyjskim .
Odzyskanie niepodległości i odrodzenia państwa polskiego w 1918 roku pozwoliło na rozwój i kontynuację działalności organizacji założonych pod zaborami oraz na powstawanie nowych. Równocześnie organizujące się jednostki administracji państwowej zaczęły stopniowo przejmować niektóre z dotychczasowych zdań organizacji społecznych. Tym samym zmalało znaczenie ofiarności prywatnej w zakresie zadań takich jak opieka zdrowotna i społeczna oraz mecenatu nad sztuką i kulturą. W nowych realiach organizacje społeczne prowadziły wzmożoną działalność w zakresie edukacji i wychowania młodzieży oraz ochrony praw robotników poprzez powstające związki zawodowe. Fakt, iż przed wybuchem drugiej wojny światowej było zarejestrowanych w Polsce ponad 10 tys. stowarzyszeń i 3000 fundacji świadczy o bardzo dużym zaangażowaniu społeczeństwa w sprawne funkcjonowanie państwa. Po upadku kampanii wrześniowej władze okupacyjne zlikwidowały wszystkie organizacje pozarządowe oprócz Polskiego Czerwonego Krzyża którego działalność została ograniczona jedynie do poszukiwania i ewidencji ofiar wojny .
Zakończenie drugiej wojny światowej przyniosło reaktywację większości stowarzyszeń i fundacji działających w 1939 roku. Szybko jednak utraciły swoją niezależność i zostały poddane kontroli państwa. Wraz z postępująca socjalizacją państwa większość organizacji została zlikwidowana a istniejące pozostały pod ścisła kontrolą. Zmiana ustroju państwa przyniosła zmianę w postrzeganiu polityki społecznej którą zaczęto traktować jako celowe działanie państwa mające usunąć nierówności społeczne i zapewnić poprawę warunków życia i pracy szeroki warstw ludności. W polityce socjalnej państwa socjalistycznego ważną rolę odgrywały przedsiębiorstwa państwowe, które oprócz zadań produkcyjnych spełniały funkcje społeczne. Przy zakładach powstawały żłobki, przedszkola, szkoły zawodowe oraz pracownicze ośrodki wypoczynkowe mające służyć równemu dostępowi do świadczeń społecznych wszystkich obywateli. Stowarzyszenia działające na w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej były centralnie sterowane a ich działania zależne od decyzji władz państwowych. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero w 1980 roku kiedy to na skutek ogólnopolskich strajków został powołany do życia Niezależny Związek Zawodowy „Solidarność”. Powstanie pierwszej niezależnej od władz organizacji doprowadziło od powstania ruchu społecznego o zasięgu ogólnopolskim: „Wydarzeniem przełomowym dla odbudowy systemu demokratycznego w Polsce było powstanie w 1980 r. NSZZ „Solidarność”. W końcu 1980 r. członkami „Solidarności” było 54% ogółu zatrudnionych w gospodarce uspołecznionej. W tym krótkim okresie lat 1980- 1981 doszło do rzeczywistego udziału szerokich rzesz obywateli w życiu publicznym. Odradzały się i powstawały nowe organizacje społeczne.” Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku spowodowało ponowną delegalizacją wszystkich niezależnych organizacji społecznych. Pogarszające się warunki życia i wzrost ubóstwa społeczeństwa wymusił na władzy zmianę polityki względem aktywności społecznej obywateli i tolerancje dla powstających nowych organizacji pozarządowych. Zmianę tą odzwierciedla ustawa o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 roku oraz ustawa z 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach. Przemiany ustrojowe w Polsce doprowadziły do ożywienia inicjatyw społecznych i rozwoju nowych form działalności społecznej. Ustawy chwalone jeszcze w latach osiemdziesiątych nie określały jednak w sposób wystarczający zasad funkcjonowania organizacji trzeciego sektora. Dopiero uchwalona w dniu 24 kwietnia 2003 roku ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie w sposób kompleksowy określa ramy prawne funkcjonowania organizacji non- profit w Polsce .


dla lepszego wygooglowania - podnoszę
zdjecie uzytkownika
test - 2014-03-31 09:05:39 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-01 08:32:18 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-02 08:38:18 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-03 08:24:30 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-04 08:22:49 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
- 2014-04-04 09:24:37 odpowiedz | cytuj
Wolontariat w Unii Europejskiej na przykładzie ....

Rozdział 2.
2.1. Historia wolontariatu,
2.2. Rodzaje i formy wolontariatu
2.3. Wolontariusz
2.4. Wolontariat europejski.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

2.1. Historia wolontariatu

Działalność dobroczynną można było zaobserwować już w najstarszych cywilizacjach stworzonych przez człowieka, chociaż przez wieki zmieniała się jej forma i zakres aktywności Przyczyną zawsze była zawodność państwa i rynku w zaspokajaniu ludzkich potrzeb . Najstarszych korzeni istnienia i funkcjonowania organizacji dobroczynnych należy szukać w starożytnej Grecji. Pomimo tego, że nie wykształciły się tam państwowe instytucje zajmujące się opieką społeczną, pomoc potrzebującym była organizowana przez osoby prywatne. W starożytnej Grecji obowiązkiem obywatela państwa-miasta był czynny udział w życiu publicznym i politycznym swojego miasta. Wyrazem takiego udziału bogatych obywateli w życiu społecznym było na przykład dokonywanie zapisu części swego majątku na określony cel społeczny . Za pieniądze uzyskane w ten sposób miasta najczęściej kupowały zapasy zboża, które były magazynowane i w przypadku wzrostu cen sprzedawano je po obniżonych cenach najbiedniejszym obywatelom. Za pieniądze od darczyńców budowane były również publiczne szkoły i biblioteki. Na polepszenie warunków życia mieszkańców greckich polis mieli również wpływ filozofowie, którzy bezinteresownie rozpowszechniali wiedzę na ulicach. Przejawem opieki społecznej państwa nad obywatelami w starożytnej Grecji było wypłacanie zasiłków dla inwalidów społecznych oraz darmowe posiłki dla ubogich pod warunkiem, że pełnili oni jakieś funkcje społeczne .
Podobne rozwiązania jak w starożytnej Grecji działały w późniejszych wiekach na terytorium Imperium Rzymskiego. Specjalne urzędy zajmowały się bezpłatnym rozdawnictwem artykułów spożywczych. Za czasów republiki było to zboże, wino lub oliwa. Natomiast w okresie cesarskim do tych produktów dołączano sól, mięso, ubrania, a także pieniądze, jednak te ostatnie były wydawane bardzo sporadycznie i miały charakter daru nadzwyczajnego. Pomoc ta udzielana była tylko wolnym obywatelom, nie podlegali jej niewolnicy, których sytuacja materialna i tak była znacznie gorsza, jednak z okazji świąt państwowych również oni dostawali drobną pomoc ze strony państwa. Także w Rzymie bardzo duży wkład w pomoc najuboższym miały osoby prywatne. „Na szczególną uwagę zasługuje rzymska inicjatywa prawna clientela, polegająca na tym, iż bogaty obywatel obejmował swoim patronatem ubogich obywateli i wspierał ich odzieżą, żywnością czy niewielkimi sumami pieniędzy” .
Na tle innych państw świata starożytnego swoją aktywnością w sferze pomocy społecznej wyróżniał się naród żydowski. W obowiązujących w tym narodzie prawach i normach społecznych, opierających się na tekstach Biblii, istniał wręcz obowiązek pomocy najbiedniejszym. „Do najważniejszych należał zakaz powtórnego zbioru winogron w winnicy, oliwek z gaju oliwnego i kłosów ze ścierniska, aby pozostawić trochę owocu ubogim” .
Niespotykane w starożytnym świecie instytucje pomocy społecznej pojawiły się wraz z powstaniem pierwszych gmin chrześcijańskich. Wzajemna pomoc wyznawców nowej religii opierała się na ewangelicznym ideale miłosierdzia oraz na wierze, że Jezus Chrystus rozpozna swoich wybrańców po tym, co uczynili dla najbiedniejszych. „Na przełomie I i II wieku w Kościele powołano specjalny urząd, którego zadaniem było czuwanie nad materialnym bytem wspólnoty chrześcijańskiej i nad działalnością charytatywną. Opieką nad ubogimi zajmowali się głownie diakoni i wdowy. Pomoc biednym realizowano przez wydawanie posiłków, darów w naturze oraz datków pieniężnych” .
Po upadku cywilizacji starożytnej i nastaniu czasów średniowiecza, Kościół chrześcijański rozwijał swoje instytucje pomocy społecznej i stał się jedynym rzeczywistym opiekunem potrzebujących. Swoje działa realizował poprzez biskupstwa, które organizowały szpitale, schroniska czy szkoły parafialne. Ważnymi miejscami pomocy ubogim były również klasztory, przyjmujące podróżnych na jednorazowe bezpłatne noclegi i posiłki. Innym polem działalności zgromadzeń zakonnych było zatrudnianie do prac sezonowych miejscowych biedaków. Obok instytucji kościelnych w pomoc ubogim angażowały się bractwa i cechy rzemieślnicze, które oprócz ochrony swoich interesów zapewniały opiekę dla starszych i nie zdolnych do pracy swoich członków .
Rozwój działalności charytatywnej na terenie Polski wiąże się z wprowadzaniem i korzystaniem z metod sprawdzonych i wykorzystywanych w innych krajach o bogatej tradycji działalności charytatywnej. Jako przykłady należy wspomnieć o doświadczeniach i praktykach z Anglii oraz Stanów Zjednoczonych, Niemiec i Francji, które miały niewątpliwie wpływ na rozwój działalności dobroczynnej w Polsce. Krajem o najdłuższej historii działań dobroczynny jest Wielka Brytania. Na terenie Zjednoczonego Królestwa od 1601 r. obowiązywała najstarsza ustawa o pomocy społecznej - Prawo dla ubogich. W jej świetle za opiekę nad najbiedniejszymi mieszkańcami była odpowiedzialny gmina. Ustawa ta została zastąpiona dopiero w 1834 roku przez tak zwane Nowe prawo dla ubogich. Ustawa ta wprowadziła nową jakość do życia społecznego, ograniczając zakres pomocy dla ubogich do domów pracy. Dodatkowo, na większą pomoc mógł liczyć słabo zarabiający robotnik, a nie osoba zdolna do pracy, korzystająca z pomocy społecznej. Wielka Brytania była również prekursorem w dziedzinie zrzeszania i wspólnego działania organizacji pozarządowych. Na początku XX wieku powstały pierwsze instytucje zrzeszające organizacje dobroczynne w celu wydajniejszego współdziałania. Obecny model funkcjonowania organizacji non-profit w Anglii został mocno skomercjalizowany w ramach polityki urynkowienia i prywatyzacji strefy publicznej. Powodem tego był fakt, iż usługi publiczne są zlecane przez państwo podmiotom pozarządowym w ramach przetargu. Mogą do niego wystartować organizacje non-profit jak i jednostki komercyjne . Na skutek rywalizacji o zdobycie kontraktów podmioty te stają się wobec siebie konkurencyjne i ulegają komercjalizacji. Oprócz komercjalizacji, podstawową wadą takiego rozwiązania jest brak ciągłości w realizacji planów długofalowych, ponieważ często kolejne kontrakty wygrywane są przez inne firmy lub organizacje .
W przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej organizacje pozarządowe stały się jedną z podstawowych jednostek życia społecznego. „Voluntary Associations, czyli stowarzyszenia obywatelskie, należą do najbardziej charakterystycznych instytucji życia społeczno-politycznego USA. Źródeł podstawowych instytucji demokracji, w tym także Volonatary Associations, należy szukać w zasadach organizacyjnych pierwszych gmin protestanckich wywodzących się z Anglii” . Ze względu na duże rozproszenie terytorialne małych osad emigrantów, obywatele dziewiętnastowiecznej Ameryki byli zmuszeni do bycia samowystarczalnymi. Dlatego też dobroczynność (aż do programu New Deal z 1935 będącego odpowiedzią na światowy kryzys gospodarczy) leżała tylko po stronie prywatnej inicjatywy obywateli. Fakt ten wypływał również z przekonania obywateli Stanów Zjednoczonych o samowystarczalności społeczeństwa i braku potrzeby opiekuńczej działalności państwa. Sytuacja uległa zmianie dopiero po 1935 roku i po wprowadzeniu programu reform społecznych oraz wejściu w życie ustawy o zabezpieczeniu społecznym – pierwszej określającej rolę rządu federalnego w zapewnieniu świadczeń społecznych dla obywateli. Obecnie rozwiązania obowiązujące na rynku USA można porównać do tych stosowanych w Anglii. Prawo w Stanach Zjednoczonych wyróżnia dwie grupy organizacji pozarządowych. Pierwsza grupa (sektor for-profit) dotyczy organizacji działających na rzecz swoich członków; przykładem mogą tu być: stowarzyszenia biznesowe czy związki zawodowe. Druga grupa to organizacje działające dobroczynnie (sektor non-profit), które stawiają sobie ze cel służbę potrzebującym, rozpowszechnianie nauki i edukacji .
Inaczej niż w Wielkiej Brytanii przebiegał rozwój dobroczynności na terenie obecnych Niemiec. Rozdrobnienie na księstwa tworzące Rzeszę spowodowało, że nie wykształciły się formalne organizacje pomocy ubogim. Działalność dobroczynna rozwijała się przede wszystkim w oparciu o osoby związane z Kościołem katolickim i ewangelickim. Wzajemną pomoc udzielali sobie również zrzeszeni w cechy pracownicy. Pierwsze organizacje o szerszym zasięgu działania zaczęły powstawać dopiero w drugiej połowie XIX wieku, wtedy też powstały organizacje takie, jak Niemiecki Czerwony Krzyż czy „Caritas”. Ze strony formalnej najważniejszą ustawą regulującą działalność sektora na terytorium państwa niemieckiego jest ustawa z roku 1896 o stowarzyszeniach i fundacjach. Przepisy te zostały tak dobrze skonstruowane, że nie uległy znaczącym modyfikacjom do czasów obecnych. W świetle tej ustawy wprowadzona została zasada pomocniczości jako podstawowa reguła funkcjonowania usług społecznych w Niemczech. Zapis ten stanowił najpoważniejszą ideologiczną przeciwwagę dla koncepcji państwa opiekuńczego i realizowanego w jego zakresie systemu usług społecznych. Kluczową dla działalności organizacji pozarządowych w Niemczech jest zasada pierwszeństwa organizacji pozarządowych przed podmiotami publicznymi, którą zawarto w głównej ustawie pomocy dzieciom i młodzieży z 1990 roku . W jej myśl zarówno organizacje obywatelskie, jak i podmioty kościelne mają pierwszeństwo w świadczeniu usług społecznych z wykorzystaniem środków publicznych przed podmiotami administracji publicznej oraz przed jednostkami gospodarczymi wchodzącymi w skład drugiego sektora. Rola państwa w przypadku świadczenia usług społecznych ogranicza się więc do zgromadzenia środków finansowych na ten cel, przekazanie go do realizacji wybranej jednostce sektora pozarządowego oraz do kontrolowania organizacji z wywiązania się z umowy .

2.1.1. Wolontariat na terytorium Polski w ujęciu historycznym

Początki działalności dobroczynnej w znanej nam obecnie formie wiążą się z przyjęciem chrześcijaństwa przez Mieszka I, przez co Polska znalazła się pod wpływem chrześcijańskiej kultury dobroczynności i zachodnich modeli instytucji charytatywnych i oświatowych. Sformalizowana pomoc społeczna organizowana przez Kościół katolicki zastąpiła dotychczasową solidarność i pomoc wynikającą z przynależności rodowo-plemiennej. Podobnie jak na zachodzie, polem pomocy społecznej organizowanej przez Kościół była edukacja oraz działania dobroczynne. Pierwsze szkoły działały przy parafiach, które w XIV wieku znajdowały się już w każdym mieście, a do XV wieku były lokowane również na wsiach. Najstarsza instytucja charytatywna to szpital. W średniowieczu zakres funkcji spełnianych przez szpitale był dużo szerszy niż obecnie. Miedzy innymi pełniły one rolę przytułku dla bezdomnych, hospicjum dla nieuleczalnie chorych, sierocińców czy punktów wydawania posiłków. Szpitale powstawały dzięki fundacją biskupów, bogatych mieszczan i ziemian oraz darowizną królów i książąt, a ich prowadzenie powierzano zakonom. Za najstarszą instytucję charytatywną uważany jest ufundowany przez fundację biskupią w 1108 roku szpital we Wrocławiu . Powierzanie założonych przez średniowiecznych władców szpitali zakonom można uznać za pierwszy przykład współdziałania państwa i organizacji religijnych w zakresie pomocy społecznej. Uzupełnieniem działań kościoła były inicjatywy cechów rzemieślniczych, władz miejskich oraz filantropia indywidualna. Pierwsze korporacje robotników zostały zorganizowane przy Kopalni Soli w Wieliczce jeszcze za panowania Kazimierza Wielkiego . Funkcjonowanie instytucji dobroczynnych silnie uzależnione było od koniunktury gospodarczej. Gdy na skutek zmian własnościowych na wsi i wzrostu obciążeń pańszczyźnianych oraz licznych epidemii i wojen od drugiej połowy XVI wieku liczba ubogich zaczęła drastycznie rosnąc, stan ubóstwa traci otaczającą go w średniowieczu aurę świętości i zaczyna być postrzegany jako zło zagrażające prawidłowo funkcjonującemu społeczeństwu. Aby przeciwdziałać rosnącej liczbie osób korzystających z pomocy oraz żebrzących na ulicach, zostaje wprowadzony rejestr żebraków oraz okresowa weryfikacja ich statusu majątkowego. W XVI wieku zaczynają działać na ziemiach polskich nowe formy instytucjonalne działalności dobroczynnej. W Krakowie powstają trzy nowe instytucje dobroczynne. Bank Pobożny udziela nieoprocentowanych pożyczek pod zastaw, Bractwo Miłosierdzia wspiera materialnie chorych i ubogich, a Skrzynka Św. Mikołaja wspomaga finansowo panny na wydaniu. Innym nowym podmiotem działalności charytatywnej działającym w XVI wieku w Polsce była fundacja stypendialna dla niezamożnej młodzieży . Na skutek wyniszczenia kraju w przez potop szwedzki oraz najazdy tatarskie w wieku XVII z jednej strony rośnie zapotrzebowanie na pomoc charytatywną, z drugiej natomiast jest to okres osłabienia działalności filantropijnej. Efektem tej sytuacji była dramatyczna sytuacja mieszańców wsi, których liczebność w niektórych częściach Rzeczpospolitej Obojga Narodów spadła nawet o 50%. Równocześnie pojawiają się nowe instytucje dobroczynne, jak zakon trynitarzy wykupujący jeńców z jasyru oraz zakon sióstr miłosierdzia które organizowały ochronki opieki, gdzie osierocone dzieci mogły uczyć się zawodu. Następuje również zmiana finansowania szpitali, które po części są utrzymywane z dotacji miejskich, ofiar osób prywatnych oraz z ordynarii, czyli zapłaty w naturze za pracę na roli wykonywaną przez podopiecznych szpitali .
Uregulowanie prawne działalności dobroczynnej na terytorium I Rzeczypospolitej nastąpiło w 1775 roku poprzez uchwalenie Konstytucji szpitalnej przez sejm polski. Na mocy której ustanowiono Komisję nad Szpitalami której zadaniem było sprawowanie kontroli nad szpitalami zakonnymi i działalnością dobroczynną. Dalszy rozwój działalności społecznej miała zapewnić decentralizacja Komisji szpitalnej poprzez utworzenie oddziałów wojewódzkich ustawną z okresu Sejmu Czteroletniego .
Wraz z utratą suwerenności działalność dobroczynna podlegała innym regulacją prawnym w każdym z trzech zaborów. Najdogodniejsze warunki rozwoju filantropi występowały w Królestwie Pruskim w którym działalność fundacji i stowarzyszeń została ściśle uregulowana już w 1803 roku przez niemiecki kodeks cywilny. Znacznie bardziej utrudnione było funkcjonowanie organizacji pozarządowych w pozostałych dwóch zaborach. W Cesarstwie Austriackim działalność tego typu została uregulowana dopiero w 1867 roku. Jeszcze później ponieważ dopiero w 1906 roku zakres i forma działalności stowarzyszeń i fundacji zostały określone w prawie Rosyjskim .
Odzyskanie niepodległości i odrodzenia państwa polskiego w 1918 roku pozwoliło na rozwój i kontynuację działalności organizacji założonych pod zaborami oraz na powstawanie nowych. Równocześnie organizujące się jednostki administracji państwowej zaczęły stopniowo przejmować niektóre z dotychczasowych zdań organizacji społecznych. Tym samym zmalało znaczenie ofiarności prywatnej w zakresie zadań takich jak opieka zdrowotna i społeczna oraz mecenatu nad sztuką i kulturą. W nowych realiach organizacje społeczne prowadziły wzmożoną działalność w zakresie edukacji i wychowania młodzieży oraz ochrony praw robotników poprzez powstające związki zawodowe. Fakt, iż przed wybuchem drugiej wojny światowej było zarejestrowanych w Polsce ponad 10 tys. stowarzyszeń i 3000 fundacji świadczy o bardzo dużym zaangażowaniu społeczeństwa w sprawne funkcjonowanie państwa. Po upadku kampanii wrześniowej władze okupacyjne zlikwidowały wszystkie organizacje pozarządowe oprócz Polskiego Czerwonego Krzyża którego działalność została ograniczona jedynie do poszukiwania i ewidencji ofiar wojny .
Zakończenie drugiej wojny światowej przyniosło reaktywację większości stowarzyszeń i fundacji działających w 1939 roku. Szybko jednak utraciły swoją niezależność i zostały poddane kontroli państwa. Wraz z postępująca socjalizacją państwa większość organizacji została zlikwidowana a istniejące pozostały pod ścisła kontrolą. Zmiana ustroju państwa przyniosła zmianę w postrzeganiu polityki społecznej którą zaczęto traktować jako celowe działanie państwa mające usunąć nierówności społeczne i zapewnić poprawę warunków życia i pracy szeroki warstw ludności. W polityce socjalnej państwa socjalistycznego ważną rolę odgrywały przedsiębiorstwa państwowe, które oprócz zadań produkcyjnych spełniały funkcje społeczne. Przy zakładach powstawały żłobki, przedszkola, szkoły zawodowe oraz pracownicze ośrodki wypoczynkowe mające służyć równemu dostępowi do świadczeń społecznych wszystkich obywateli. Stowarzyszenia działające na w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej były centralnie sterowane a ich działania zależne od decyzji władz państwowych. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero w 1980 roku kiedy to na skutek ogólnopolskich strajków został powołany do życia Niezależny Związek Zawodowy „Solidarność”. Powstanie pierwszej niezależnej od władz organizacji doprowadziło od powstania ruchu społecznego o zasięgu ogólnopolskim: „Wydarzeniem przełomowym dla odbudowy systemu demokratycznego w Polsce było powstanie w 1980 r. NSZZ „Solidarność”. W końcu 1980 r. członkami „Solidarności” było 54% ogółu zatrudnionych w gospodarce uspołecznionej. W tym krótkim okresie lat 1980- 1981 doszło do rzeczywistego udziału szerokich rzesz obywateli w życiu publicznym. Odradzały się i powstawały nowe organizacje społeczne.” Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku spowodowało ponowną delegalizacją wszystkich niezależnych organizacji społecznych. Pogarszające się warunki życia i wzrost ubóstwa społeczeństwa wymusił na władzy zmianę polityki względem aktywności społecznej obywateli i tolerancje dla powstających nowych organizacji pozarządowych. Zmianę tą odzwierciedla ustawa o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 roku oraz ustawa z 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach. Przemiany ustrojowe w Polsce doprowadziły do ożywienia inicjatyw społecznych i rozwoju nowych form działalności społecznej. Ustawy chwalone jeszcze w latach osiemdziesiątych nie określały jednak w sposób wystarczający zasad funkcjonowania organizacji trzeciego sektora. Dopiero uchwalona w dniu 24 kwietnia 2003 roku ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie w sposób kompleksowy określa ramy prawne funkcjonowania organizacji non- profit w Polsce .
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-07 08:32:57 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-08 08:41:45 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-09 08:32:06 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-10 08:38:52 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-11 08:47:02 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-14 08:36:09 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-15 08:41:56 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-16 08:37:33 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-17 08:46:31 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-18 08:46:27 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-22 08:45:40 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-23 08:42:46 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.

W 3 tygodnie nauczymy Cię języka niemieckiego w zakresie opieki osób starszych.
KURSY JĘZYKA NIEMIECKIEGO

    Kurs doszkalający

60 h 600 zł

Zapisz się >

    Kurs od podstaw

168 h 1599 zł

Zapisz się >

    Kurs wyjazdowy od podstaw

3 tygodnie 3490zł

Zapisz się >

BEZROBOTNI ZA DARMO. Gwarancja pracy! Telefon: 22 622 13 09, 882 128 823

zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-24 08:54:01 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-25 08:34:31 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-28 08:29:29 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-04-29 08:39:27 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-05 08:35:26 odpowiedz | cytuj
Rozdział 2.
2.1. Historia wolontariatu,
2.2. Rodzaje i formy wolontariatu
2.3. Wolontariusz
2.4. Wolontariat europejski.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-06 08:39:54 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-07 08:31:47 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-08 08:40:26 odpowiedz | cytuj
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej[5][6], położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km²[b][1], co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi[1], zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie[7], a szóste w Unii Europejskiej.
Od zachodu graniczy z Niemcami, od południa z Czechami i Słowacją, od wschodu z Ukrainą i Białorusią, od północnego wschodu z Litwą oraz od północy z Rosją poprzez jednostkę administracyjną o nazwie obwód kaliningradzki. Ponadto większość północnej granicy Polski wyznacza wybrzeże Morza Bałtyckiego. Polska wyłączna strefa ekonomiczna na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
III Rzeczpospolita jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Polska jest jednym z członków założycieli organizacji takich jak: ONZ, Środkowoeuropejskie Porozumienie o Wolnym Handlu (opuszczone w 2004 r.), Rada Państw Morza Bałtyckiego, Grupa Wyszehradzka czy Trójkąt Weimarski. Polska należy do Unii Europejskiej, NATO, Światowej Organizacji Handlu, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Międzynarodowej Agencji Energetycznej, Rady Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, G6, Wspólnoty Demokracji, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku oraz wszystkich organizacji wyspecjalizowanych ONZ. Polska jest też obserwatorem przy Radzie Arktycznej, Międzynarodowej Organizacji Frankofonii. Ponadto w związku z członkostwem w Unii Europejskiej należy do układu z Schengen i rozważa integrację ze strefą euro.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-09 08:25:24 odpowiedz | cytuj
Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-12 08:31:20 odpowiedz | cytuj
2.1. Historia wolontariatu

Działalność dobroczynną można było zaobserwować już w najstarszych cywilizacjach stworzonych przez człowieka, chociaż przez wieki zmieniała się jej forma i zakres aktywności Przyczyną zawsze była zawodność państwa i rynku w zaspokajaniu ludzkich potrzeb . Najstarszych korzeni istnienia i funkcjonowania organizacji dobroczynnych należy szukać w starożytnej Grecji. Pomimo tego, że nie wykształciły się tam państwowe instytucje zajmujące się opieką społeczną, pomoc potrzebującym była organizowana przez osoby prywatne. W starożytnej Grecji obowiązkiem obywatela państwa-miasta był czynny udział w życiu publicznym i politycznym swojego miasta. Wyrazem takiego udziału bogatych obywateli w życiu społecznym było na przykład dokonywanie zapisu części swego majątku na określony cel społeczny . Za pieniądze uzyskane w ten sposób miasta najczęściej kupowały zapasy zboża, które były magazynowane i w przypadku wzrostu cen sprzedawano je po obniżonych cenach najbiedniejszym obywatelom. Za pieniądze od darczyńców budowane były również publiczne szkoły i biblioteki. Na polepszenie warunków życia mieszkańców greckich polis mieli również wpływ filozofowie, którzy bezinteresownie rozpowszechniali wiedzę na ulicach. Przejawem opieki społecznej państwa nad obywatelami w starożytnej Grecji było wypłacanie zasiłków dla inwalidów społecznych oraz darmowe posiłki dla ubogich pod warunkiem, że pełnili oni jakieś funkcje społeczne .
Podobne rozwiązania jak w starożytnej Grecji działały w późniejszych wiekach na terytorium Imperium Rzymskiego. Specjalne urzędy zajmowały się bezpłatnym rozdawnictwem artykułów spożywczych. Za czasów republiki było to zboże, wino lub oliwa. Natomiast w okresie cesarskim do tych produktów dołączano sól, mięso, ubrania, a także pieniądze, jednak te ostatnie były wydawane bardzo sporadycznie i miały charakter daru nadzwyczajnego. Pomoc ta udzielana była tylko wolnym obywatelom, nie podlegali jej niewolnicy, których sytuacja materialna i tak była znacznie gorsza, jednak z okazji świąt państwowych również oni dostawali drobną pomoc ze strony państwa. Także w Rzymie bardzo duży wkład w pomoc najuboższym miały osoby prywatne. „Na szczególną uwagę zasługuje rzymska inicjatywa prawna clientela, polegająca na tym, iż bogaty obywatel obejmował swoim patronatem ubogich obywateli i wspierał ich odzieżą, żywnością czy niewielkimi sumami pieniędzy” .
Na tle innych państw świata starożytnego swoją aktywnością w sferze pomocy społecznej wyróżniał się naród żydowski. W obowiązujących w tym narodzie prawach i normach społecznych, opierających się na tekstach Biblii, istniał wręcz obowiązek pomocy najbiedniejszym. „Do najważniejszych należał zakaz powtórnego zbioru winogron w winnicy, oliwek z gaju oliwnego i kłosów ze ścierniska, aby pozostawić trochę owocu ubogim” .
Niespotykane w starożytnym świecie instytucje pomocy społecznej pojawiły się wraz z powstaniem pierwszych gmin chrześcijańskich. Wzajemna pomoc wyznawców nowej religii opierała się na ewangelicznym ideale miłosierdzia oraz na wierze, że Jezus Chrystus rozpozna swoich wybrańców po tym, co uczynili dla najbiedniejszych. „Na przełomie I i II wieku w Kościele powołano specjalny urząd, którego zadaniem było czuwanie nad materialnym bytem wspólnoty chrześcijańskiej i nad działalnością charytatywną. Opieką nad ubogimi zajmowali się głownie diakoni i wdowy. Pomoc biednym realizowano przez wydawanie posiłków, darów w naturze oraz datków pieniężnych” .
Po upadku cywilizacji starożytnej i nastaniu czasów średniowiecza, Kościół chrześcijański rozwijał swoje instytucje pomocy społecznej i stał się jedynym rzeczywistym opiekunem potrzebujących. Swoje działa realizował poprzez biskupstwa, które organizowały szpitale, schroniska czy szkoły parafialne. Ważnymi miejscami pomocy ubogim były również klasztory, przyjmujące podróżnych na jednorazowe bezpłatne noclegi i posiłki. Innym polem działalności zgromadzeń zakonnych było zatrudnianie do prac sezonowych miejscowych biedaków. Obok instytucji kościelnych w pomoc ubogim angażowały się bractwa i cechy rzemieślnicze, które oprócz ochrony swoich interesów zapewniały opiekę dla starszych i nie zdolnych do pracy swoich członków .
Rozwój działalności charytatywnej na terenie Polski wiąże się z wprowadzaniem i korzystaniem z metod sprawdzonych i wykorzystywanych w innych krajach o bogatej tradycji działalności charytatywnej. Jako przykłady należy wspomnieć o doświadczeniach i praktykach z Anglii oraz Stanów Zjednoczonych, Niemiec i Francji, które miały niewątpliwie wpływ na rozwój działalności dobroczynnej w Polsce. Krajem o najdłuższej historii działań dobroczynny jest Wielka Brytania. Na terenie Zjednoczonego Królestwa od 1601 r. obowiązywała najstarsza ustawa o pomocy społecznej - Prawo dla ubogich. W jej świetle za opiekę nad najbiedniejszymi mieszkańcami była odpowiedzialny gmina. Ustawa ta została zastąpiona dopiero w 1834 roku przez tak zwane Nowe prawo dla ubogich. Ustawa ta wprowadziła nową jakość do życia społecznego, ograniczając zakres pomocy dla ubogich do domów pracy. Dodatkowo, na większą pomoc mógł liczyć słabo zarabiający robotnik, a nie osoba zdolna do pracy, korzystająca z pomocy społecznej. Wielka Brytania była również prekursorem w dziedzinie zrzeszania i wspólnego działania organizacji pozarządowych. Na początku XX wieku powstały pierwsze instytucje zrzeszające organizacje dobroczynne w celu wydajniejszego współdziałania. Obecny model funkcjonowania organizacji non-profit w Anglii został mocno skomercjalizowany w ramach polityki urynkowienia i prywatyzacji strefy publicznej. Powodem tego był fakt, iż usługi publiczne są zlecane przez państwo podmiotom pozarządowym w ramach przetargu. Mogą do niego wystartować organizacje non-profit jak i jednostki komercyjne . Na skutek rywalizacji o zdobycie kontraktów podmioty te stają się wobec siebie konkurencyjne i ulegają komercjalizacji. Oprócz komercjalizacji, podstawową wadą takiego rozwiązania jest brak ciągłości w realizacji planów długofalowych, ponieważ często kolejne kontrakty wygrywane są przez inne firmy lub organizacje
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-13 08:39:35 odpowiedz | cytuj
Jan Grek (ur. w 1875, zamordowany z 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski lekarz internista, specjalista w zakresie patologii i terapii chorób wewnętrznych.
Był profesorem w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza, prezesem Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego (1926) i późniejszy sekretarz towarzystwa. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie[1]. Członek rady miejskiej sowieckiego Lwowa[2].
W życiu prywatnym szwagrem Tadeusza Boya-Żeleńskiego; zginął wraz z nim i z żoną, Marią Pareńską-Grekową w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadeführera dr Karla Eberharda Schöngartha w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r.
Profesor Grek słynął ze swojego umiłowania do kolekcjonowania dzieł sztuki. To bezpośrednio przyczyniło się prawdopodobnie do tego, że wraz z nim zostali aresztowani wszyscy domownicy. Pozwoliło to Niemcom na dokonanie całkowitego rabunku zgromadzonych przez profesora cennych eksponatów.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-14 08:35:26 odpowiedz | cytuj
Rozdział 2.
2.1. Historia wolontariatu,
2.2. Rodzaje i formy wolontariatu
2.3. Wolontariusz
2.4. Wolontariat europejski.
zdjecie uzytkownika
test - 2014-05-16 08:35:57 odpowiedz | cytuj
2.1.1. Wolontariat na terytorium Polski w ujęciu historycznym

Początki działalności dobroczynnej w znanej nam obecnie formie wiążą się z przyjęciem chrześcijaństwa przez Mieszka I, przez co Polska znalazła się pod wpływem chrześcijańskiej kultury dobroczynności i zachodnich modeli instytucji charytatywnych i oświatowych. Sformalizowana pomoc społeczna organizowana przez Kościół katolicki zastąpiła dotychczasową solidarność i pomoc wynikającą z przynależności rodowo-plemiennej. Podobnie jak na zachodzie, polem pomocy społecznej organizowanej przez Kościół była edukacja oraz działania dobroczynne. Pierwsze szkoły działały przy parafiach, które w XIV wieku znajdowały się już w każdym mieście, a do XV wieku były lokowane również na wsiach. Najstarsza instytucja charytatywna to szpital. W średniowieczu zakres funkcji spełnianych przez szpitale był dużo szerszy niż obecnie. Miedzy innymi pełniły one rolę przytułku dla bezdomnych, hospicjum dla nieuleczalnie chorych, sierocińców czy punktów wydawania posiłków. Szpitale powstawały dzięki fundacją biskupów, bogatych mieszczan i ziemian oraz darowizną królów i książąt, a ich prowadzenie powierzano zakonom. Za najstarszą instytucję charytatywną uważany jest ufundowany przez fundację biskupią w 1108 roku szpital we Wrocławiu . Powierzanie założonych przez średniowiecznych władców szpitali zakonom można uznać za pierwszy przykład współdziałania państwa i organizacji religijnych w zakresie pomocy społecznej. Uzupełnieniem działań kościoła były inicjatywy cechów rzemieślniczych, władz miejskich oraz filantropia indywidualna. Pierwsze korporacje robotników zostały zorganizowane przy Kopalni Soli w Wieliczce jeszcze za panowania Kazimierza Wielkiego . Funkcjonowanie instytucji dobroczynnych silnie uzależnione było od koniunktury gospodarczej. Gdy na skutek zmian własnościowych na wsi i wzrostu obciążeń pańszczyźnianych oraz licznych epidemii i wojen od drugiej połowy XVI wieku liczba ubogich zaczęła drastycznie rosnąc, stan ubóstwa traci otaczającą go w średniowieczu aurę świętości i zaczyna być postrzegany jako zło zagrażające prawidłowo funkcjonującemu społeczeństwu. Aby przeciwdziałać rosnącej liczbie osób korzystających z pomocy oraz żebrzących na ulicach, zostaje wprowadzony rejestr żebraków oraz okresowa weryfikacja ich statusu majątkowego. W XVI wieku zaczynają działać na ziemiach polskich nowe formy instytucjonalne działalności dobroczynnej. W Krakowie powstają trzy nowe instytucje dobroczynne. Bank Pobożny udziela nieoprocentowanych pożyczek pod zastaw, Bractwo Miłosierdzia wspiera materialnie chorych i ubogich, a Skrzynka Św. Mikołaja wspomaga finansowo panny na wydaniu. Innym nowym podmiotem działalności charytatywnej
alert